Blenrep (100 mg, fiolka 6 ml, proszek do sporz. konc. roztw. do inf.)
Skład
1 fiolka z proszkiem zawiera 100 mg belantamabu mafodotin. Po rekonstytucji w 2 ml wody do wstrzykiwań, każdy ml roztworu zawiera 50 mg belantamabu mafodotin. Roztwór zawiera polisorbat 80.
Forma leku
proszek do sporz. konc. roztw. do inf.
Działanie
Belantamab mafodotin jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1 kappa skoniugowanym z produktem cytotoksycznym mcMMAF. Belantamab mafodotin wiąże się z antygenem dojrzewania komórek B (BCMA) na powierzchni komórki i szybko ulega internalizacji. Wewnątrz komórki nowotworowej uwalniany jest produkt cytotoksyczny (cys-mcMMAF), który zakłóca funkcjonowanie sieci mikrotubul, prowadząc do zatrzymania cyklu komórkowego i do apoptozy. Przeciwciało zwiększa również rekrutację i aktywację komórek efektorowych, zabija komórki guza poprzez zależną od przeciwciała cytotoksyczność komórkową i fagocytozę. Apoptozie indukowanej przez belantamab mafodotin towarzyszą markery immunogennej śmierci komórki, które mogą wspomagać adaptacyjną odpowiedź immunologiczną na komórki nowotworu. Cmax belantamabu mafodotin ADC występowało w momencie lub krótko po zakończeniu infuzji, podczas gdy stężenia cys-mcMMAF osiągały maksima ok. 24 h po podaniu dawki. W warunkach in vitro cys-mcMMAF wykazywał słabe wiązanie z białkami (70% niezwiązane w stężeniu 5 ng/ml) w osoczu ludzkim w sposób zależny od stężenia. Na podstawie analizy farmakokinetycznej populacji pacjentów leczonych belantamabem mafodotin w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami, średnia geometryczna początkowego klirensu ogólnoustrojowego (CL) belantamabu mafodotin (ADC) wynosiła 0,901 l/dobę (40%), a T0,5 w fazie eliminacji wynosił 13 dni (26%). Po leczeniu, CL w stanie stacjonarnym wynosił 0,605 l/dobę (43%) lub ok. 33% mniej niż początkowy CL ogólnoustrojowy z T0,5 w fazie eliminacji wynoszącym 17 dni (31%). Frakcja nienaruszonego cys-mcMMAF wydalana z moczem nie była znaczna (ok. 18% dawki) po podaniu dawki w cyklu 1., bez dowodów na obecność innych metabolitów związanych z MMAF.
Wskazania
Leczenie dorosłych z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim: w połączeniu z bortezomibem i deksametazonem u pacjentów, którzy wcześniej otrzymali co najmniej jeden schemat leczenia; w połączeniu z pomalidomidem i deksametazonem u pacjentów, którzy wcześniej otrzymali co najmniej jeden schemat leczenia zawierający lenalidomid.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności
Podczas stosowania leku obserwowano działania niepożądane dotyczące oczu (np.: niewyraźne widzenie, suchość oka, podrażnienie oka, światłowstręt). Najczęściej zgłaszane wyniki badania rogówki obejmują punktową powierzchowną keratopatię, zmiany nabłonkowe przypominające mikrocysty i zmętnienie, z towarzyszącymi lub nie zmianą ostrości wzroku, lub objawami. Klinicznie istotne zmiany ostrości wzroku mogą powodować trudności w prowadzeniu pojazdów lub obsługiwaniu maszyn. W przypadku wystąpienia objawów dotyczących wzroku pacjenci powinni czasowo unikać wykonywania czynności takich, jak prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn oraz aby niezwłocznie zgłaszali wszelkie zmiany w widzeniu. Zaleca się regularne monitorowanie okulistyczne. Pacjenci powinni zgłaszać jakiekolwiek objawy dotyczące oczu. Przed podaniem każdej z pierwszych 4 dawek leku i podczas całej terapii zgodnie ze wskazaniami klinicznymi należy przeprowadzić badanie okulistyczne, w tym badanie ostrości wzroku i badanie z użyciem lampy szczelinowej. Pacjentom należy zalecić stosowanie sztucznych łez niezawierających konserwantów przynajmniej 4 razy na dobę podczas leczenia. Pacjenci powinni unikać stosowania soczewek kontaktowych do czasu zakończenia leczenia. Opatrunkowe soczewki kontaktowe mogą być stosowane zgodnie z zaleceniem okulisty. U pacjentów, u których stwierdzono zmiany w badaniu rogówki (keratopatie takie jak powierzchowna, punktowa keratopatia lub złogi przypominające mikrocysty) z równocześnie występującą lub nie zmianą ostrości wzroku mogą