Cefepime AptaPharma (2 g, 10 fiol. x 20 ml, proszek do sporz. roztw. do wstrz. i (lub) inf.)

Spis treści

Skład

1 fiolka zawiera 1 g lub 2 g cefepimu w postaci cefepimu dichlorowodorku jednowodnego (1,19 g lub 2,38 g).

Forma leku

proszek do sporz. roztw. do wstrz. i (lub) inf.

Działanie

Antybiotyk β-laktamowy, cefalosporyna IV generacji o dużej oporności na działanie β-laktamaz i szerokim zakresie działania bakteriobójczego. Gatunki zwykle wrażliwe na cefepim – tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy oporne na penicylinę), Streptococcus pyogenes; tlenowe bakterie Gram-ujemne: Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, Proteus mirabilis*, Proteus vulgaris, Serratia liquefaciens, Serratia marcescens. Gatunki, wśród których może występować problem oporności nabytej – tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis; tlenowe bakterie Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Enterobacter cloacae, Escherichia coli*, Klebsiella oxytoca*, Klebsiella pneumoniae*, Pseudomonas aeruginosa. Gatunki z wrodzoną opornością – tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Enterococcus spp., Listeria monocytogenes, Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę); tlenowe bakterie Gram-ujemne: Stenotrophomonas maltophilia; bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis, Clostridium difficile; inne drobnoustroje: Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Legionella spp., Mycoplasma spp. *Szczepy wytwarzające β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) są zawsze oporne. Lek osiąga stężenia terapeutyczne w: moczu, żółci, płynie śródmiąższowym, płynie otrzewnowym, błonie śluzowej oskrzeli, wyrostku robaczkowym i pęcherzyku żółciowym. Wiązanie z białkami osocza wynosi <16,4%. Cefepim jest metabolizowany do pochodnej N-metylopirolidyny, która jest szybko przekształcana do N-tlenku. Około 85% podanej dawki cefepimu jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Mniej niż 1% jest wydalane w postaci pochodnej N-metylopirolidyny, 6,8% w postaci N-tlenku, a 2,5% – w postaci epimeru cefepimu. T_0,5 w fazie eliminacji wynosi ok. 2 h, jest wyraźnie dłuższy u pacjentów z niewydolnością nerek.

Wskazania

Leczenie niżej wymienionych ciężkich zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na działanie cefepimu. Dorośli i dzieci >12 lat o mc. >40 kg. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z poniżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek: pozaszpitalne zakażenia dolnych dróg oddechowych i ciężkie zapalenie płuc; powikłane i niepowikłane zakażenia układu moczowego; zakażenie dróg żółciowych; stany gorączkowe u pacjentów z neutropenią – w leczeniu empirycznym pacjentów z gorączką neutropeniczną wskazana jest monoterapia cefepimem, u pacjentów narażonych na duże ryzyko ciężkiego zakażenia (np. pacjentów niedawno poddawanych przeszczepieniu szpiku kostnego, pacjentów z niedociśnieniem tętniczym, nowotworami układu krwiotwórczego lub z ciężką lub długotrwałą neutropenią) monoterapia antybiotykiem może nie być wskazana, brak wystarczających danych potwierdzających skuteczność stosowania u tych pacjentów cefepimu w monoterapii. Dzieci w wieku od 2 mies. do 12 lat o mc. ≤40 kg. Stany gorączkowe u pacjentów z neutropenią, gdy przewidywany czas trwania neutropenii jest krótki, dostępne dane kliniczne dotyczące niemowląt i dzieci nie pozwalają na zalecenie stosowania cefepimu w monoterapii. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania antybiotyków.

