Carboplatin Accord (10 mg/ml, fiolka 45 ml, konc. do sporz. roztw. do inf.)
Skład
1 ml koncentratu do sporz. roztw. do infuzji zawiera 10 mg karboplatyny.
Forma leku
konc. do sporz. roztw. do inf.
Działanie
Lek przeciwnowotworowy, pochodna platyny. Karboplatyna, podobnie jak cisplatyna, hamuje syntezę DNA, tworząc międzyłańcuchowe i wewnątrzłańcuchowe wiązania poprzeczne DNA w komórkach narażonych na działanie leku. Reaktywność DNA koreluje z cytotoksycznością. Po podaniu karboplatyny występuje liniowa zależność między dawką a stężeniem w osoczu całkowitej i wolnej ultraprzesączalnej platyny. AUC całkowitej platyny wykazuje również liniową zależność między dawką a stężeniem, gdy klirens kreatyniny wynosi >60 ml/min. Podanie dawek wielokrotnych przez 4 kolejne dni nie powoduje kumulacji platyny w osoczu. Po podaniu dożylnym we wlewie trwającym 1 h (25-250 mg/m2 ) stężenie całkowitej oraz wolnej platyny w osoczu obniża się dwufazowo zgodnie z kinetyką reakcji pierwszego rzędu. Dla wolnej platyny T0,5 w pierwszej fazie wynosi ok. 90 min, a w drugiej fazie ok. 6 h. Związanie karboplatyny z białkami osiąga poziom 85-89% w ciągu 24 h od podania, choć w ciągu pierwszych 4 h tylko 29% dawki występuje w postaci związanej. Karboplatyna jest głównie wydalana z moczem, większość w pierwszych 6 h., ok. 32% dawki wydala się w postaci niezmienionej.
Wskazania
Karboplatyna jest wskazana do stosowania u osób dorosłych w leczeniu: zaawansowanego raka jajnika pochodzenia nabłonkowego w: leczeniu pierwszego rzutu, leczeniu drugiego rzutu, jeśli leczenie innymi lekami okazało się nieskuteczne, drobnokomórkowego raka płuca.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Uprzednio istniejące ciężkie zaburzenia czynności nerek (CCr <30 ml/min), za wyjątkiem sytuacji, w których w opinii lekarza oraz pacjenta możliwe korzyści przewyższają ryzyko (dostosowanie dawki może pozwolić na stosowanie preparatu w przypadku łagodnego upośledzenia czynności nerek). Ciężka mielosupresja. Krwawienia z guzów. Jednoczesne stosowanie szczepionki przeciwko żółtej febrze. Występująca w przeszłości ciężka reakcja alergiczna na karboplatynę lub inne związki zawierające platynę.
Środki ostrożności
Karboplatyna powinna być podawana wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego lekarza, który ma doświadczenie w stosowaniu chemioterapii. Wyposażenie diagnostyczne i terapeutyczne powinno być łatwo dostępne w celu leczenia ewentualnych powikłań. Należy uważnie kontrolować morfologię krwi obwodowej, badania neurologiczne oraz czynność nerek i wątroby. Ocenę morfologii krwi należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną, a następnie w tygodniowych odstępach. Lek należy odstawić w przypadku stwierdzenia nieprawidłowego zahamowania czynności szpiku kostnego lub zaburzeń czynności nerek lub wątroby. Zazwyczaj leczenie karboplatyną nie powinno być powtarzane częściej niż co 4 tygodnie w celu upewnienia się, że wystąpił nadir parametrów hematologicznych oraz nastąpiła zadowalająca poprawa. Występowanie, nasilenie i przewlekłość toksyczności mogą być większe u pacjentów, którzy uprzednio przeszli intensywne leczenie stosowanym lekiem lub cisplatyną, mają niski stan sprawności i są w podeszłym wieku. Toksyczność hematologiczna. Leukopenia, neutropenia oraz trombocytopenia są zależne od dawki i ograniczające dawkę. Należy często kontrolować morfologię krwi obwodowej w trakcie leczenia karboplatyną. Pozwoli to monitorować toksyczność, pomoże ustalić nadir oraz poprawę parametrów hematologicznych oraz pomoże dostosować kolejną dawkę. Mediana dni o najniższej wartości wyników badań to dzień 21 u pacjentów otrzymujących karboplatynę oraz dzień 15 u pacjentów otrzymujących karboplatynę w skojarzeniu z innymi środkami chemioterapeutycznymi. Zazwyczaj nie należy stosować ponownie terapii z użyciem