Columvi (10 mg, fiolka 10 ml, konc. do sporz. roztw. do inf.)
Skład
1 fiolka z 2,5 ml koncentratu zawiera 2,5 mg glofitamabu o stężeniu 1 mg/ml. 1 fiolka z 10 ml koncentratu zawiera 10 mg glofitamabu o stężeniu 1 mg/ml. Glofitamab jest humanizowanym, bispecyficznym przeciwciałem monoklonalnym anty-CD20/anty-CD3 wytwarzanym z użyciem technologii rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego. Preparat zawiera polisorbat 20.
Forma leku
konc. do sporz. roztw. do inf.
Działanie
Bispecyficzne przeciwciało monoklonalne, które łączy się dwuwalentnie z CD20 na powierzchni limfocytów B i jednowalentnie z CD3 w kompleksie receptora limfocytów T na
powierzchni limfocytów T. Poprzez jednoczesne wiązanie z CD20 na limfocycie B i CD3 na limfocycie T, glofitamab pośredniczy w tworzeniu synapsy immunologicznej z następującą po nim aktywacją i proliferacją limfocytów T, wydzielaniem cytokin i uwalnianiem białek cytolitycznych, co prowadzi do lizy limfocytów B wykazujących ekspresję CD20. Lek podawany jest w postaci infuzji dożylnej. Cmax glofitamabu osiągnięto pod koniec czasu trwania infuzji. Nie badano metabolizmu glofitamabu. Przeciwciała ulegają eliminacji głównie na drodze katabolizmu. Szacowany T0,5 od początkowej wartości klirensu całkowitego tylko do wartości klirensu niezależnego od czasu oszacowano na 0,471 dnia.
Wskazania
Lek w skojarzeniu z gemcytabiną i oksaliplatyną jest wskazany do stosowania w leczeniu dorosłych pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie rozlanym chłoniakiem z dużych komórek B bliżej nieokreślonym (DLBCL NOS), którzy nie kwalifikują się do zabiegu przeszczepienia autologicznych komórek macierzystych (ASCT). W monoterapii, w leczeniu dorosłych pacjentów z nawrotowym lub opornym chłoniakiem rozlanym z dużych komórek B (DLBCL), którzy zostali poddani ≥2 terapiom układowym.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną, na obinutuzumab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności
Istnieją ograniczone dane dotyczące pacjentów z DLBCL z negatywną ekspresją CD20 leczonych glofitamabem i jest możliwe, że pacjenci z tej grupy mogą odnosić mniejszą korzyść w porównaniu z pacjentami z DLBCL z pozytywną ekspresją CD20. Należy rozważyć potencjalne ryzyka i korzyści związane z leczeniem glofitamabem pacjentów z DLBCL z negatywną ekspresją CD20. Zespół uwalniania cytokin (CRS). U pacjentów otrzymujących glofitamab zgłaszano CRS, w tym reakcje zagrażające życiu. Najczęściej występującymi objawami CRS były: gorączka, tachykardia, niedociśnienie tętnicze, dreszcze i niedotlenienie. Pod względem klinicznym reakcje związane z infuzją mogą być niemożliwe do odróżnienia od objawów CRS. Większość przypadków CRS wystąpiło po podaniu pierwszej dawki glofitamabu. Po zastosowaniu leku zgłaszano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT i AlAT >3 x GGN i (lub) stężenia bilirubiny całkowitej >2 x GGN) występujące jednocześnie z CRS. Przed podaniem glofitamabu w cyklach 1. i 2. należy zapewnić dostępność co najmniej 1 dawki tocilizumabu na wypadek użycia w przypadku wystąpienia CRS. Należy zapewnić dostęp do dodatkowej dawki tocilizumabu w ciągu 8 h od zastosowania poprzedniej dawki tocilizumabu. W przypadku stosowania glofitamabu w monoterapii pacjentów należy monitorować podczas wszystkich infuzji leku i przez co najmniej 10 h po zakończeniu pierwszej infuzji. W przypadku podawania glofitamabu w skojarzeniu z gemcytabiną i oksaliplatyną pacjentów należy monitorować podczas wszystkich infuzji glofitamabu i przez co najmniej 4 h po zakończeniu pierwszej infuzji. Należy poinformować pacjenta, aby natychmiast zwrócił się po pomoc medyczną w przypadku wystąpienia podmiotowych i przedmiotowych objawów CRS w dowolnym momencie. Należy zbadać pacjentów pod kątem innych przyczyn gorączki, niedotlenienia i niedociśnienia tętniczego, takich jak zakażenia lub posocznica. CRS należy leczyć na podstawie objawów klinicznych występujących u pacjenta i zgodnie z wytycznymi dotyczącymi postępowania w CRS (patrz Dawkowanie). Po podaniu leku występowały ciężkie przypadki zespołu neurotoksyczności związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS), mogące zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu pacjenta. Początek ICANS może przebiegać jednocześnie z CRS, po ustąpieniu CRS lub przy braku CRS. Objawami klinicznymi ICANS mogą być między innymi: splątanie, obniżony poziom świadomości, dezorientacja, drgawki, afazja i dysgrafia. Po podaniu glofitamabu należy obserwować, czy u pacjenta nie występują objawy przedmiotowe lub podmiotowe ICANS, a leczenie należy podejmować niezwłocznie. Należy pouczyć, aby pacjent natychmiast zgłosił się do lekarza, jeśli wystąpią u niego objawy przedmiotowe lub podmiotowe w dowolnym momencie (patrz Karta pacjenta poniżej). W pierwszych objawach przedmiotowych lub podmiotowych ICANS należy postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi ICANS (patrz Dawkowanie). Zgodnie z zaleceniami stosowanie glofitamabu należy wstrzymać lub trwale przerwać. Karta pacjenta. Lekarz przepisujący lek musi poinformować pacjenta o ryzyku wystąpienia CRS i ICANS oraz o podmiotowych i przedmiotowych objawach CRS i ICANS. Należy poinstruować pacjenta o konieczności zasięgnięcia niezwłocznej pomocy lekarskiej w przypadku wystąpienia objawów CRS i ICANS. Należy przekazać pacjentowi kartę pacjenta i poinstruować, aby nosił ją zawsze przy sobie. W tej karcie opisano objawy CRS i ICANS, których wystąpienie powinno skłonić pacjenta do