Datroway (100 mg, 1 fiolka, proszek do sporz. konc. roztw. do inf.)
Skład
1 fiolka proszku zawiera 100 mg datopotamabu derukstekanu. Po rekonstytucji 1 fiolka z 5 ml roztworu zawiera 20 mg/ml datopotamabu derukstekanu. Lek zawiera polisorbat 80 (E 433).
Forma leku
proszek do sporz. konc. roztw. do inf.
Działanie
Lek przeciwnowotworowy, koniugat przeciwciała z lekiem ukierunkowanym na TROP2. Przeciwciało jest humanizowaną immunoglobuliną IgG1 anty-TROP2 przyłączoną do derukstekanu, inhibitora topoizomerazy I (DXd), związaną przez rozszczepialny łącznik oparty na tetrapeptydzie. Koniugat przeciwciała z lekiem jest stabilny w osoczu. Przeciwciało wiąże się z TROP2 ulegającym ekspresji na powierzchni niektórych komórek nowotworowych. Po związaniu datopotamab derukstekan ulega internalizacji do komórek nowotworowych. Następnie uwolnienie DXd prowadzi do uszkodzenia DNA i śmierci komórek w drodze apoptozy za pośrednictwem hamowania aktywności topoizomerazy I. Datopotamab derukstekan może również wykazywać pośrednią cytotoksyczność komórkową zależną w drodze mechanizmu cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC), fagocytozy komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCP) oraz cytotoksyczności DXd obejmującej mechanizm sąsiedztwa w odniesieniu do komórek nowotworowych wykazujących ekspresję TROP2 i sąsiadujących komórek, co wykazano w badaniach in vitro. W warunkach in vitro, w zakresie stężeń od 10 ng/ml do 100 ng/ml, średnie wiązanie DXd z białkami w osoczu ludzkim było na poziomie 96,8-98,0%, a stosunek stężenia DXd we krwi do stężenia w osoczu mieścił się w zakresie 0,59–0,62. Datopotamab derukstekan podlega wewnątrzkomórkowemu rozszczepieniu przez enzymy lizosomalne w celu uwolnienia DXd. Oczekuje się, że humanizowane przeciwciało monoklonalne IgG1 anty-TROP2 zostanie zdegradowane na małe peptydy i aminokwasy poprzez szlaki kataboliczne w taki sam sposób, jak endogenna IgG. W badaniach metabolizmu in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazano, że DXd jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 na szlakach oksydacyjnych oraz że nie jest w istotnym stopniu metabolizowany przez UGT ani inne enzymy CYP. Mediana T0,5 w fazie eliminacji datopotamabu derukstekanu wyniosła 4,82 dnia, a pozorna mediana T0,5 uwolnionego DXd – ok. 5,5 dnia. W warunkach in vitro DXd był substratem P-gp, OATP1B1, OATP1B3, MATE2-K, MRP1 i BCRP. Nie wykazano wydalania DXd u ludzi.