karboplatyny, dopóki liczba leukocytów, neutrofili oraz płytek krwi nie powróci do normy. Jeśli liczba białych krwinek spadnie poniżej 2000 krwinek/mm3 lub liczba płytek krwi spadnie poniżej 100 tys. płytek/mm3 należy rozważyć odroczenie leczenia karboplatyną do czasu widocznej poprawy parametrów hematologicznych, co następuje zwykle po 5-6 tyg. Konieczne może okazać się zastosowanie transfuzji, zalecane jest również zmniejszenie dawki w przypadku kontynuacji leczenia. Pacjenci z ciężką i uporczywą mielosupresją mają wysokie ryzyko wystąpienia powikłań infekcyjnych, w tym ze skutkiem śmiertelnym. Jeśli wystąpi którekolwiek z tych zdarzeń, należy przerwać stosowanie podawanie karboplatyny i rozważyć zmianę dawki lub przerwanie leczenia. Mielosupresja wywołana przez leczenie karboplatyną jest ściśle związana z klirensem nerkowym leku. U pacjentów z nieprawidłową czynnością nerek lub jednocześnie otrzymujących inne potencjalnie nefrotoksyczne leki, mielosupresja (szczególnie trombocytopenia) może być ciężka i długotrwała. Początkowe dawki karboplatyny w tych grupach pacjentów należy odpowiednio zmniejszyć, a efekty należy starannie monitorować poprzez częste oznaczenia morfologii krwi między poszczególnymi kursami leczenia. Przy równocześnie stosowanej chemioterapii może wystąpić addytywne działanie mielosupresyjne. Leczenie skojarzone z innymi lekami mielosupresyjnymi może wymagać modyfikacji dawki/harmonogramu podawania w celu zminimalizowania działania addytywnego. Niedokrwistość jest częsta i skumulowana, jednak rzadko wymaga transfuzji. U pacjentów leczonych karboplatyną obserwowano niedokrwistość hemolityczną z występowaniem polekowych przeciwciał odpornościowych. Może to prowadzić do zgonu. Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Przypadki ostrej białaczki promielocytowej i zespołu mielodysplastycznego (MDS) lub ostrej białaczki szpikowej (AML) obserwowano po upływie kilku lat od zakończenia leczenia karboplatyną lub innych terapii przeciwnowotworowych. Zespół hemolityczno-mocznicowy (HUS). Zespół hemolityczno-mocznicowy (HUS) jest zagrażającym życiu działaniem niepożądanym. Należy przerwać leczenie karboplatyną, jeśli wystąpią pierwsze objawy mikroangiopatycznej niedokrwistości hemolitycznej, takie jak gwałtowny spadek stężenia hemoglobiny z współistniejącą małopłytkowością, zwiększenie w surowicy stężenia bilirubiny, kreatyniny, azotu mocznikowego we krwi lub LDH. Niewydolność nerek może nie być odwracalna po zaprzestaniu leczenia i może być konieczne wykonanie dializy. Reakcje alergiczne. Podobnie jak w przypadku innych leków na bazie platyny, mogą wystąpić reakcje alergiczne, najczęściej podczas podawania, wymagające przerwania wlewu. Pacjentów należy dokładnie obserwować i zastosować odpowiednie leczenie objawowe (leki przeciwhistaminowe, adrenalina i(lub) glikokortykosteroidy). Reakcje krzyżowe, czasami śmiertelne, zgłaszano dla wszystkich związków platyny. Notowano przypadki reakcji nadwrażliwości, prowadzące do zespołu Kounisa (ostrego skurczu tętnic wieńcowych w przebiegu reakcji alergicznej, co może spowodować zawał mięśnia sercowego. Nefrotoksyczność. Podczas leczenia karboplatyną może wystąpić pogorszenie czynności nerek. Częstość oraz nasilenie nefrotoksyczności może wzrosnąć u pacjentów, którzy mieli zaburzenia czynności nerek przed leczeniem karboplatyną. Nie jest jasne, czy odpowiedni schemat nawodnienia może przezwyciężyć takie działanie, ale konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia w przypadku nasilonych zmian w wynikach badań czynnościowych nerek. Zaburzenia czynności nerek występują częściej u pacjentów, u których uprzednio występowała nefrotoksyczność wskutek leczenia cisplatyną. Choroba zarostowa żył wątrobowych. Zgłaszano przypadki choroby zarostowej żył wątrobowych (zespołu niedrożności zatokowej wątroby), przy