wymagać modyfikacji dawkowania (opóźnienie podania i (lub) zmniejszenie dawki) lub zakończenia leczenia, w zależności od nasilenia objawów. Zgłaszano przypadki zmian w podnabłonkowym splocie nerwowym rogówki (np. fragmentacja włókien nerwowych i utrata włókien nerwowych) powodujące niedoczulicę rogówki, oraz przypadki owrzodzeń rogówki (wrzodziejące i infekcyjne zapalenie rogówki). W takich przypadkach należy pilnie wdrożyć leczenie zgodnie ze wskazaniami klinicznymi pod nadzorem okulisty. Leczenie preparatem należy przerwać do czasu wyleczenia owrzodzenia rogówki. Podczas stosowania leku zgłaszano zdarzenia związane ze zmniejszoną liczbą płytek krwi (małopłytkowość i zmniejszenie liczby płytek krwi). Małopłytkowość może prowadzić do ciężkich krwawień, w tym krwawień z przewodu pokarmowego i krwawień śródczaszkowych. Parametry pełnej morfologii krwi z rozmazem i liczbą płytek krwi powinny być często monitorowane przez cały okres leczenia. U pacjentów z małopłytkowością stopnia 3. lub 4., lub przyjmujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe może być konieczne częstsze wykonywanie badań i opóźnianie podania lub zmniejszenie dawki. Leczenie wspomagające (np. przetoczenie płytek krwi) może być wdrożone zgodnie ze standardową praktyką medyczną. Podczas stosowania leku obserwowano reakcje związane z infuzją (IRR). Większość IRR było Stopnia 1. lub 2. i zostało wyleczonych tego samego dnia. Jeśli podczas podawania wystąpią reakcje związane z infuzją stopnia ≥2., należy zmniejszyć szybkość wlewu lub przerwać infuzję, w zależności od nasilenia objawów. Należy wdrożyć odpowiednie leczenie i kontynuować infuzję ze zmniejszoną szybkością, jeśli stan pacjenta jest stabilny. Jeśli wystąpią IRR stopnia ≥2., przed kolejnymi infuzjami należy rozważyć premedykację. Po zastosowaniu leku obserwowano przypadki nieinfekcyjnego zapalenia płuc, w tym zakończone zgonem. Pacjenci z nowymi lub nasilającymi się objawami płucnymi o nieznanej etiologii (np. kaszel, duszność) muszą być poddani ocenie w celu wykluczenia ewentualnego nieinfekcyjnego zapalenia płuc. W przypadku podejrzenia wystąpienia nieinfekcyjnego zapalenia płuc stopnia ≥3., zalecane jest zaprzestanie stosowania leku i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV) może wystąpić u pacjentów leczonych preparatami skierowanymi bezpośrednio przeciwko limfocytom B, w tym belantamabem mafodotin, i w niektórych przypadkach może skutkować wystąpieniem piorunującego zapalenia wątroby, niewydolności wątroby, i zgonu. Pacjenci z pozytywnym wynikiem serologicznym HBV muszą być monitorowani klinicznie i laboratoryjnie w celu wykrycia oznak reaktywacji HBV zgodnie z zaleceniami klinicznymi. U pacjentów aktualnie leczonych belantamabem mafodotin, u których stwierdzono reaktywację HBV, leczenie preparatem musi być przerwane i pacjenci muszą być leczeni zgodnie z zaleceniami klinicznymi. Substancje pomocnicze. Lek zawiera polisorbat 80 (E433), który może powodować reakcje alergiczne. 1 fiolka 100 mg zawiera 0,4 mg polisorbatu 80 (E433) w 2 ml roztworu gotowego do pobrania. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy uznaje się go za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Brak danych dotyczących stosowania belantamabu mafodotin u kobiet w ciąży. Na podstawie mechanizmu działania składnika cytotoksycznego, monometylo-aurystatyny F (MMAF), belantamab mafodotin po podaniu u kobiet w ciąży może powodować uszkodzenia zarodka i płodu. Wiadomo, że ludzkie immunoglobuliny G (IgG) przenikają przez barierę łożyskową, i z tego powodu belantamab mafodotin, będący IgG, może być przekazywany przez matkę rozwijającemu się płodowi. Lek nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży, chyba że korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. W razie konieczności wdrożenia leczenia u kobiety w ciąży, musi być ona wyraźnie poinformowana o możliwym zagrożeniu dla płodu. Nie wiadomo, czy belantamab mafodotin przenika do mleka ludzkiego. Immunoglobulina G (IgG) jest obecna w mleku ludzkim w niewielkich ilościach. Ponieważ belantamab mafodotin jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG i mając na względzie jego mechanizm działania, może on potencjalnie powodować ciężkie działania niepożądane u noworodków karmionych piersią przez leczone matki. Lek nie jest przeznaczony do stosowania w czasie karmienia piersią i należy unikać karmienia piersią przez co najmniej 3 mies. po przyjęciu ostatniej dawki leku. Przed rozpoczęciem leczenia preparatem u kobiet w wieku rozrodczym musi zostać wykonany test ciążowy. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas
leczenia belantamabem mafodotin i przez co najmniej 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki. Mężczyźni mający partnerki w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia preparatem i przez co najmniej 6 mies. po przyjęciu ostatniej dawki. Na podstawie wyników badań na zwierzętach i mechanizmu działania, belantamab mafodotin może zaburzać płodność u kobiet i mężczyzn w wieku rozrodczym. Z tego względu kobietom w wieku rozrodczymi i mężczyznom leczonym preparatem, którzy w przyszłości mogą planować posiadanie dzieci, lekarz może doradzić w sprawie zachowania płodności.
Działania niepożądane
Bardzo często: COVID-19, zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc, małopłytkowość (w tym małopłytkowość i zmniejszenie liczby płytek krwi), neutropenia (w tym neutropenia i zmniejszona liczba neutrofili), niedokrwistość, limfopenia (w tym limfopenia i zmniejszona liczba limfocytów), bezsenność, neuropatie (w tym obwodowa neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, nerwoból, polineuropatia, obwodowa neuropatia ruchowa, utrata czucia, obwodowa neuropatia czuciowo-ruchowa), zmiany w wynikach badania rogówki (w tym keratopatia) (na podstawie wyników badania okulistycznego; obejmuje powierzchowną punktową keratopatię, zmiany nabłonkowe przypominające mikrotorbiele, punktowy wzór barwienia wirowego, podnabłonkowe zmętnienie rogówki, uszkodzenie nabłonka rogówki i zmętnienie zrębu rogówki ze zmianami ostrości wzroku lub bez), zmniejszenie ostrości widzenia (na podstawie wyników badania okulistycznego), suche oko, uczucie ciała obcego w oku, światłowstręt, podrażnienie oka, ból oka, zaćma, kaszel, biegunka nudności, zaparcie, zwiększona aktywność AspAT, zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność GGTP, ból stawów, ból pleców, zmęczenie, gorączka, reakcje związane z infuzją (w tym działania niepożądane określone jako mające związek z infuzją; reakcje związane z infuzją mogą obejmować m.in. gorączkę, dreszcze, biegunkę, nudności, astenię, nadciśnienie tętnicze, letarg, tachykardię). Często: zakażenie dróg moczowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc związane z COVID-19, leukopenia (w tym leukopenia i zmniejszona liczba białych krwinek), gorączka neutropeniczna, hipogammaglobulinemia, zmniejszenie apetytu, zaburzenie widzenia, zwiększone łzawienie, podwójne widzenie, świąd oka, dyskomfort oczny, wrzodziejące zapalenie rogówki (w tym infekcyjne i wrzodziejące zapalenie rogówki), duszność, wymioty, wysypka, zwiększona aktywność CPK, albuminuria (w tym albuminuria, obecność albumin w moczu, zwiększenie stosunku albumin w moczu do kreatyniny oraz mikroalbuminuria), astenia. Niezbyt często: reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B, nieinfekcyjne zapalenie płuc, choroba naczyń zatokowo-wrotnych (objawy przedmiotowe lub podmiotowe mogą obejmować nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby, nadciśnienie wrotne, żylaki i wodobrzusze). Częstość nieznana: niedoczulica rogówki.
Interakcje
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Na podstawie dostępnych danych in vitro i pochodzących z badań klinicznych, ryzyko farmakokinetycznych i farmakodynamicznych interakcji belantamabu mafodotin z innymi lekami jest niewielkie. Kliniczne oceny farmakokinetyczne belantamabu mafodotin w skojarzeniu z bortezomibem, lenalidomidem, pomalidomidem i (lub) deksametazonem nie wykazały klinicznie istotnych interakcji „lek-lek” między belantamabem mafodotin a tymi lekami drobnocząsteczkowymi.