poszukiwania natychmiastowej pomocy medycznej. Interakcje z substratami CYP450. Początkowe uwalnianie cytokin związane z rozpoczęciem terapii glofitamabem może hamować aktywność enzymów CYP450 i prowadzić do zmian stężenia jednocześnie stosowanych leków. Podczas rozpoczynania leczenia glofitamabem należy monitorować pacjentów leczonych substratami CYP450 o wąskim indeksie terapeutycznym, ponieważ zmiany stężeń jednocześnie stosowanych leków mogą prowadzić do toksyczności, utraty skuteczności lub wystąpienia działań niepożądanych. U pacjentów leczonych glofitamabem wystąpiły ciężkie zakażenia, w tym zakażenia oportunistyczne. Nie należy podawać glofitamabu pacjentom z aktywnym zakażeniem. Należy zachować ostrożność rozważając podanie leku pacjentom, u których w przeszłości występowały nawracające lub przewlekłe zakażenia, z chorobami współistniejącymi, które mogą predysponować do zakażeń lub u których w przeszłości w znacznym stopniu stosowano leczenie immunosupresyjne. W razie potrzeby należy profilaktycznie podać leki przeciwdrobnoustrojowe. Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia glofitamabem należy monitorować pacjentów pod kątem pojawienia się ewentualnych zakażeń bakteryjnych, grzybiczych, nowych lub nawracających zakażeń wirusowych i odpowiednio leczyć. W przypadku wystąpienia objawów aktywnego zakażenia leczenie glofitamabem należy tymczasowo wstrzymać do czasu ustąpienia zakażenia. Pacjentów należy poinstruować, aby w przypadku wystąpienia objawów sugerujących zakażenie zwrócili się po pomoc medyczną. Podczas leczenia glofitamabem zgłaszano przypadki gorączki neutropenicznej. Pacjentów, u których wystąpiła gorączka neutropeniczna, należy zbadać pod kątem zakażenia i niezwłocznie podjąć leczenie. U pacjentów leczonych glofitamabem zgłaszano występowanie zaostrzenia objawów nowotworu (reakcji typu tumour flare). Objawy obejmowały miejscowy ból i obrzęk. Na podstawie mechanizmu działania glofitamabu, zaostrzenie objawów nowotworu jest prawdopodobnie spowodowane napływem limfocytów T do miejsc występowania nowotworu po podaniu glofitamabu, co może pozorować postęp choroby. Zaostrzenie objawów nowotworu nie jest równoznaczne z niepowodzeniem leczenia ani nie stanowi objawu progresji choroby. Nie zidentyfikowano specyficznych czynników ryzyka zaostrzenia objawów nowotworu, jednak istnieje zwiększone ryzyko pogorszenia stanu zdrowia i zachorowalności z powodu efektu masy, który jest zjawiskiem wtórnym do zaostrzenia objawów nowotworu u pacjentów z masywnymi guzami zlokalizowanymi w pobliżu dróg oddechowych i (lub) ważnego narządu. U pacjentów leczonych glofitamabem należy monitorować i oceniać zaostrzenia objawów nowotworu w kluczowych lokalizacjach anatomicznych oraz postępować zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. W celu leczenia zaostrzenia objawów nowotworu należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów i leków przeciwbólowych. U pacjentów leczonych glofitamabem zgłaszano występowanie zespołu rozpadu guza (TLS). Pacjenci z dużą masą guza, z guzami o szybkiej proliferacji, z osłabioną czynnością nerek lub odwodnieni są narażeni na większe ryzyko wystąpienia zespołu rozpadu guza. Pacjentów z grupy ryzyka należy ściśle monitorować poprzez wykonywanie odpowiedniej diagnostyki laboratoryjnej i klinicznej w zakresie stężenia elektrolitów, nawodnienia i czynności nerek. Przed leczeniem wstępnym z zastosowaniem obinutuzumabu i przed podaniem infuzji glofitamabu należy rozważyć profilaktyczne zastosowanie leczenia przeciw hiperurykemii (np. allopurynolu, rasburykazy) i właściwe nawodnienie. Postępowanie w przypadku wystąpienia TLS może obejmować intensywne nawadnianie, wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, leczenie przeciw hiperurykemii oraz leczenie podtrzymujące. Immunizacja. Nie badano bezpieczeństwa immunizacji z zastosowaniem żywych szczepionek podczas leczenia lub po zakończeniu leczenia preparatem. Podczas leczenia glofitamabem nie zaleca się przeprowadzania immunizacji z zastosowaniem żywych szczepionek. Substancja pomocnicza. Lek zawiera 1,25 mg polisorbatu 20 w każdej 2,5 ml fiolce oraz 5 mg polisorbatu 20 w każdej 10 ml fiolce, co odpowiada 0,5 mg/ml. Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne.
Ciąża i laktacja
Podawanie glofitamabu nie jest zalecane w czasie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, niestosujących antykoncepcji. Pacjentki otrzymujące glofitamab należy poinformować o potencjalnym szkodliwym wpływie leku na płód. Należy poinformować pacjentki o konieczności skontaktowania się z lekarzem prowadzącym w przypadku zajścia w ciążę. Brak danych dotyczących stosowania glofitamabu u kobiet w ciąży. Nie przeprowadzono badań na zwierzętach dotyczących toksycznego wpływu na reprodukcję. Glofitamab jest immunoglobuliną G (IgG). Wiadomo, że IgG przenika przez łożysko. Na podstawie mechanizmu działania, glofitamab podawany kobiecie w ciąży może powodować zmniejszenie liczby limfocytów B u płodu. Nie wiadomo czy glofitamab przenika do mleka ludzkiego. Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ glofitamabu na wytwarzanie mleka lub jego obecność w mleku ludzkim. Wiadomo, że ludzka IgG przenika do mleka ludzkiego. Potencjalne wchłanianie glofitamabu i możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionego piersią niemowlęcia jest nieznane. Należy poinformować pacjentki, aby przerwały karmienie piersią podczas leczenia glofitamabem oraz przez 2 mies. po podaniu ostatniej dawki leku.