czym niektóre z nich były śmiertelne. Zaleca się obserwowanie, czy u pacjentów nie występują objawy przedmiotowe lub podmiotowe zaburzeń czynności wątroby lub nadciśnienia wrotnego, nie wynikające w oczywisty sposób z przerzutów do wątroby. Zespół lizy (rozpadu) guza. W obserwacjach po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki zespołu lizy (rozpadu) guza (ang.TLS) u pacjentów po zastosowaniu karboplatyny w monoterapii lub w połączeniu z innymi chemioterapeutykami. Pacjentów w grupie wysokiego ryzyka TLS, np. pacjentów ze zwiększonym wskaźnikiem proliferacji, dużymi rozmiarami guza i wysoką wrażliwością na działanie środków cytotoksycznych, należy dokładnie obserwować oraz zastosować odpowiednie środki ostrożności. Toksyczność neurologiczna. Obwodowa toksyczność neurologiczna występuje dość często, jest łagodna, ograniczona do parestezji i zmniejszenia głębokich odruchów ścięgnistych, a częstotliwość wzrasta u pacjentów w wieku powyżej 65 lat i(lub) u pacjentów wcześniej leczonych cisplatyną. Monitorowanie i badanie układu nerwowego powinno być prowadzane w regularnych odstępach czasu. Zaburzenia widzenia, w tym utratę wzroku, zgłaszano po zastosowaniu karboplatyny w dawkach większych niż zalecane u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Odzyskanie wzroku, całkowite lub w znacznym stopniu, następuje w ciągu kilku tygodni od zakończenia podawania wysokich dawek. Zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii. U pacjentów otrzymujących karboplatynę w skojarzeniu z chemioterapią zgłaszano przypadki zespołu odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (RPLS). RPLS jest rzadkim, odwracalnym po zaprzestaniu leczenia, szybko rozwijającym się zaburzeniem neurologicznym, które może obejmować napady drgawek, nadciśnienie, ból głowy, splątanie, ślepotę i inne zaburzenia widzenia oraz zaburzenia neurologiczne. Rozpoznanie RPLS opiera się na potwierdzeniu za pomocą badań obrazowych mózgu, najlepiej metodą rezonansu magnetycznego. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Badania z zastosowaniem terapii skojarzonej z użyciem karboplatyny i cyklofosfamidu wykazały, że pacjenci w podeszłym wieku leczeni karboplatyną są bardziej podatni na rozwój ciężkiej małopłytkowości niż młodsi pacjenci. U pacjentów w podeszłym wieku czynność nerek jest często osłabiona, co należy wziąć pod uwagę podczas ustalania dawkowania. Funkcje słuchowe. Podczas leczenia karboplatyną zgłaszano występowanie zaburzeń słuchu. Ototoksyczność może być bardziej nasilona u dzieci i jest bardziej prawdopodobna u pacjentów wcześniej leczonych cisplatyną. Należy wziąć pod uwagę audiogramy. Przypadki utraty słuchu z opóźnionym początkiem wystąpienia opisywano u dzieci i młodzieży. Zaleca się prowadzenie długotrwałej kontroli audiometrycznej w tej populacji. Inne. Stosowanie żywych lub żywych atenuowanych szczepionek u pacjentów z odpornością obniżoną przez stosowanie chemioterapeutyków (w tym karboplatyny) może prowadzić do ciężkich lub śmiertelnych zakażeń. Należy unikać stosowania szczepień żywymi szczepionkami u pacjentów otrzymujących karboplatynę. Należy stosować zabite lub inaktywowane szczepionki, jednak odpowiedź na takie szczepionki może być zmniejszona. Podczas sporządzania i podawania karboplatyny nie wolno stosować sprzętu zawierającego elementy aluminiowe. W razie kontaktu karboplatyny ze skórą lub oczami, zanieczyszczone miejsce należy przemyć obfitą ilością wody lub roztworem soli fizjologicznej. Do leczenia przejściowego pieczenia skóry można zastosować łagodny krem. Należy zasięgnąć porady medycznej, w przypadku zanieczyszczenia oczu. Nie badano karboplatyny pod względem potencjalnych właściwości rakotwórczych, jednak w przypadku związków o podobnym mechanizmie działania i mutagenności donoszono o wykrywanych właściwościach rakotwórczych.