Wskazania
Monoterapia dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym lub przerzutowym rakiem piersi wykazującym ekspresję receptora hormonalnego (HR) i niewykazującym ekspresji HER2, u których stosowano leczenie hormonalne i co najmniej jedną linię chemioterapii w związku z zaawansowaną chorobą.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności
Śródmiąższowa choroba płuc (ILD)/nieinfekcyjne zapalenie płuc. Obserwowano przypadki zakończone zgonem. Należy zalecić pacjentom natychmiastowe zgłaszanie kaszlu, duszności, gorączki i (lub) wszelkich nowych lub nasilających się objawów ze strony układu oddechowego. Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych śródmiąższowej choroby płuc/nieinfekcyjnego zapalenia płuc. Oznaki śródmiąższowej choroby płuc/nieinfekcyjnego zapalenia płuc należy niezwłocznie zbadać. Pacjentów z podejrzeniem śródmiąższowej choroby płuc/nieinfekcyjnego zapalenia płuc należy ocenić za pomocą obrazowania radiograficznego. Należy rozważyć konsultację z pulmonologiem. W przypadku bezobjawowej śródmiąższowej choroby płuc/bezobjawowego nieinfekcyjnego zapalenia płuc (stopnia 1.) należy rozważyć leczenie kortykosteroidami (np. ≥0,5 mg/kg mc./dobę prednizolonu lub jego odpowiednika). Podanie datopotamabu derukstekanu należy opóźnić do czasu zmniejszenia nasilenia do stopnia 0 i można je wznowić zgodnie z instrukcją w polu Dawkowanie. W przypadku objawowej śródmiąższowej choroby płuc/objawowego nieinfekcyjnego zapalenia płuc (stopnia 2. lub wyższego) należy niezwłocznie rozpocząć leczenie kortykosteroidami o działaniu ogólnoustrojowym (np. ≥1 mg/kg mc./dobę prednizolonu lub jego odpowiednika) i kontynuować przez co najmniej 14 dni, a następnie stopniowo odstawiać przez co najmniej 4 tyg. Należy trwale zaprzestać stosowania datopotamabu derukstekanu u pacjentów, u których rozpoznano objawową śródmiąższową chorobę płuc/objawowe nieinfekcyjne zapalenie płuc (stopnia 2. lub wyższego). Pacjenci ze śródmiąższową chorobą płuc/nieinfekcyjnym zapaleniem płuc w wywiadzie mogą być obarczeni podwyższonym ryzykiem wystąpienia śródmiąższowej choroby płuc/nieinfekcyjnego zapalenia płuc i powinni być uważnie monitorowani. Reakcje nadwrażliwości. Należy uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występują reakcje nadwrażliwości (reakcje alergiczne), których obraz kliniczny może być taki sam jak w przypadku reakcji związanej z infuzją. Należy zapewnić możliwość natychmiastowego użycia leków oraz sprzętu ratunkowego, stosowanych w leczeniu takich reakcji. Jeśli wystąpi ciężka reakcja nadwrażliwości, leczenie datopotamabem derukstekanem należy natychmiast i trwale przerwać. Zapalenie rogówki. Objawy przedmiotowe i podmiotowe zapalenia rogówki mogą obejmować suchość oka, nasilenie łzawienia, światłowstręt i pogorszenie wzroku. Pacjentom należy zalecić stosowanie kilka razy dziennie w ramach profilaktyki nawilżających kropli do oczu bez substancji konserwujących. Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania stosowania soczewek kontaktowych, chyba że zostanie to zalecone przez okulistę. Pacjenci powinni zostać pilnie skierowani do okulisty w celu przeprowadzenia odpowiednich ocen w sytuacji wystąpienia nowych lub nasilenia istniejących objawów przedmiotowych i podmiotowych dotyczących gałki ocznej, które mogą sugerować wystąpienie zapalenia rogówki. Pacjentów należy monitorować pod kątem zapalenia rogówki i jeśli rozpoznanie zostanie potwierdzone, należy opóźnić podanie dawki, zmniejszyć dawkę lub trwale zaprzestać stosowania leku. Z udziału w badaniu byli wykluczani pacjenci, u których występowała istotna klinicznie choroba rogówki. Pacjentów z występującym wcześniej zapaleniem rogówki należy uważnie monitorować. Zapalenie jamy ustnej. Poza utrzymywaniem dobrej higieny jamy ustnej zaleca się stosowanie codziennie, w momencie rozpoczęcia podawania leku oraz w trakcie leczenia, płynu do płukania jamy ustnej zawierającego lek steroidowy (np. doustnego roztworu deksametazonu w stężeniu 0,1 mg/ml stosowanego 4 razy na dobę lub podobnego płynu do ust zawierającego lek steroidowy o zbliżonym schemacie stosowania) w ramach profilaktyki i leczenia. W przypadku wskazań klinicznych można rozważyć zastosowanie leków przeciwgrzybiczych, zgodnie z obowiązującymi lokalnie wytycznymi. Jeśli nie jest dostępny płyn do płukania jamy ustnej zawierający lek steroidowy, przeznaczony do stosowania w ramach profilaktyki, zaleca się stosowanie neutralnego płynu do płukania ust (np. płynu do płukania ust bez alkoholu i (lub) zawierającego wodorowęglany) zgodnie z lokalnymi wytycznymi. Można również rozważyć trzymanie w jamie ustnej kostek lodu lub lodowatej wody w czasie trwania infuzji. W przypadku wystąpienia zapalenia jamy ustnej można zwiększyć częstotliwość płukania jamy ustnej i (lub) można zastosować inne leki o działaniu miejscowym. Na podstawie stopnia nasilenia działania niepożądanego należy opóźnić podanie dawki, zmniejszyć dawkę lub trwale zaprzestać stosowania leku. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim. Lek należy podawać z zachowaniem ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o nasileniu umiarkowanym i ciężkim (ograniczone dane dotyczące stosowania). Substancje pomocnicze. Lek zawiera polisorbat 80, który może powodować reakcje alergiczne.