Działania niepożądane
Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów z nawrotowym lub opornym DLBCL leczonych glofitamabem w monoterapii. Wszystkie stopnie. Bardzo często: zakażenia wirusowe (w tym COVID-19, zapalenie płuc wywołane przez COVID-19, półpasiec, grypa i półpasiec oczny), zaostrzenie objawów nowotworu (reakcja typu tumour flare), neutropenia, niedokrwistość, trombocytopenia, zespół uwalniania cytokin, hipofosfatemia, hipomagnezemia, hipokalcemia, hipokaliemia, ból głowy, zaparcie, biegunka, nudności, wysypka (w tym wysypka, wysypka ze świądem, wysypka plamisto-grudkowa, zapalenie skóry, trądzikowe zapalenie skóry, złuszczające zapalenie skóry, rumień, rumień dłoni, świąd i wysypka rumieniowa), gorączka. Często: zakażenia bakteryjne (w tym zakażenie narzędzi wprowadzanych do naczyń, zakażenie bakteryjne, zakażenie bakterią z rodzaju Campylobacter, bakteryjne zakażenie dróg żółciowych, bakteryjne zakażenie dróg moczowych, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie bakterią z rodzaju Escherichia i zapalenie otrzewnej), zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie zatok, zapalenie nosogardzieli, przewlekłe zapalenie zatok i zapalenie błony śluzowej nosa), posocznica (w tym posocznica i wstrząs septyczny), zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym zakażenia dolnych dróg oddechowych i zapalenie oskrzeli), zapalenie płuc, zakażenie dróg moczowych (w tym zakażenie dróg moczowych i zakażenie dróg moczowych wywołane bakterią z rodzaju Escherichia), zakażenia grzybicze (w tym grzybicze zakażenie przełyku i grzybicze zapalenie jamy ustnej), limfopenia, gorączka neutropeniczna (w tym gorączka neutropeniczna i zakażenie z neutropenią), hiponatremia, zespół rozpadu guza, stan splątania, zespół neurotoksyczności związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (obejmuje: senność, zaburzenia poznawcze, stan splątania, majaczenie i dezorientację), senność, drżenie, krwotok żołądkowo-jelitowy, wymioty, zwiększona aktywność AspAT, zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność ALP, zwiększona aktywność GGTP, zwiększone stężenie bilirubiny we krwi, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych. Niezbyt często: zapalenie rdzenia kręgowego (występowało jednocześnie z CRS), zapalenie jelita grubego. Stopień 3.-4. Bardzo często: neutropenia. Często: zakażenia wirusowe (w tym COVID-19, zapalenie płuc wywołane przez COVID-19, półpasiec, grypa i półpasiec oczny), zakażenia bakteryjne (w tym zakażenie narzędzi wprowadzanych do naczyń, zakażenie bakteryjne, zakażenie bakterią z rodzaju Campylobacter, bakteryjne zakażenie dróg żółciowych, bakteryjne zakażenie dróg moczowych, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie bakterią z rodzaju Escherichia i zapalenie otrzewnej), posocznica (w tym posocznica i wstrząs septyczny), zaostrzenie objawów nowotworu (reakcja typu tumour flare), niedokrwistość, trombocytopenia, limfopenia, gorączka neutrpeniczna (w tym gorączka neutropeniczna i zakażenie z neutropenią), zespół uwalniania cytokin, hipofosfatemia, hiponatremia, zespół rozpadu guza, krwotok żołądkowo-jelitowy (w tym krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z jelita grubego i krwotok z żołądka), wysypka (w tym wysypka, wysypka ze świądem, wysypka plamisto-grudkowa, zapalenie skóry, trądzikowe zapalenie skóry, złuszczające zapalenie skóry, rumień, rumień dłoni, świąd i wysypka rumieniowa), zwiększona aktywność AspAT, zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność ALP, zwiększona aktywność GGTP, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych. Niezbyt często: zapalenie płuc, zakażenie dróg moczowych (w tym zakażenie dróg moczowych i zakażenie dróg moczowych wywołane bakterią z rodzaju Escherichia), hipokaliemia, zespół neurotoksyczności związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (obejmuje: senność, zaburzenia poznawcze, stan splątania, majaczenie i dezorientację), senność, zapalenie rdzenia kręgowego (występowało jednocześnie z CRS), zapalenie jelita grubego, zwiększone stężenie bilirubiny we krwi. Bardzo rzadko: zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie zatok, zapalenie nosogardzieli, przewlekłe zapalenie zatok i zapalenie błony śluzowej nosa), zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym zakażenia dolnych dróg oddechowych i zapalenie oskrzeli), zakażenia grzybicze (w tym grzybicze zakażenie przełyku i grzybicze zapalenie jamy ustnej), hipomagnezemia, hipokalcemia, stan splątania, ból głowy, drżenie, zaparcie, biegunka, nudności, wymioty, gorączka. Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie DLBCL, leczonych glofitamabem w skojarzeniu z gemcytabiną i oksaliplatyną. Wszystkie stopnie. Bardzo często: COVID-19 (w tym COVID-19, zapalenie płuc w przebiegu COVID-19 i dodatni wynik testu na obecność SARS-CoV-2), zakażenia dróg oddechowych (w tym zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie dróg oddechowych i zakażenie bakteryjne dróg oddechowych), zapalenie płuc (w tym zapalenie płuc, bakteryjne zapalenie płuc i pneumokokowe zapalenie płuc), małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, limfopenia, zespół uwalniania cytokin, hipokaliemia, hiponatremia, neuropatia obwodowa (w tym neuropatia obwodowa, obwodowa neuropatia czuciowa, zaburzenia czucia, parestezje, niedoczulica, obwodowa neuropatia ruchowa i polineuropatia), nudności, biegunka, wymioty, ból brzucha (w tym ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, ból w górnej części brzucha, ból w dolnej