Ciąża i laktacja
Kobiety w wieku rozrodczym/ Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet. Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić, aby unikały zajścia w ciążę podczas przyjmowania karboplatyny oraz stosowały skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia karboplatyną i przez co najmniej 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki. Mężczyznom w wieku dojrzałości płciowej, leczonym karboplatyną zaleca się stosowanie skutecznych metod antykoncepcji i nie poczynanie dziecka w trakcie leczenia i do 4 miesięcy po jego zakończeniu. Ciąża. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Podejrzewa się, że karboplatyna podawana w czasie ciąży powoduje poważne wady wrodzone. Wykazano, że karboplatyna jest embriotoksyczna i teratogenna u szczurów. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety otrzymujący karboplatynę powinni zostać poinformowani o potencjalnym ryzyku wystąpienia niepożądanego wpływu leczenia na reprodukcję. Karboplatyny nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety tego wymaga. Karmienie piersią. Karboplatyna i jej aktywne metabolity zostały zidentyfikowane w mleku leczonych matek. Ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, należy przerwać karmienie piersią w trakcie leczenia i na 1 miesiąc po podaniu ostatniej dawki lub należy przerwać leczenie, biorąc pod uwagę jak bardzo lek jest istotny dla matki. Płodność. Leczenie karboplatyną może mieć wpływ na płodność mężczyzn i kobiet. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety, przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną powinni zasięgnąć porady w sprawie możliwości zachowania płodności. Należy ostrzec pacjentów przyjmujących karboplatynę i poddawanych leczeniu przeciwnowotworowemu, że może u nich wystąpić supresja gonad prowadząca do braku miesiączki lub azoospermii. Skutki te wydają się być zależne od dawki oraz czasu trwania leczenia i mogą być nieodwracalne. Prognozowanie stopnia zaburzenia funkcjonalnego jąder i jajników jest utrudnione ze względu na częste stosowanie kombinacji kilku leków przeciwnowotworowych, co sprawia, że trudno jest ocenić wpływ poszczególnych czynników.