Ciąża i laktacja
Nie zaleca się stosowania leku w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji. Pacjentkę należy poinformować o potencjalnych zagrożeniach dla płodu, zanim zajdzie w ciążę, a także o konieczności niezwłocznego skontaktowania się z lekarzem w przypadku zajścia w ciążę. U kobiet w wieku rozrodczym należy przed rozpoczęciem stosowania leku sprawdzić, czy pacjentka jest w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 7 mies. po przyjęciu ostatniej dawki leku. Mężczyźni, których partnerki są w wieku rozrodczym, muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki leku. Na podstawie wyników badań u zwierząt oraz mechanizmu działania składnik leku, inhibitor topoizomerazy I (DXd), może powodować uszkodzenie zarodka i płodu, gdy jest podawany kobietom w okresie ciąży. Nie wiadomo, czy datopotamab derukstekan przenika do mleka ludzkiego. Ludzkie IgG przenikają do mleka ludzkiego. Ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u dzieci karmionych piersią kobiety powinny przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem leczenia datopotamabem derukstekanu. Kobiety mogą rozpocząć karmienie piersią po upływie 1 miesiąca od zakończenia leczenia. Na podstawie wyników badań toksyczności u zwierząt ustalono, iż lek może upośledzać funkcje rozrodcze i płodność u osobników płci męskiej i żeńskiej. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety powinni przed rozpoczęciem leczenia zasięgnąć porady w zakresie opcji zachowania płodności. Nie wiadomo, czy datopotamab derukstekan lub jego metabolity znajdują się w płynie nasiennym. Mężczyźni nie mogą zamrażać ani oddawać nasienia przez cały okres leczenia oraz przez co najmniej 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki leku. Kobiety nie mogą oddawać komórek jajowych ani pobierać ich na własny użytek przez cały okres leczenia oraz przez co najmniej 7 mies. po przyjęciu ostatniej dawki leku.
Działania niepożądane
Bardzo często: Covid-19 (17,8%), niedokrwistość (17,2%), neutropenia (12%), zmniejszenie łaknienia (16,3%), zapalenie rogówki (17,8%), suchość oka (25,5%), zapalenie jamy ustnej (64,8%), wymioty (26%), nudności (57,6%), biegunka (12,9%), zaparcie (33%), łysienie (37,2%), wysypka (15,3%), zmęczenie (42,7%), wzrost aktywności AspAT (16%), wzrost aktywności AlAT (10,4%). Często: zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc, posocznica, leukopenia, zaburzenia smaku, zapalenie spojówek, niewyraźne widzenie, nasilone łzawienie, zapalenie powiek, zaburzenie czynności gruczołów Meiboma, światłowstręt, śródmiąższowa choroba płuc/nieinfekcyjne zapalenie płuc, duszność, suchość w jamie ustnej, świąd, suchość skóry, hiperpigmentacja skóry, madaroza, reakcja związana z infuzją. Niezbyt często: zaburzenia widzenia. Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna. U pacjentów w podeszłym wieku zaobserwowano liczbowo mniejszy odsetek działań niepożądanych o nasileniu 3./4. stopnia (24,3% w por. z 25,0%) i liczbowo większy odsetek ciężkich działań niepożądanych (9,7% w por. z 6,8%) i działań niepożądanych prowadzących do przerwania leczenia (3,9% w por. z 3,5%) u pacjentów w wieku co najmniej 65 lat w porównaniu z pacjentami poniżej 65. rż.