Przeciwwskazania

Reakcje nadwrażliwości na cefepim lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Reakcje nadwrażliwości na inne cefalosporyny lub antybiotyki β-laktamowe (np. penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Środki ostrożności

Stosowanie antybiotyków β-laktamowych wiąże się z ryzykiem wystąpienia encefalopatii (splątanie, zaburzenia świadomości, padaczka lub nieprawidłowe ruchy), zwłaszcza w przypadku przedawkowania i (lub) zaburzenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów alergii należy przerwać leczenie. Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków β-laktamowych, zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwości, sporadycznie zakończone zgonem. Przed rozpoczęciem leczenia cefepimem należy przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący występowania w przeszłości u pacjenta reakcji nadwrażliwości na cefepim, β-laktamy lub inne leki. Częstość występowania reakcji krzyżowych między penicyliną a cefalosporynami wynosi 5-10%. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania cefepimu u pacjentów uczulonych na penicylinę. Podczas podawania pierwszej dawki należy uważnie obserwować stan pacjenta. Nie należy stosować cefalosporyn u pacjentów z natychmiastową reakcją alergiczną na cefalosporyny w wywiadzie. W razie wątpliwości podczas podawania pierwszej dawki musi być obecny lekarz w celu leczenia ewentualnej reakcji anafilaktycznej. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z astmą lub ze skłonnością do alergii. W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości może być konieczne podanie epinefryny lub rozpoczęcie innego odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Zgłaszano występowanie biegunki związanej z zakażeniem C. difficile. Może być to biegunka o ciężkim nasileniu, takim jak rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, które może zagrażać życiu. Należy rozważyć możliwość wystąpienia zakażenia C. difficile u pacjentów, u których wystąpi biegunka w trakcie leczenia lub po leczeniu antybiotykami, gdyż przypadki zakażenia obserwowano do 2 mies. po zakończeniu leczenia. Takie zakażenie, rzadko występujące w przypadku stosowania cefalosporyn, wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i zastosowania odpowiedniej specyficznej antybiotykoterapii. W takim przypadku należy unikać podawania produktów sprzyjających zastojowi kału. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (CCr ≤50 ml/min) lub z innymi stanami, które mogą zaburzać czynność nerek, dawkę cefepimu należy dostosować w celu skompensowania zmniejszonej szybkości eliminacji cefepimu oraz w celu zapobiegania reakcjom klinicznym spowodowanym wysokimi stężeniami antybiotyków w osoczu. Dawkę należy dostosować do stopnia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości drobnoustrojów wywołujących zakażenie. Stosowanie cefepimu może prowadzić do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów. W przypadku wystąpienia wtórnego zakażenia podczas leczenia należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Zaleca się monitorowanie czynności nerek podczas jednoczesnego stosowania cefepimu z innymi potencjalnie nefrotoksycznymi antybiotykami (zwłaszcza aminoglikozydami) lub z silnymi lekami moczopędnymi. Ze względu na ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego cefepim nie jest odpowiedni do leczenia niektórych rodzajów zakażeń, chyba że patogen jest już znany i wiadomo, że jest wrażliwy lub istnieje bardzo duże podejrzenie, że najbardziej prawdopodobny patogen będzie wrażliwy na działanie cefepimu.

Ciąża i laktacja

Badania na zwierzętach nie wskazały na to, że cefepim powoduje wady rozwojowe lub ma działanie fetotoksyczne. Ze względu na brak odpowiednich kontrolowanych badań klinicznych u kobiet w ciąży zaleca się stosowanie cefepimu u kobiet w ciąży tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne, a korzyść terapeutyczna przewyższa potencjalne ryzyko. Cefepim przenika do mleka kobiecego w bardzo małych ilościach, a przyjmowane ilości są znacznie mniejsze niż dawki terapeutyczne. Dlatego cefepim powinien być stosowany w okresie karmienia piersią wyłącznie po bardzo starannej ocenie spodziewanych korzyści i potencjalnego ryzyka. Jeśli u niemowlęcia wystąpi biegunka, kandydoza lub wysypka, należy przerwać karmienie piersią (lub przyjmowanie leku). Badania przeprowadzone na szczurach nie wykazały wpływu na płodność.