części brzucha i ból żołądka i jelit), zaparcie, wysypka (w tym wysypka, wysypka ze świądem, wysypka plamkowo-grudkowa, rumień, świąd, wysypka rumieniowa, pokrzywka i rumień wielopostaciowy), bóle mięśniowo-szkieletowe (w tym ból stawów, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców, ból kości, ból mięśni, ból szyi, ból kończyn, ból mięśniowo-szkieletowy w klatce piersiowej i ból w klatce piersiowej niezwiązany z sercem), gorączka, zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność AspAT, zwiększona aktywność ALP, zwiększona aktywność GGTP, zwiększona aktywność LDH. Często: zakażenia wirusem cytomegalii (obejmuje zakażenie wirusem cytomegalii, dodatni wynik testu na obecność wirusa cytomegalii, reaktywację zakażenia wirusem cytomegalii i wiremię cytomegalowirusową), zakażenia wywołane wirusem opryszczki (obejmuje zakażenie wirusem półpaśca i wirusem opryszczki), zakażenie dróg moczowych (w tym zakażenie dróg moczowych i urosepsa), posocznica (w tym posocznica, posocznica paciorkowcowa, wstrząs septyczny i posocznica enterokokowa), zakażenia Candida (w tym kandydoza jamy ustnej i zakażenie drożdżakami z rodzaju Candida), zaostrzenie objawów nowotworu (reakcja typu tumour flare), gorączka neutropeniczna, hipomagnezemia, hipokalcemia, hipofosfatemia, zespół rozpadu guza, zespół neurotoksyczności związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (w tym stan splątania, majaczenie i ICANS), ból głowy, stan zapalny płuc, zapalenie jelita grubego (w tym zapalenie jelita grubego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego i zapalenie jelit), zapalenie trzustki (w tym zapalenie trzustki i ostre zapalenie trzustki), zwiększone stężenie bilirubiny we krwi (w tym zwiększone stężenie bilirubiny we krwi i hiperbilirubinemia). Niezbyt często: zapalenie płuc wywołane przez zakażenie Pneumocystis jirovecii, drżenie, nudności, wymioty, wysypka (w tym wysypka, wysypka ze świądem, wysypka plamkowo-grudkowa, rumień, świąd, wysypka rumieniowa, pokrzywka i rumień wielopostaciowy), zwiększona aktywność enzymów wątrobowych. Stopień 3.-4. Bardzo często: małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, limfopenia. Często: COVID-19 (w tym COVID-19, zapalenie płuc w przebiegu COVID-19 i dodatni wynik testu na obecność SARS-CoV-2), zakażenia dróg oddechowych (w tym zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie dróg oddechowych i zakażenie bakteryjne dróg oddechowych), zapalenie płuc (w tym zapalenie płuc, bakteryjne zapalenie płuc i pneumokokowe zapalenie płuc), zakażenie dróg moczowych (w tym zakażenie dróg moczowych i urosepsa), posocznica (w tym posocznica, posocznica paciorkowcowa, wstrząs septyczny i posocznica enterokokowa), gorączka neutropeniczna, zespół uwalniania cytokin, hipokaliemia, hipofosfatemia, zespół rozpadu guza, neuropatia obwodowa (w tym neuropatia obwodowa, obwodowa neuropatia czuciowa, zaburzenia czucia, parestezje, niedoczulica, obwodowa neuropatia ruchowa i polineuropatia), biegunka, ból brzucha (w tym ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, ból w górnej części brzucha, ból w dolnej części brzucha i ból żołądka i jelit), zapalenie jelita grubego (w tym zapalenie jelita grubego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego i zapalenie jelit), zapalenie trzustki (w tym zapalenie trzustki i ostre zapalenie trzustki), bóle mięśniowo-szkieletowe (w tym ból stawów, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców, ból kości, ból mięśni, ból szyi, ból kończyn, ból mięśniowo-szkieletowy w klatce piersiowej i ból w klatce piersiowej niezwiązany z sercem), zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność AspAT, zwiększona aktywność GGTP. Niezbyt często: zakażenia wirusem cytomegalii (obejmuje zakażenie wirusem cytomegalii, dodatni wynik testu na obecność wirusa cytomegalii, reaktywację zakażenia wirusem cytomegalii i wiremię cytomegalowirusową), zakażenia wywołane wirusem opryszczki (obejmuje zakażenie wirusem półpaśca i wirusem opryszczki), zapalenie płuc wywołane przez zakażenie Pneumocystis jirovecii, hiponatremia, hipokalcemia, zespół neurotoksyczności związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (w tym stan splątania, majaczenie i ICANS), gorączka, zwiększona aktywność ALP. Bardzo rzadko: zakażenia Candida (w tym kandydoza jamy ustnej i zakażenie drożdżakami z rodzaju Candida), zaostrzenie objawów nowotworu (reakcja typu tumour flare), hipomagnezemia, ból głowy, drżenie, stan zapalny płuc, zaparcie, zwiększona aktywność LDH, zwiększone stężenie bilirubiny we krwi (w tym zwiększone stężenie bilirubiny we krwi i hiperbilirubinemia), zwiększona aktywność enzymów wątrobowych.
Interakcje
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Nie przewiduje się wystąpienia interakcji z glofitamabem za pośrednictwem enzymów cytochromu P450, innych enzymów metabolizujących lub transporterów. Początkowe uwalnianie cytokin związane z rozpoczęciem leczenia glofitamabem może hamować enzymy CYP450. Największe ryzyko interakcji lekowych występuje w czasie jednego tygodnia następującego po podaniu pierwszych dwóch dawek glofitamabu (tzn. w dniu 8. i 15. cyklu 1.) u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki o wąskim indeksie terapeutycznym stanowiące substraty CYP450 (np. warfarynę, cyklosporynę). Podczas rozpoczynania terapii glofitamabem należy monitorować pacjentów leczonych substratami CYP450 o wąskim indeksie terapeutycznym. Jednoczesne stosowanie gemcytabiny lub oksaliplatyny nie wpływa na farmakokinetykę (PK) glofitamabu.