Działania niepożądane
Bardzo często: małopłytkowość, neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, nudności, wymioty, ból brzucha, zmniejszenie klirensu nerkowego kreatyniny, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie aktywności AspAT, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby, zmniejszenie stężenia sodu we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie stężenia wapnia we krwi, zmniejszenie stężenia magnezu we krwi. Często: zakażenia, krwotok, nadwrażliwość, reakcje anafilaktoidalne, neuropatia obwodowa, parestezje, osłabienie głębokich odruchów ścięgnistych, zaburzenia czucia, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia (w tym rzadkie przypadki utraty wzroku), ototoksyczność, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia oddechowe, śródmiąższowa choroba płuc, skurcz oskrzeli, biegunka, zaparcia, zaburzenia błony śluzowej, nadmierne wypadanie włosów, choroby skóry, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia układu moczowo-płciowego, astenia, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, złuszczające zapalenie skóry. Bardzo rzadko: zwłóknienie płuc, objawiające się występowaniem ucisku w klatce piersiowej i duszności (należy to rozważyć, jeśli wykluczono stan nadwrażliwości płuc). Częstość nieznana: nowotwór wtórny związany z leczeniem, gorączka neutropeniczna, zapalenie płuc, niewydolność szpiku kostnego, zespół hemolityczno-mocznicowy, niedokrwistość hemolityczna, odwodnienie, jadłowstręt, zespół rozpadu guza, hiponatremia, udar mózgu, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (RPLS), encefalopatia, niewydolność serca, zespół Kounisa (alergiczna dławica naczynioskurczowa), zator, nadciśnienie, niedociśnienie, choroba zarostowa żył, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, pokrzywka, wysypka, rumień, świąd, w miejscu wstrzyknięcia (martwica, odczyny, wynaczynienie, rumień), złe samopoczucie.
Interakcje
Karboplatyna może oddziaływać z aluminium, z wytworzeniem czarnego osadu. Igły, strzykawki, cewniki lub zestawy do podawania dożylnego, które zawierają części aluminiowe mogące wejść w kontakt z karboplatyną, nie powinny być stosowane do przygotowywania lub podawania leku. Ze względu na zwiększenie ryzyka zakrzepów w przypadku chorób rozrostowych, często stosuje się leczenie przeciwzakrzepowe. Duża zmienność wewnątrzosobnicza krzepliwości podczas choroby, a także możliwość interakcji pomiędzy doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi i lekami stosowanymi w chemioterapii przeciwnowotworowej może wymagać zwiększenia częstości monitorowania INR, jeśli pacjent jest leczony doustnymi środkami przeciwzakrzepowymi. Jednoczesne stosowanie, które jest przeciwwskazane. Szczepionka przeciwko żółtej febrze: ryzyko wystąpienia śmiertelnego uogólnionego odczynu poszczepiennego. Jednoczesne podawanie, które nie jest zalecane. Żywe atenuowane szczepionki (z wyjątkiem żółtej febry): ryzyko chorób ogólnoustrojowych, mogących prowadzić do zgonu. Ryzyko jest większe u pacjentów o odporności zmniejszonej w wyniku choroby podstawowej. Należy stosować szczepionki inaktywowane, jeśli istnieją (polio). Fenytoina, fosfenytoina: ryzyko nasilenia drgawek (wynikające ze zmniejszenia wchłaniania fenytoiny z przewodu pokarmowego przez lek cytotoksyczny), ryzyko zwiększonej toksyczności lub utraty skuteczności leku cytotoksycznego (z powodu zwiększenia metabolizmu wątrobowego przez fenytoinę). Jednoczesne stosowanie, które należy rozważyć. Cyklosporyna (i przez ekstrapolację takrolimus i sirolimus): nadmierna immunosupresja z ryzykiem limfoproliferacji. Leczenie skojarzone z lekami nefrotoksycznymi lub ototoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy, wankomycyna, kapreomycyna i leki moczopędne może zwiększać lub nasilać toksyczność, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, ze względu na indukowane przez karboplatynę zmiany klirensu nerkowego. Diuretyki pętlowe: należy rozważyć jednoczesne podawanie karboplatyny z diuretykami pętlowymi z powodu skumulowanej nefrotoksyczności i ototoksyczności. Leczenie skojarzone z innymi lekami mioelosupresyjnymi może wymagać zmiany dawki lub zmiany schematu dawkowania w celu zminimalizowania addytywnego działania mielosupresyjnego.