Działania niepożądane

Bardzo często: pozytywny test Coombsa. Często: niedokrwistość, eozynofilia, biegunka, wysypka, reakcja w miejscu infuzji, zwiększenie aktywności fosfataz alkalicznych, AlAT, AspAT, bilirubinemia, wydłużony czas protrombinowy, wydłużony czas częściowej tromboplastyny po aktywacji. Niezbyt często: kandydoza jamy ustnej, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia iv., zakrzepowe zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia iv., nudności, wymioty, rumień, pokrzywka, świąd, zapalenie w miejscu wstrzyknięcia, ból i stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia im. lub iv., gorączka, przejściowe zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny. Rzadko: kandydoza, reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy, ból głowy, parestezje, duszność, zaparcia, niewydolność nerek, świąd narządów płciowych, drżenie. Bardzo rzadko: infekcje pochwy, wstrząs anafilaktyczny, drgawki, zaburzenia smaku, zawroty głowy, niedociśnienie, rozszerzenie naczyń, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, zapalenie jelita grubego, ból brzucha, owrzodzenie jamy ustnej, zmniejszenie fosforemii. Częstość nieznana: niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, agranulocytoza, omamy, dezorientacja, encefalopatia, drgawki drgawkowe, zaburzenia świadomości, padaczka, drgawki miokloniczne, śpiączka, krwotok, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, toksyczna nefropatia, fałszywie dodatnia glikozuria. Przyjmowanie antybiotyków β-laktamowych wiąże się z ryzykiem wystąpienia encefalopatii (splątanie, zaburzenia świadomości, padaczka lub nieprawidłowe ruchy), zwłaszcza w przypadku przedawkowania i (lub) zaburzeń czynności nerek, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Objawy neurotoksyczności ustępują po przerwaniu leczenia i (lub) po hemodializie. Odnotowano kilka przypadków śmierci.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie antybiotyków o działaniu bakteriostatycznym może wpływać na działanie antybiotyków β-laktamowych. Opisywano liczne przypadki zwiększonej aktywności doustnych leków przeciwzakrzepowych u pacjentów otrzymujących antybiotyki. Czynnik zakaźny lub zapalny, a także wiek i stan ogólny pacjenta wydają się być czynnikami ryzyka. W tych okolicznościach trudno jest odróżnić patologię zakaźną od jej leczenia ze względu na występowanie zaburzeń równowagi INR. Jednak niektóre grupy antybiotyków są częściej zaangażowane, w szczególności fluorochinolony, makrolidy, cykliny, kotrimoksazol i niektóre cefalosporyny.