Dawkowanie
Dożylnie. Lek musi być podawany wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego posiadającego doświadczenie w diagnostyce i leczeniu pacjentów z chorobami nowotworowymi oraz posiadającego odpowiednie wsparcie medyczne w celu opanowania ciężkich reakcji, takich jak zespół uwalniania cytokin (CRS) i zespół neurotoksyczności związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS). Przed podaniem infuzji preparatu w cyklach 1. i 2. musi być dostępna co najmniej 1 dawka tocilizumabu w celu zastosowania w przypadku wystąpienia CRS. W ciągu 8 h od zastosowania poprzedniej dawki tocilizumabu należy zapewnić dostęp do dodatkowej dawki tocilizumabu. Leczenie wstępne z zastosowaniem obinutuzumabu. W badaniu NP30179 oraz w badaniu GO41944 (STARGLO) wszyscy pacjenci otrzymywali pojedynczą dawkę 1000 mg obinutuzumabu jako leczenie wstępne w dniu 1. cyklu 1. (7 dni przed rozpoczęciem leczenia glofitamabem) w celu zmniejszenia liczby limfocytów B krążących i znajdujących się w naczyniach limfatycznych. Obinutuzumab podawano w infuzji dożylnej z szybkością 50 mg/h. Szybkość infuzji zwiększano o 50 mg/h co 30 min do maksymalnej szybkości 400 mg/h. Pełne informacje dotyczące premedykacji, przygotowania, podawania i postępowania w przypadku wystąpienia działań niepożądanych obinutuzumabu znajdują się w ChPL obinutuzumabu. Profilaktyka zespołu uwalniania cytokin. Lek należy podawać pacjentom właściwie nawodnionym. Premedykacja stosowana przed podaniem infuzji glofitamabu. Cykl 1. (dzień 8., dzień 15.); Cykl 2. (dzień 1.); Cykl 3. (dzień 1.): wszyscy pacjenci: deksametazon w dawce 20 mg dożylnie (jeżeli u pacjenta występuje nietolerancja deksametazonu lub gdy deksametazon jest niedostępny, należy podać 100 mg prednizonu/ prednizolonu lub 80 mg metyloprednizolonu) – zakończone co najmniej 1 h przed podaniem infuzji glofitamabu; doustne leki przeciwbólowe/ przeciwgorączkowe (np. 1000 mg paracetamolu)/ leki przeciwhistaminowe (np. 50 mg difenhydraminy) – co najmniej 30 min przed podaniem infuzji glofitamabu. Wszystkie kolejne infuzje: wszyscy pacjenci: doustne leki przeciwbólowe/ przeciwgorączkowe (np. 1000 mg paracetamolu)/ leki przeciwhistaminowe (np. 50 mg difenhydraminy) – co najmniej 30 min przed podaniem infuzji glofitamabu; pacjenci, u których po podaniu poprzedniej dawki wystąpił CRS: deksametazon w dawce 20 mg dożylnie (jeżeli u pacjenta występuje nietolerancja deksametazonu lub gdy deksametazon jest niedostępny, należy podać 100 mg prednizonu/prednizolonu lub 80 mg metyloprednizolonu; podawane dodatkowo do premedykacji wymaganej u wszystkich pacjentów) – zakończone co najmniej 1 h przed podaniem infuzji glofitamabu. Profilaktyka zakażeń. W celu zmniejszenia ryzyka zakażenia zaleca się stosowanie leczenia profilaktycznego. U pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka należy rozważyć zastosowanie leczenia profilaktycznego przeciwko zakażeniom wywoływanym przez wirusa cytomegalii (CMV), wirusa opryszczki oraz przeciwko zapaleniu płuc wywołanemu przez Pneumocystis jirovecii i innym zakażeniom oportunistycznym. Dawkowanie. Dawkowanie leku rozpoczyna się od schematu stopniowego zwiększania dawki (co ma na celu zmniejszenie ryzyka CRS), prowadząc do zalecanej dawki 30 mg. Schemat stopniowego zwiększania dawki leku stosowanego w monoterapii. Glofitamab należy podawać w infuzji dożylnej zgodnie ze schematem stopniowego zwiększania dawki, prowadzącym do zalecanej dawki 30 mg, po zakończeniu fazy leczenia wstępnego z zastosowaniem obinutuzumabu w dniu 1. cyklu 1. Każdy cykl trwa 21 dni. Schemat leczenia glofitamabem w monoterapii u pacjentów z nawrotowym lub opornym DLBCL. Cykl 1. (faza leczenia wstępnego i stopniowego zwiększania dawki): Dzień 1.: leczenie wstępne z zastosowaniem obinutuzumabu w dawce 1000 mg; Dzień 8.: 2,5 mg glofitamabu przez 4 ha ; Dzień 15.: 10 mg glofitamabu przez 4 ha. Cykl 2.: Dzień 1.: 30 mg glofitamabu przez 4 ha. Cykle 3. do 12.: Dzień 1.: 30 mg glofitamabu przez 2 h (wg uznania lekarza prowadzącego, jeśli poprzednia infuzja była dobrze tolerowana. Jeśli po podaniu poprzedniej dawki u pacjenta wystąpił CRS, czas trwania infuzji powinien wynosić 4 h). a U pacjentów, u których wystąpił CRS po podaniu poprzedniej dawki glofitamabu, czas trwania infuzji można wydłużyć do 8 h). Schemat stopniowego zwiększania dawki glofitamabu podawanego w skojarzeniu z gemcytabiną i oksaliplatyną u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie DLBCL. Glofitamab należy podawać w infuzji dożylnej zgodnie ze schematem stopniowego zwiększania dawki, prowadzącym do zalecanej dawki 30 mg, po zakończeniu fazy leczenia wstępnego z zastosowaniem obinutuzumabu w dniu 1. cyklu 1. Glofitamab podaje się w skojarzeniu z gemcytabiną i oksaliplatyną w cyklach 1-8, jak również w monoterapii w cyklach 9-12. Każdy cykl trwa 21 dni. Cykl 1. (faza leczenia wstępnego i zwiększania dawki): Dzień 1.: faza leczenia wstępnego z zastosowaniem obinutuzumabu w dawce 1000 mg; Dzień 2.: 1000 mg/m2 pc. gemcytabiny (przed podaniem oksaliplatyny), 100 mg/m2 pc. oksaliplatyny; Dzień 8.: 2,5 mg glofitamabu (przez 4 h)a; Dzień 15.: 10 mg glofitamabu (przez 4 h)a. Cykl 2.: Dzień 1.: 30 mg glofitamabu (przez 4 h)a,b, 1000 mg/m2 pc. gemcytabiny (przed podaniem oksaliplatyny)b, 100 mg/m2 pc. oksaliplatynyb. Cykle 3. do 8.: Dzień 1.: 30 mg glofitamabu (przez 2 h)b,c, 1000 mg/m2 pc. gemcytabiny (przed podaniem oksaliplatyny)b, 100 mg/m2 pc. oksaliplatynyb. Cykle 9. do 12.: Dzień 1.: 30 mg glofitamabu (przez 2 h)c. a U pacjentów, u których wystąpił CRS po podaniu poprzedniej dawki glofitamabu, czas trwania infuzji można wydłużyć do 8 h. b Podanie glofitamabu przed podaniem gemcytabiny i oksaliplatyny. Gemcytabinę i oksaliplatynę można podać w dniu 1. lub 2. c Wg uznania lekarza prowadzącego czas trwania infuzji można skrócić do 2 h, jeśli poprzednia infuzja była dobrze tolerowana. Jeśli po podaniu poprzedniej dawki u pacjenta wystąpił CRS, czas trwania infuzji powinien wynosić h. Monitorowanie pacjentów. W przypadku podawania glofitamabu w monoterapii, pacjentów należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów potencjalnego CRS w czasie wszystkich infuzji glofitamabu i przez co najmniej 10 h po zakończeniu infuzji pierwszej dawki glofitamabu (2,5 mg w dniu 8. cyklu 1.). W przypadku podawania glofitamabu w skojarzeniu z gemcytabiną i oksaliplatyną, pacjenci muszą być monitorowani pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów potencjalnego CRS w trakcie podawania wszystkich infuzji glofitamabu i przez 4 h po zakończeniu infuzji pierwszej dawki glofitamabu (2,5 mg w dniu 8. cyklu 1.). Pacjentów, u których wystąpił CRS stopnia ≥2. podczas poprzedniej infuzji, należy monitorować po zakończeniu infuzji. Po podaniu glofitamabu każdego pacjenta należy obserwować pod względem podmiotowych i przedmiotowych objawów zespołu CRS i zespołu neurotoksyczności związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS). Wszystkich pacjentów należy poinformować o ryzyku, objawach podmiotowych i przedmiotowych CRS i ICANS oraz zalecić im, aby niezwłocznie skontaktowali się z lekarzem w przypadku wystąpienia podmiotowych i przedmiotowych objawów CRS i (lub) ICANS. Czas trwania leczenia. Leczenie glofitamabem w monoterapii jest zalecane przez maksymalnie 12 cykli lub do czasu wystąpienia progresji choroby lub pojawienia się niemożliwej do opanowania toksyczności, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Każdy cykl trwa 21 dni. Leczenie glofitamabem w skojarzeniu z gemcytabiną i oksaliplatyną jest zalecane przez 8 cykli, a następnie glofitamab powinien być podawany w monoterapii przez 4 cykle, co daje łącznie maksymalnie 12 cykli leczenia tym lekiem, albo do momentu progresji choroby lub do wystąpienia toksyczności uniemożliwiającej dalsze leczenie, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Każdy cykl trwa 21 dni. Opóźnienie lub pominięcie dawek. Podczas fazy stopniowego zwiększania dawki (podawanie w schemacie tygodniowym): jeśli po zakończeniu leczenia wstępnego z zastosowaniem obinutuzumabu podanie glofitamabu w dawce 2,5 mg jest opóźnione o ponad 1 tydzień, należy powtórzyć fazę leczenia wstępnego z zastosowaniem obinutuzumabu. Jeśli po podaniu glofitamabu w dawce 2,5 mg lub 10 mg przerwa w podawaniu glofitamabu wynosi od 2 do 6 tyg., należy powtórzyć podanie glofitamabu w dawce, która ostatnim razem była tolerowana i wznowić podawanie wg schematu obowiązującego w fazie stopniowego zwiększania dawki. Jeśli po podaniu glofitamabu w dawce 2,5 mg lub 10 mg przerwa w podawaniu glofitamabu jest dłuższa niż 6 tyg., należy powtórzyć fazę leczenia wstępnego z zastosowaniem obinutuzumabu i fazę stopniowego zwiększania dawki glofitamabu. Po zakończeniu cyklu 2. (podawanie dawki 30 mg): jeśli przerwa w podawaniu glofitamabu pomiędzy cyklami jest dłuższa niż 6 tyg., należy powtórzyć fazę leczenia wstępnego z zastosowaniem obinutuzumabu i fazę stopniowego zwiększania dawki glofitamabu, a następnie wznowić dawkowanie zgodnie z zaplanowanym cyklem (podawanie dawki 30 mg). Modyfikacje dawki. Nie zaleca się zmniejszania dawki glofitamabu. Postępowanie w przypadku zespołu uwalniania cytokin. Zespół uwalniania cytokin należy rozpoznawać na podstawie obrazu klinicznego. Należy ocenić pacjentów pod kątem występowania innych przyczyn gorączki, niedotlenienia i niedociśnienia tętniczego, takich jak zakażenia lub posocznica. Wytyczne dotyczące klasyfikacji CRS zgodnie z ASTCT i postępowania w CRS. Stopień 1.: Gorączka ≥38st.C: jeśli CRS wystąpi w trakcie podawania infuzji: należy przerwać infuzję i leczyć objawy; gdy objawy ustąpią, należy wznowić podawanie infuzji ze zmniejszoną szybkością; gdy objawy powrócą, należy zakończyć podawanie infuzji. Jeśli CRS wystąpi po podaniu infuzji: należy leczyć objawy. Jeśli CRS utrzymuje się dłużej niż 48 h po wdrożeniu leczenia objawowego: należy rozważyć podanie kortykosteroidówa; należy rozważyć podanie tocilizumabub. Dla kolejnej zaplanowanej dawki glofitamabu: należy upewnić się, że objawy ustąpiły na co najmniej 72 h przed podaniem kolejnej infuzji; należy rozważyć podanie infuzji ze zmniejszoną szybkościąc. Stopień 2.: Gorączka ≥38st.C i (lub) niedociśnienie tętnicze niewymagające podania leków wywołujących skurcz naczyń krwionośnych i (lub) niedotlenienie wymagające podania tlenu o niskim przepływie przez kaniulę nosową lub przedmuchiwanie: jeśli CRS wystąpi w trakcie podawania infuzji: należy zakończyć podawanie infuzji i leczyć objawy; należy podać kortykosteroidya; należy rozważyć podanie tocilizumabub. Jeśli CRS wystąpi po podaniu infuzji: należy leczyć objawy; należy podać kortykosteroidya; należy rozważyć podanie tocilizumabub. Dla