Dawkowanie
Dożylnie. Zalecana dawka karboplatyny dla dotychczas nieleczonych dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek, tj. z klirensem kreatyniny >60 ml/min wynosi 400 mg/m2 pc. podawana w pojedynczej dawce w krótkiej infuzji dożylnej trwającej 15-60 min. Alternatywnym sposobem określania dawki może być zastosowanie wzoru Calverta: dawka (mg) = docelowa wartość AUC (mg/ml x min) x [GFR ml/min + 25]. Przy stosowaniu karboplatyny w monoterapii u pacjenta dotychczas nieleczonego docelowa wartość AUC wynosi 5-7 mg/ml x min, a u pacjenta wcześniej leczonego – 4-6 mg/ml x min; przy stosowaniu karboplatyny z cyklofosfamidem u pacjenta dotychczas nieleczonego docelowa wartość AUC wynosi 4-6 mg/ml x min. Na podstawie wzoru Calverta, całkowita dawka karboplatyny jest obliczana w mg, a nie w mg/m2 pc. Leczenia nie należy powtarzać wcześniej niż po upływie 4 tyg. od poprzedniego kursu leczenia karboplatyną i (lub) zanim liczba granulocytów obojętnochłonnych nie wyniesie co najmniej 2000 komórek/mm3, a liczba płytek krwi co najmniej 100 000 komórek/mm3. Dawka początkowa powinna być zmniejszona o 20-25% u pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak wcześniejsza terapia mielosupresyjna i niski stopień stanu sprawności pacjenta (punktacja 2-4 wg skali ECOG-Zubroda lub poniżej 80 wg skali Karnofsky`ego). Zaleca się określenie najniższych wartości wyników morfologii krwi (nadir) przez wykonywanie cotygodniowych oznaczeń, podczas początkowych kursów leczenia karboplatyną, w celu dostosowania dawkowania w kolejnych cyklach leczenia. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 60 ml/min istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zahamowania czynności szpiku kostnego. Częstość występowania ciężkiej leukopenii, neutropenii lub trombocytopenii utrzymywała się na poziomie 25% zgodnie z poniższymi zaleceniami dotyczącymi dawkowania: przy wyjściowym Ccr 41-59 ml/min dawka początkowa (dzień 1) 250mg/m2 iv, a przy Ccr 16-40ml/min 200mg/m2iv. Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania karboplatyny we wstrzyknięciach u chorych z Ccr 15 ml/min lub mniejszym, które pozwoliłyby określić zalecane dawkowanie. Powyższe zalecenia odnośnie dawkowania dotyczą leczenia początkowego. Późniejsze dawkowanie powinno być dostosowane w zależności od tolerancji pacjenta oraz dopuszczalnego poziomu mielosupresji. Optymalne stosowanie karboplatyny w skojarzeniu z innymi lekami mielosupresyjnymi wymaga dostosowania dawkowania zależnie od obranych zasad leczenia i schematu leczenia. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w wieku powyżej 65 lat, dostosowanie dawki karboplatyny do ogólnego stanu jest niezbędne na początku leczenia oraz podczas kolejnych kursów terapeutycznych. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania karboplatyny u dzieci i młodzieży nie zostały dotychczas ustalone. Nie ma dostępnych danych. Nie ma wystarczających informacji pozwalających na ustalenie zaleceń dotyczących dawkowania u dzieci i młodzieży. Sposób podania. Podczas przygotowywania i podawania leku należy stosować środki ostrożności zalecane dla substancji niebezpiecznych. Preparat musi być przygotowywany przez personel, który został przeszkolony w zakresie bezpiecznego stosowania i zaopatrzony w rękawice ochronne, maskę i fartuch. Przed podaniem infuzji preparat należy rozcieńczyć 5% roztworem glukozy lub 0,9% roztworem chlorku sodu, aż do otrzymania stężenia 0,5 mg/ml. Do przygotowywania i podawania leku nie należy stosować igieł lub zestawów kroplówkowych zawierających elementy aluminiowe, które mogą mieć kontakt z karboplatyną. Aluminium reaguje z karboplatyną powodując tworzenie osadu i (lub) utratę siły działania.
Uwagi
Karboplatyna może powodować nudności, wymioty, zaburzenia widzenia i słuchu zaburzając zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Przechowywać w temperaturze poniżej 25st.C. Nie przechowywać w lodówce ani nie zamrażać. Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