Dawkowanie
Dożylnie. Leczenie preparatem jest rozpoczynane i monitorowane przez lekarza doświadczonego w leczeniu szpiczaka mnogiego. Zalecane leczenie wspomagające. Pacjentów należy poddać badaniu okulistycznemu (w tym badaniu ostrości wzroku i badaniu z użyciem lampy szczelinowej), które powinien wykonać okulista, przed podaniem każdej z pierwszych 4 dawek leku, a następnie zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Podawanie leku powinno być kontynuowane zgodnie z zalecanym schematem do momentu progresji choroby lub wystąpienia niemożliwej do zaakceptowania toksyczności. Lek jest podawany w skojarzeniu z innymi terapiami. Zalecany schemat początkowej dawki leku w skojarzeniu z innym terapiami. Terapia skojarzona w połączeniu z bortezomibem i deksametazonem (BVd) (bortezomib i deksametazon są podawane w pierwszych 8 cyklach) (długość cyklu = 3 tygodnie): zalecany schemat dawki początkowej – 2,5 mg/kg podawane raz na 3 tyg. Terapia skojarzona w połączeniu z pomalidomidem i deksametazonem (BPd) (długość cyklu = 4 tyg.): zalecany schemat dawki początkowej – cykl 1: 2,5 mg/kg podawane raz; cykl 2 i kolejne: 1,9 mg/kg podawane raz na 4 tyg. W przypadku pominięcia zaplanowanej dawki belantamabu mafodotin z innego powodu niż działania niepożądane, zalecane jest wznowienie leczenia belantamabem mafodotin w następnym zaplanowanym cyklu leczenia. W przypadku pominięcia zaplanowanej dawki leku z powodu działań niepożądanych, zalecane jest wznowienie leczenia belantamabem mafodotin w następnym zaplanowanym cyklu leczenia po ustąpieniu działań niepożądanych. Modyfikacje dawkowania. Modyfikacje dawki są wymagane u niemal wszystkich pacjentów w celu zapewnienia bezpieczeństwa i tolerancji. Schemat zmniejszania dawki belantamabu mafodotin. Zalecany schemat dawki początkowej: skojarzenie z bortezomibem i deksametazonem: 2,5 mg/kg co 3 tyg.; skojarzenie z pomalidomidem i deksametazonem: 2,5 mg/kg raz w cyklu 1, a następnie 1,9 mg/kg co 4 tyg. od cyklu 2. Pierwszy poziom zmniejszenia dawki: skojarzenie z bortezomibem i deksametazonem: 1,9 mg/kg co 3 tyg.; skojarzenie z pomalidomidem i deksametazonem: 1,9 mg/kg co 8 tyg. Drugi poziom zmniejszenia dawki: skojarzenie z bortezomibem i deksametazonem: nie ma drugiego poziomu zmniejszenia dawki; skojarzenie z pomalidomidem i deksametazonem: 1,4 mg/kg co 8 tyg. Działania niepożądane dotyczące oczu. Zdarzenia dotyczące oczu oceniano na podstawie wyniku badania okulistycznego obejmującego połączenie oceny zmian w obrębie rogówki i najlepszej skorygowanej ostrości wzroku (BCVA). Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z wynikami badania okulistycznego pacjenta przed ustaleniem dawki leku. Zmiany w obrębie rogówki mogą występować z lub bez zmian BCVA. Nasilenie działania niepożądanego dotyczącego oczu jest określane w oparciu o działanie zaobserwowane w oku bardziej dotkniętym zmianami, ponieważ nasilenie objawów może być różne w obu oczach. Ważne jest, aby podczas szacowania redukcji i opóźnienia dawki lekarz brał pod uwagę nie tylko zmiany dotyczące rogówki, ale także zmiany ostrości wzroku i zgłaszane objawy. Nie należy ponownie zwiększać dawki po jej redukcji z powodu działań niepożądanych dotyczących oczu. Ponowne zwiększenie dawki po jej redukcji z powodu działań niepożądanych niedotyczących oczu, jeśli dotyczy, powinno następować w oparciu o ocenę kliniczną. Zalecane modyfikacje dawkowania w razie wystąpienia działań niepożądanych. Zaburzenia oka (uszkodzenie rogówki może prowadzić do owrzodzeń rogówki. Owrzodzenie rogówki, z definicji, oznacza uszkodzenie nabłonka z naciekiem podścieliskowym). Łagodne (stopień 1.). Wyniki badania rogówki. Łagodna powierzchowna, punktowa keratopatia ze stwierdzonym pogorszeniem w