kolejnej zaplanowanej dawki glofitamabu: należy upewnić się, że objawy ustąpiły na co najmniej 72 h przed podaniem kolejnej infuzji: należy rozważyć podanie infuzji ze zmniejszoną szybkościąc; należy monitorować pacjentów po podaniu infuzji. Dotyczy stopnia 2.: stosowanie tocilizumabu. Nie należy przekraczać 3 dawek tocilizumabu w okresie 6 tyg. Jeśli tocilizumab nie był wcześniej stosowany lub jeśli w ciągu ostatnich 6 tyg. zastosowano jedną dawkę tocilizumabu: należy podać pierwszą dawkę tocilizumabub; jeśli w ciągu 8 h nie nastąpi poprawa, należy podać drugą dawkę tocilizumabub; po podaniu 2 dawek tocilizumabu należy rozważyć zastosowanie alternatywnego leczenia przeciwcytokinowego i (lub) alternatywnego leczenia immunosupresyjnego. Jeśli w ciągu ostatnich 6 tyg. zastosowano 2 dawki tocilizumabu: należy podać tylko jedną dawkę tocilizumabub; jeśli w ciągu 8 h nie nastąpi poprawa, należy rozważyć zastosowanie alternatywnego leczenia przeciwcytokinowego i (lub) alternatywnego leczenia immunosupresyjnego. Stopień 3.: Gorączka ≥38st.C i (lub) niedociśnienie tętnicze wymagające podania leków wywołujących skurcz naczyń krwionośnych (z wazopresyną lub bez niej) i (lub) niedotlenienie wymagające podania tlenu o wysokim przepływie przez kaniulę nosową, maskę tlenową, maskę tlenową z rezerwuarem lub maskę Venturiego: jeśli CRS wystąpi w trakcie podawania infuzji: należy zakończyć podawanie infuzji i leczyć objawy; należy podać kortykosteroidya; należy podać tocilizumabb. Jeśli CRS wystąpi po podaniu infuzji: należy leczyć objawy; należy podać kortykosteroidya; należy podać tocilizumabb. Dla kolejnej zaplanowanej dawki glofitamabu: należy upewnić się, że objawy ustąpiły na co najmniej 72 h przed podaniem kolejnej infuzji; należy rozważyć podanie infuzji ze zmniejszoną szybkościąc; należy monitorować pacjentów po podaniu infuzji. Jeśli CRS stopnia ≥3. wystąpi ponownie przy podaniu kolejnej infuzji, należy natychmiast przerwać infuzję i trwale zakończyć leczenie glofitamabem. Stopień 4.: Gorączka ≥38st.C i (lub) niedociśnienie tętnicze wymagające podania kilku leków wywołujących skurcz naczyń krwionośnych (z wyjątkiem wazopresyny) i (lub) niedotlenienie wymagające podania tlenu pod dodatnim ciśnieniem (np. CPAP, BiPAP, intubacja i wentylacja mechaniczna): jeśli CRS wystąpi w trakcie podawania infuzji lub po podaniu infuzji: należy trwale zakończyć leczenie glofitamabem i leczyć objawy; należy podać kortykosteroidya; należy podać tocilizumabb. Dotyczy stopnia 3. i stopnia 4.: stosowanie tocilizumabu. Nie należy przekraczać 3 dawek tocilizumabu w okresie 6 tyg. Jeśli tocilizumab nie był wcześniej stosowany lub jeśli w ciągu ostatnich 6 tyg. zastosowano jedną dawkę tocilizumabu: należy podać pierwszą dawkę tocilizumabub; jeśli w ciągu 8 h nie nastąpi poprawa lub objawy CRS będą szybko postępować, należy podać drugą dawkę tocilizumabub; po podaniu 2 dawek tocilizumabu należy rozważyć zastosowanie alternatywnego leczenia przeciwcytokinowego i (lub) alternatywnego leczenia immunosupresyjnego. Jeśli w ciągu ostatnich 6 tyg. zastosowano 2 dawki tocilizumabu: należy podać tylko jedną dawkę tocilizumabub; jeśli w ciągu 8 h nie nastąpi poprawa lub objawy CRS będą szybko postępować, należy rozważyć zastosowanie alternatywnego leczenia przeciwcytokinowego i (lub) alternatywnego leczenia immunosupresyjnego. a np. 10 mg deksametazonu podawanego dożylnie, 100 mg prednizolonu podawanego dożylnie, 1-2 mg/kg mc. metyloprednizolonu podawanego dożylnie na dobę lub dawka równoważna odpowiednika). b Tocilizumab w dawce 8 mg/kg mc. podawany dożylnie (nie przekraczając dawki 800 mg) zgodnie ze sposobem podawania stosowanym w badaniu NP30179. c Czas trwania infuzji można wydłużyć do 8 h w sposób właściwy dla cyklu. Postępowanie w przypadku zespołu neurotoksyczności związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS). Przy pierwszych objawach ICANS, w zależności od ich rodzaju i nasilenia, należy rozważyć leczenie wspomagające, ocenę neurologiczną i wstrzymanie podawania glofitamabu. Należy wykluczyć inne przyczyny objawów neurologicznych. Wytyczne dotyczące klasyfikacji i postępowania w przypadku ICANS. Stopień 1.: wynik ICE 7-9 lub obniżony poziom świadomości (nie można przypisać żadnej innej przyczynie): budzi się spontanicznie: z jednoczesnym CRS: postępować z CRS jak opisano powyżej; kontrolować objawy neurologiczne i rozważyć konsultację i ocenę neurologiczną, wg uznania lekarza; bez jednoczesnego CRS: kontrolować objawy neurologiczne i rozważyć konsultację i ocenę neurologiczną, wg uznania lekarza. Wstrzymać podawanie glofitamabu do czasu ustąpienia objawów ICANS. Rozważyć zastosowanie leków przeciwdrgawkowych bez działania sedatywnego (np. lewetyracetam) w celu zapobiegania drgawkom. Stopień 2.: wynik ICE 3-6 lub obniżony poziom świadomości (nie można przypisać żadnej innej przyczynie): budzi się na wydawany głos: z jednoczesnym CRS: w przypadku leczenia CRS podawać tocilizumab jak opisano powyżej. Jeśli po rozpoczęciu stosowania tocilizumabu nie nastąpiła poprawa, podać deksametazon5 w dawce 10 mg dożylnie co 6 h, jeżeli nie stosowano jeszcze innych kortykosteroidów. Kontynuować stosowanie deksametazonu do czasu ustąpienia objawów do stopnia ≤1., następnie stopniowo zmniejszać dawkę; bez jednoczesnego CRS: podawać deksametazon w dawce 10 mg dożylnie co 6 