Interakcje
Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących interakcji datopotamabu derukstekanu z innymi lekami. Jednakże przeprowadzono badania kliniczne dotyczące interakcji leków z trastuzumabem derukstekanem (T-DXd), który zawiera taki sam ładunek DXd jak datopotamab derukstekanu. Na Cmax DXd nie wpływał rytonawir (inhibitor CYP3A4 oraz OATP1B1 i 1B3) ani itrakonazol (inhibitor CYP3A4). Obydwa inhibitory zwiększały AUC 1,2-krotnie, czego nie uznano za klinicznie istotne. Dlatego inhibitory CYP3A4, OATP1B1 i OATP1B3 najprawdopodobniej nie będą miały klinicznie istotnego wpływu na PK derukstekanu uwalnianego z datopotamabu derukstekanu.
Dawkowanie
Dożylnie. Lek powinien być przepisywany przez lekarza i podawany pod nadzorem fachowego personelu medycznego mającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Wybór pacjentów. Pacjentów do leczenia nieoperacyjnego lub przerzutowego raka piersi wykazującego ekspresję receptora hormonalnego (HR) i niewykazującego ekspresji HER2 należy wybierać na podstawie udokumentowanego wyniku badania wskazującego na brak ekspresji HER2, wykonanego z użyciem testu do diagnostyki in vitro (IVD) z oznaczeniem CE, jeśli jest dostępny, lub innego zwalidowanego testu. Dawkowanie. Zalecana dawka to 6 mg/kg mc. (do maksymalnie 540 mg w przypadku pacjentów o mc. ≥90 kg) podawane w infuzji dożylnej raz na 3 tyg. (cykl 21-dniowy) do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Premedykacja i profilaktyka. Przed każdą infuzją należy rozważyć zastosowanie premedykacji w celu zapobieżenia wystąpieniu reakcji związanych z infuzją, która obejmuje lek przeciwhistaminowy i paracetamol (z dodatkiem glikokortykoidów lub bez nich). Zaleca się również podanie pacjentom leków przeciwwymiotnych w ramach profilaktyki (deksametazonu z antagonistą receptora 5-HT3, a także innych leków, takich jak antagoniści receptora NK1) przed infuzją leku i w kolejnych dniach, zależnie od potrzeb. Informacje na temat profilaktyki zapalenia rogówki i zapalenia jamy ustnej znajdują sie w polu „Środki ostrożności”. Modyfikacja dawki. Modyfikacja dawki w przypadku reakcji związanych z infuzją. Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja związana z infuzją, należy zmniejszyć prędkość infuzji lub zakończyć infuzję leku. Należy trwale zaprzestać stosowania leku w sytuacji wystąpienia zagrażających życiu reakcji związanych z infuzją. Modyfikacja dawki w przypadku działań niepożądanych. Postępowanie w przypadku wystąpienia działań niepożądanych może wymagać opóźnienia podania dawki, zmniejszenia dawki lub zakończenia leczenia. Zalecana dawka początkowa: 6 mg/kg mc. (do maksymalnie 540 mg w przypadku pacjentów o mc. ≥90 kg). Pierwsze zmniejszenie dawki: 4 mg/kg mc. (do maksymalnie 360 mg w przypadku pacjentów o mc. ≥90 kg). Drugie zmniejszenie dawki: 3 mg/kg mc. (do maksymalnie 270 mg w przypadku pacjentów o mc. ≥90 kg). Działanie niepożądane – śródmiąższowa choroba płuc/nieinfekcyjne zapalenie płuc. Nasilenie: bezobjawowa śródmiąższowa choroba płuc/nieinfekcyjne zapalenie płuc (1. stopnia) – opóźnić podanie dawki do czasu zmniejszenia nasilenia do stopnia 0 (całkowite ustąpienie śródmiąższowej choroby płuc/nieinfekcyjnego zapalenia płuc, w tym całkowite ustąpienia oznak w badaniu radiologicznym wskazujących na czynną postać śródmiąższowej choroby płuc/nieinfekcyjnego zapalenia płuc, bliznowacenie lub zwłóknienie pozostałe po ustąpieniu choroby nie jest uznawane za czynną postać choroby), a następnie: jeśli działanie ustąpi w ciągu 28 dni lub szybciej od dnia wystąpienia, należy utrzymać dawkę; jeśli działanie ustąpi po okresie dłuższym niż 28 dni od dnia wystąpienia, należy zmniejszyć dawkę o jeden poziom; rozważyć leczenie kortykosteroidami, gdy tylko podejrzewa się śródmiąższową chorobę płuc lub nieinfekcyjne zapalenie płuc. Nasilenie: objawowa śródmiąższowa choroba płuc/nieinfekcyjne zapalenie płuc (nasilenie 2. stopnia lub wyższe) – trwale zaprzestać leczenia; niezwłocznie rozpocząć leczenie kortykosteroidami, gdy tylko podejrzewa się śródmiąższową chorobę płuc lub nieinfekcyjne zapalenie płuc. Działanie niepożądane – zapalenie rogówki. Nasilenie: 2. stopnia – opóźnić podanie dawki do czasu zmniejszenia nasilenia do stopnia 1. lub niższego, a następnie utrzymać dawkę. Nasilenie: 3. stopnia – opóźnić podanie dawki do czasu zmniejszenia nasilenia do stopnia 1. lub niższego, a następnie zmniejszyć dawkę o 1 poziom. Nasilenie: 4. stopnia -trwale zaprzestać leczenia. Działanie niepożądane – zapalenie jamy ustnej. Nasilenie: 2. stopnia – opóźnić podanie dawki do czasu zmniejszenia nasilenia do stopnia 1. lub niższego; w przypadku pierwszego wystąpienia wznowić leczenie z zastosowaniem tej samej dawki; w przypadku nawrotu rozważyć wznowienie leczenia z zastosowaniem zmniejszonej dawki. Nasilenie: 3. stopnia – opóźnić podanie dawki do czasu zmniejszenia nasilenia do stopnia 1. lub niższego; wznowić leczenie z zastosowaniem zmniejszonej dawki. Nasilenie: 4. stopnia – trwale zaprzestać leczenia. Opóźnienie lub pominięcie dawki. W przypadku opóźnienia lub pominięcia podania planowej dawki należy ją podać jak najszybciej, nie czekając do następnego planowego cyklu. Schemat podawania należy skorygować w celu utrzymania 3-tygodniowego odstępu pomiędzy dawkami. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w wieku 65 lat i starszych. Dane dotyczące stosowania datopotamabu derukstekanu u pacjentów w wieku 85 lat i starszych są ograniczone. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego (CCr ≥30 i GGN lub stężenie bilirubiny całkowitej >1–1,5 raza GGN i dowolny poziom aktywności AspAT). Istnieją ograniczone dane pozwalające na sformułowanie zaleceń dotyczących modyfikacji dawki u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej >1,5–3 razy GGN oraz dowolny poziom aktywności AspAT). Brak jest wystarczających danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej >3 razy GGN i dowolny poziom aktywności AspAT). W związku z tym pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy uważnie monitorować. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Lek musi zostać zrekonstytuowany i rozcieńczony przez fachowy personel medyczny i podany w infuzji dożylnej. Leku nie wolno podawać we wstrzyknięciu dożylnym ani w bolusie. Podawanie pierwszej infuzji powinno trwać 90 min. Pacjentów należy obserwować w trakcie infuzji i przez co najmniej 30 min po podaniu początkowej dawki pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych reakcji związanych z infuzją. Podawanie kolejnych infuzji powinno trwać 30 min, jeśli wcześniejsze infuzje były tolerowane. Pacjentów należy obserwować w trakcie infuzji i przez co najmniej 30 min po jej zakończeniu.
Uwagi
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i nr serii podawanego leku. Lek może wywierać wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w przypadku wystąpienia zmęczenia lub problemów z widzeniem.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