stosunku do stanu przed rozpoczęciem leczenia, objawowa lub bezobjawowa; zmiana w BCVA. Pogorszenie ostrości widzenia o 1 linię na tablicach Snellena w stosunku do stanu przed rozpoczęciem leczenia – kontynuować leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Umiarkowane (Stopień 2.). Wyniki badania rogówki. Umiarkowana powierzchowna, punktowa keratopatia, niejednolite złogi przypominające mikrocysty, obwodowe podnabłonkowe zmętnienie rogówki, lub nowe obwodowe zmętnienia miąższu rogówki. Zmiana w BCVA. Pogorszenie ostrości widzenia o 2 linie w stosunku do stanu przed rozpoczęciem leczenia (i ostrość wzroku w skali Snellena nie gorsza niż 20/200). LUB Ciężkie (Stopień 3.). Wyniki badania rogówki. Ciężka powierzchowna, punktowa keratopatia, rozproszone złogi przypominające mikrocysty obejmujące centralną część rogówki, centralne podnabłonkowe zmętnienie rogówki, lub nowe centralne zmętnienia miąższu rogówki. Zmiana w BCVA. Pogorszenie ostrości widzenia o 3 linie w stosunku do stanu przed rozpoczęciem leczenia (i ostrość wzroku w skali Snellena nie gorsza niż 20/200) – przerwać leczenie do czasu zmniejszenia nasilenia objawów stwierdzonych w badaniu rogówki i zmian w BCVA do łagodnego lub ich ustąpienia. Wznowić leczenie zgodnie z pierwszym poziomem zmniejszenia dawki (patrz powyżej). Jeśli przed rozpoczęciem cyklu 2 dla BPd zostanie stwierdzona toksyczność, należy w cyklu 2 i wszystkich następnych cyklach stosować dawkę 1,9 mg/kg co 4 tyg. Uszkodzenie nabłonka rogówki takie jak owrzodzenie rogówki lub zmiany w BCVA z ostrością wzroku gorszą niż 20/200 (Stopień 4). Wyniki badania rogówki. Uszkodzenie nabłonka rogówki takie jak owrzodzenie rogówki. Zmiana w BCVA. Pogorszenie ostrości wzroku w skali Snellena do gorszej niż 20/200) -przerwać leczenie do czasu zmniejszenia nasilenia objawów stwierdzonych w badaniu rogówki i zmian w BCVA do łagodnego lub ich ustąpienia. Wznowić leczenie zgodnie z pierwszym poziomem zmniejszenia dawki (level 1) dla BVd i zgodnie z drugim poziomem zmniejszenia dawki (level 2) dla BPd (patrz powyżej), jeśli dotyczy. W razie ulegających nasileniu objawów niepoddających się odpowiedniemu postępowaniu, należy rozważyć trwałe zaprzestanie leczenia. Małopłytkowość (jeśli małopłytkowość jest związana z chorobą, nie towarzyszy jej krwawienie i po transfuzji liczba płytek wynosi >25 x 109/l, należy rozważyć kontynuowanie leczenia z zastosowaniem dotychczasowej dawki). Stopień 3.: Bez krwawienia: u pacjentów stosujących dawkę 2,5 mg/kg mc., zmniejszyć dawkę belantamabu mafodotin do 1,9 mg/kg mc. Dla BVd można rozważyć powrót do poprzedniej dawki, jeśli właściwe, gdy małopłytkowość powróci do Stopnia ≤2. U pacjentów stosujących dawkę 1,9 mg/kg mc., lub niższą kontynuować leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Z krwawieniem: wstrzymać leczenie belantamabem mafodotin do uzyskania poprawy do Stopnia ≤2. U pacjentów stosujących poprzednio dawkę 2,5 mg/kg mc., wznowić stosowanie belantamabu mafodotin w dawce 1,9 mg/kg mc. U pacjentów stosujących dawkę 1,9 mg/kg mc., lub niższą wznowić leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Należy rozważyć zastosowanie leczenia wspomagającego (np. transfuzji) zgodnie ze wskazaniem klinicznym i lokalną praktyką. Stopień 4.: przerwać stosowanie leku. Rozważyć wznowienie po powrocie małopłytkowości do Stopnia ≤3., i tylko w przypadku braku czynnego krwawienia w momencie wznowienia leczenia. U pacjentów stosujących poprzednio dawkę 2,5 mg/kg mc., wznowić stosowanie leku w dawce 1,9 mg/kg mc. U pacjentów stosujących dawkę 1,9 mg/kg mc., lub niższą wznowić leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Reakcje związane z infuzją. Stopień 2.: przerwać infuzję i zapewnić leczenie wspomagające. Po