Dawkowanie

Dożylnie lub domięśniowo. Dorośli pacjenci z prawidłową czynnością nerek. Zazwyczaj zalecane dawki w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami: pozaszpitalne zakażenia dróg oddechowych; niepowikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek: 1 g iv. lub im., 2 razy na dobę; ciężkie zakażenia: posocznica/bakteriemia, zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych, zakażenia dróg żółciowych: 2 g iv., 2 razy na dobę; stany gorączkowe u pacjentów neutropenią (dawkę 2 g 3 razy na dobę stosowano wyłącznie w monoterapii): 2 g iv., 2 do 3 razy na dobę; ciężkie zakażenia Pseudomonas: 2 g iv., 3 razy na dobę. Leczenie trwa zazwyczaj od 7 do 10 dni, jednak w cięższych zakażeniach może być dłuższe. Empiryczne leczenie epizodów gorączkowych u pacjentów z neutropenią trwa zazwyczaj 7 dni lub do czasu ustąpienia neutropenii. Dzieci i młodzież. Młodzież w wieku >12 lat o mc. >40 kg: zalecane dawkowanie w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami zwykle jest takie samo jak dawkowanie u osób dorosłych. Zalecany czas trwania leczenia jest również taki sam jak u osób dorosłych. Dzieci w wieku od 2 mies. do 12 lat o mc. ≤40 kg: dawka 50 mg/kg mc. podanie iv., 3 razy na dobę. Dostępne dane kliniczne dotyczące niemowląt i dzieci nie pozwalają na zalecenie stosowania cefepimu w monoterapii. Czas trwania leczenia jest taki sam jak u osób dorosłych i zwykle wynosi od 7 do 10 dni, chociaż w przypadku cięższych zakażeń może być konieczne dłuższe leczenie. W przypadku leczenia epizodów gorączkowych u pacjentów z neutropenią zwykle czas trwania leczenia nie powinien być krótszy niż 7 dni lub do ustąpienia neutropenii. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. Cefepim jest wydalany przez nerki wyłącznie na drodze filtracji kłębuszkowej. W związku z tym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (przesączanie kłębuszkowe <50 ml/min) należy dostosować dawkowanie, aby zrekompensować mniejszą szybkość wydalania przez nerki. W celu ustalenia dawki podtrzymującej należy ocenić filtrację kłębuszkową. Zalecane dawkowanie: dawka normalna: 1 g, 2 razy na dobę: CCr 50-30 ml/min: 1 g, raz na dobę; CCr 29-11 ml/min: 500 mg, raz na dobę; CCr ≤10 ml/min: 250 mg, raz na dobę; hemodializa: dawka nasycająca: 1 g następnie 500 mg raz na dobę (w dniach, w których odbywa się dializa, lek należy podawać po jej zakończeniu); dawka normalna: 2 g, 2 razy na dobę: CCr 50-30 ml/min: 2 g, raz na dobę; CCr 29-11 ml/min: 1 g, raz na dobę; CCr ≤10 ml/min: 500 mg, raz na dobę; hemodializa: dawka nasycająca: 1 g następnie 500 mg raz na dobę (w dniach, w których odbywa się dializa, lek należy podawać po jej zakończeniu); dawka normalna: 2 g, 3 razy na dobę: CCr 50-30 ml/min: 1 g, 3 razy na dobę; CCr 29-11 ml/min: 1 g, 2 razy na dobę; CCr ≤10 ml/min: 1 g, raz na dobę; hemodializa: dawka nasycająca: 1 g następnie 500 mg raz na dobę (w dniach, w których odbywa się dializa, lek należy podawać po jej zakończeniu); dawka normalna: 50 mg/kg mc., 3 razy na dobę: CCr 50-30 ml/min: 25 mg/kg mc., 3 razy na dobę; CCr 29-11 ml/min: 25 mg/kg mc., 2 razy na dobę; CCr ≤10 ml/min: 25 mg/kg mc., raz na dobę. Jeżeli dostępna jest tylko wartość stężenia kreatyniny w surowicy, do oszacowania CCr można zastosować wzór Cockcrofta i Gaulta. U pacjentów poddawanych hemodializie właściwości farmakokinetyczne cefepimu wskazują na konieczność zmniejszenia dawki. Pacjenci ci muszą otrzymać dawkę nasycającą 1 g w pierwszej dobie leczenia, a następnie 500 mg w kolejnych dniach. Ok. 68% całkowitej ilości cefepimu obecnego w organizmie zostaje wydalone w ciągu 3 h dializy. W dniach dializy cefepim należy podać po zakończeniu dializy. Jeśli to możliwe, cefepim należy podawać zawsze o tej samej porze dnia. Pacjentom poddawanym ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej cefepim można podawać w dawkach zalecanych pacjentom z prawidłową czynnością nerek, ale co 48 h. Sposób podania. Lek 1 g można podawać dożylnie (iv.) w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym od 3 do 5 min lub w infuzji trwającej 30 min, lub w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym (im.). Lek 2 g można podawać dożylnie (iv.) w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym od 3 do 5 min lub w infuzji trwającej 30 min. Sporządzony roztwór jest klarowny i praktycznie nie zawiera widocznych cząstek.

Uwagi

Lek może mieć znaczący wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, w szczególności ze względu na możliwość wystąpienia encefalopatii. Opisywano dodatni odczyn Coombs`a bez hemolizy u pacjentów otrzymujących cefepim dwa razy na dobę. Zgłaszano fałszywie dodatnie wyniki testu redukcyjnego oznaczenia glukozy w moczu w testach z zastosowaniem metod opartych na redukcji miedzi; zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznych reakcjach oksydazy glukozowej.

Dane o lekach i suplementach diety dostarcza

Spis treści

Zarezerwuj i odbierz w wybranej aptece

Zamów produkt

Podobne leki

Zarezerwuj i odbierz w wybranej aptece

Zamów produkt