h. Kontynuować stosowanie deksametazonu do czasu ustąpienia objawów do stopnia ≤1., następnie stopniowo zmniejszać dawkę. Wstrzymać podawanie glofitamabu do czasu ustąpienia objawów ICANS. Rozważyć zastosowanie leków przeciwdrgawkowych bez działania sedatywnego (np. lewetyracetam) w celu zapobiegania drgawkom. W razie konieczności rozważyć konsultację neurologiczną oraz z innymi specjalistami w celu dalszej oceny. Stopień 3.: wynik ICE 0-2 lub obniżony poziom świadomości (nie można przypisać żadnej innej przyczynie): budzi się tylko na bodziec dotykowy lub drgawki (nie można przypisać żadnej innej przyczynie), albo: dowolny napad kliniczny, ogniskowy lub uogólniony, który szybko ustępuje lub napady bezdrgawkowe w EEG, które ustępują po interwencji lub podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe: ogniskowy (miejscowy) obrzęk w badaniu neuroobrazowym (nie można przypisać żadnej innej przyczynie): z jednoczesnym CRS: w przypadku leczenia CRS podawać tocilizumab jak opisano powyżej. Dodatkowo podawać deksametazon5 w dawce 10 mg dożylnie z pierwszą dawką tocilizumabu i powtarzać dawkę co 6 h, jeżeli nie stosowano jeszcze innych kortykosteroidów. Kontynuować stosowanie deksametazonu do czasu ustąpienia objawów do stopnia ≤1., następnie stopniowo zmniejszać dawkę; bez jednoczesnego CRS: podawać deksametazon w dawce 10 mg dożylnie co 6 h. Kontynuować stosowanie deksametazonu do czasu ustąpienia objawów do stopnia ≤1., następnie stopniowo zmniejszać dawkę. Wstrzymać podawanie glofitamabu do czasu ustąpienia objawów ICANS. W przypadku zdarzeń ICANS stopnia 3., które nie uległy poprawie w ciągu 7 dni, rozważyć trwałe przerwanie stosowania glofitamabu. Należy rozważyć zastosowanie produktów leczniczych przeciwdrgawkowych bez działania sedatywnego (np. lewetyracetam) w celu zapobiegania drgawkom. W razie konieczności rozważyć konsultację neurologiczną oraz z innymi specjalistami w celu dalszej oceny. Stopień 4.: wynik ICE – 0: lub obniżony poziom świadomości (nie można przypisać żadnej innej przyczynie): pacjent nie reaguje na pobudzenie lub wymaga energicznych lub powtarzających się bodźców dotykowych w celu pobudzenia lub osłupienie lub śpiączka, lub drgawki (nie można przypisać żadnej innej przyczynie), albo: zagrażający życiu, przedłużający się napad (>5 min): z jednoczesnym CRS: w przypadku leczenia CRS podawać tocilizumab jak opisano powyżej lub rozważyć podanie metyloprednizolonu w dawce 1000 mg na dobę dożylnie wraz z pierwszą dawką tocilizumabu, a następnie kontynuować podawanie metyloprednizolonu w dawce 1000 mg na dobę dożylnie przez 2 lub więcej dni; bez jednoczesnego CRS: podawać deksametazon 10 mg dożylnie co 6 h. Kontynuować stosowanie deksametazonu do czasu ustąpienia objawów do stopnia ≤1., następnie stopniowo zmniejszać dawkę. Alternatywnie rozważyć podanie metyloprednizolonu w dawce 1000 mg na dobę dożylnie przez 3 dni; jeżeli objawy ulegną poprawie, postępować jak powyżej. W związku z objawami jak: powtarzające się napady kliniczne lub elektryczne bez powrotu do stanu początkowego pomiędzy nimi lub zaburzenia ruchowe (bez żadnej innej przyczyny): głębokie ogniskowe osłabienie ruchowe, takie jak niedowład połowiczy lub niedowład poprzeczny lub wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego (obrzęk mózgu) (bez żadnej innej przyczyny) , z takimi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi jak: rozproszony obrzęk mózgu w badaniach neuroobrazowych lub postawa decerebralna lub dekortykalna lub porażenie nerwu czaszkowego VI lub obrzęk brodawkowaty lub triada Cushinga: należy trwale odstawić glofitamab. Rozważyć zastosowanie leków przeciwdrgawkowych bez działania sedatywnego (np. lewetyracetam) w celu zapobiegania drgawkom. W razie konieczności rozważyć konsultację neurologiczną oraz z innymi specjalistami w celu dalszej oceny. W przypadku wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego (obrzęku mózgu) należy zapoznać się z wytycznymi dotyczącymi postępowania obowiązującymi w danej instytucji. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów w wieku ≥65 lat. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CCr 30-GGN do ≤1,5 x GGN lub aktywność AspAT >GGN) nie jest wymagane dostosowanie dawki. Nie badano glofitamabu u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci w wieku <18 lat. Sposób podania. Lek jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego. Przed podaniem dożylnym preparat musi być rozcieńczony z użyciem techniki aseptycznej przez fachowy personel medyczny. Musi być podawany w infuzji dożylnej przez oddzielną linię infuzyjną. Leku nie wolno podawać we wstrzyknięciu dożylnym ani w bolusie.
Uwagi
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu. Lek wywiera znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ze względu na możliwość wystąpienia ICANS pacjenci otrzymujący lek są narażeni na ryzyko wystąpienia obniżonego poziomu świadomości. Pacjentom należy zalecić, aby unikali prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn przez 48 h po każdej z pierwszych dwóch dawek w fazie wstępnej oraz w razie wystąpienia nowych objawów ICANS (splątanie, dezorientacja, obniżony poziom świadomości) i (lub) CRS (gorączka, tachykardia, niedociśnienie tętnicze, dreszcze, niedotlenienie) do czasu ich ustąpienia.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