redukcji nasilenia objawów do Stopnia 1. lub niższego, kontynuować infuzję z szybkością zmniejszoną co najmniej o 50% i rozważyć premedykację. Stopień 3.: przerwać infuzję i zapewnić leczenie wspomagające. Po ustąpieniu objawów, kontynuować infuzję ze zmniejszoną szybkością. Przy następnej infuzji rozważyć premedykację. Stopień 4.: trwale zaprzestać stosowania leku. W razie wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub zagrażającej życiu reakcji związanej z infuzją, zaprzestać podawania wlewu i wszcząć odpowiednie działania ratunkowe. Zapalenie płuc. Stopień ≥3.: trwale zaprzestać stosowania leku. Inne działania niepożądane. Stopień 3.: przerwać stosowanie leku do czasu zmniejszenia nasilenia objawów do Stopnia ≤1. U pacjentów stosujących poprzednio dawkę 2,5 mg/kg mc., wznowić stosowanie leku w dawce 1,9 mg/kg mc. U pacjentów stosujących dawkę 1,9 mg/kg mc. lub niższą, kontynuować leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Stopień 4.: rozważyć trwałe zaprzestanie stosowania leku. W przypadku kontynuacji leczenia, wstrzymać stosowanie leku do czasu zmniejszenia nasilenia objawów do Stopnia ≤1. U pacjentów stosujących poprzednio dawkę 2,5 mg/kg mc., wznowić stosowanie leku w dawce 1,9 mg/kg mc. U pacjentów stosujących dawkę 1,9 mg/kg mc., lub niższą kontynuować leczenie z zastosowaniem dotychczasowej dawki. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w wieku ≥65 lat. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi (eGFR 60-89 mL/min), umiarkowanymi (eGFR 30-59 ml/min), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGRF <30 ml/min niewymagającymi stosowania dializ) lub ze schyłkową niewydolnością nerek (eGRF 1,5 x GGN i jakakolwiek aktywność AspAT lub stężenie bilirubiny całkowitej ≤GGN z aktywnością AspAT >GGN). Istnieją ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej >1,5 x GGN do ≤3,0 x GGN i jakakolwiek aktywność AspAT) i brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej większe niż 3,0 x GGN i jakakolwiek aktywność AspAT) do wydania zaleceń dotyczących dawkowania. Lek może być stosowany u tych pacjentów tylko wtedy gdy potencjalne korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Dawka leku jest określana na podstawie początkowej masy ciała i badania dotyczyły pacjentów o masie ciała 37 do 170 kg. W przypadku zmiany masy ciała >10%, należy ponownie obliczyć dawkę w oparciu o aktualną masę ciała w momencie dawkowania. Lek nie ma odpowiedniego zastosowania w leczeniu nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego u dzieci i młodzieży. Sposób podania. Lek jest przeznaczony do podawania wyłącznie w infuzji dożylnej przez ok. 30 min z zastosowaniem pompy infuzyjnej i zestawu do infuzji wykonanego z polichlorku winylu lub poliolefin. W przypadku wystąpienia reakcji związanej z infuzją (IRR) czas podawania może być wydłużony powyżej 30 min, pod warunkiem, że całkowity czas obejmujący przygotowanie i podanie dawki, nie przekroczy dozwolonego 6-godzinnego okresu. Lek nie wolno podawać we wstrzyknięciu dożylnym lub bolusie. Lek musi być rozcieńczony przed podaniem. Filtrowanie roztworu po rozcieńczeniu nie jest wymagane, jednak jeśli roztwór po rozcieńczeniu jest filtrowany, zaleca się zastosowanie filtru polieterosulfonowego (PES) o wielkości porów 0,2 μm lub 0,22 μm.
Uwagi
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego leku. Lek wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci muszą być poinformowani o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn podczas stosowania leku, ponieważ może on wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn z powodu wpływu na ostrość wzroku i inne działania niepożądane dotyczące oczu.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
