Glucosum 20% Fresenius (200 mg/ml, pojemnik z kapslem 1000 ml, roztw. do inf.)
Skład
1000 ml roztworu zawiera 100 g lub 200 g glukozy postaci glukozy jednowodnej.
Forma leku
roztw. do inf.
Działanie
Hipertoniczny w stosunku do krwi roztwór glukozy do podawania parenteralnego. Glukoza stanowi główny substrat przemian energetycznych w organizmie. 1g glukozy dostarcza 4 kcal (16,8 kJ). Osmolarność roztworu 10%: 557 mOsm/l, 20%: 1114 mOsm/l.
Wskazania
Uzupełnienie niedoborów energetycznych jako składnik węglowodanowy w żywieniu pozajelitowym. Leczenie hipoglikemii. Roztwór 10% jest ponadto stosowany do rozcieńczania i rozpuszczania koncentratów elektrolitów i leków.
Przeciwwskazania
Hiperglikemia, hipokaliemia, kwasica, przewodnienie, odwodnienie (hipotoniczne lub w chorobie alkoholowej), podwyższona osmolarność surowicy, bezmocz, krwotok śródczaszkowy i wewnątrzrdzeniowy.
Środki ostrożności
Ostrożnie stosować u pacjentów z cukrzycą lub nietolerancją węglowodanów oraz u noworodków matek z cukrzycą. Preparatu nie należy podawać z krwią przez ten sam zestaw do przetaczania (pseudoaglutynacja krwinek). Roztwór może powodować przeciążenie płynami powodujące spadek stężenia elektrolitów we krwi i możliwość wystąpienia obrzęków obwodowych oraz obrzęku płuc. Podczas długotrwałego podawania preparatu należy kontrolować bilans płynów, stężenie elektrolitów we krwi oraz równowagę kwasowo-zasadową. Zbyt duża szybkość infuzji lub zaburzenia metaboliczne mogą spowodować hiperglikemię i cukromocz; należy regularnie kontrolować poziom cukru we krwi i w moczu. Zazwyczaj roztwory glukozy do infuzji są roztworami izotonicznymi, jednak w organizmie mogą stać się skrajnie hipotoniczne w stosunku do fizjologicznego ciśnienia osmotycznego ze względu na szybki metabolizm glukozy. W zależności od ciśnienia osmotycznego roztworu, objętości i szybkości infuzji dożylnej, a także w zależności od choroby podstawowej pacjenta oraz możliwości metabolizowania glukozy, dożylne podanie glukozy może spowodować zaburzenia elektrolitowe, a przede wszystkim hiponatremię hipo-lub hiperosmotyczną. Pacjenci, u których stwierdza się nieosmotyczną stymulację wydzielania wazopresyny (np. z ostrymi chorobami, dolegliwościami bólowymi, stresem pooperacyjnym, zakażeniami, oparzeniami i chorobami OUN), pacjenci z chorobami serca, wątroby i nerek oraz pacjenci przyjmujący leki należące do grupy agonistów wazopresyny są szczególnie narażeni na wystąpienie ostrej hiponatremii po podaniu płynów hipotonicznych w infuzji dożylnej. Ostra hiponatremia może prowadzić do rozwoju ostrej encefalopatii hiponatremicznej (obrzęku mózgu), charakteryzującej się występowaniem bólu głowy, nudności, drgawek, ospałości i wymiotów. Pacjenci z obrzękiem mózgu są szczególnie narażeni na wystąpienie ciężkiego, nieodwracalnego i zagrażającego życiu uszkodzenia mózgu. Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym oraz pacjenci ze zmniejszoną podatnością mózgowia (np. z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, krwawieniem wewnątrzczaszkowym i po stłuczeniu mózgu) są szczególnie narażeni na wystąpienie ciężkiego i zagrażającego życiu obrzęku mózgu w wyniku ostrej hiponatremii.
Ciąża i laktacja
Roztwory zawierające glukozę należy ostrożnie stosować w ciąży ze względu na ryzyko wystąpienia hiperglikemii, hiperinsulinemii i kwasicy u płodu oraz hipoglikemii u noworodka. U kobiet ciężarnych i karmiących piersią podawać po uwzględnieniu zaleceń i ograniczeń w dawkowaniu, przeciwwskazań i środków ostrożności. Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania leku kobietom ciężarnym w trakcie porodu, zwłaszcza w skojarzeniu z oksytocyną, ze względu na ryzyko hiponatremii.
Działania niepożądane
Częstość nieznana: hiperglikemia, cukromocz, zaburzenia równowagi płynów, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, obrzęki obwodowe, niedobór witamin z grupy B, zmniejszenie stężenia elektrolitów we krwi (np. hipokaliemia, hipomagnezemia, hipofosfatemia), hiponatremia związana z leczeniem szpitalnym i encefalopatia hiponatremiczna (z możliwością nieodwracalnego uszkodzenia mózgu i zgonu), zapalenie lub zakrzepica żyły w miejscu podania.
Interakcje
Przy dodawaniu innych preparatów do roztworu należy sprawdzić zgodność wszystkich składników; połączenie preparatu z innymi lekami wymaga natychmiastowego podania. Preparat wykazuje niezgodność z aminofliną, rozpuszczalnymi barbituranami i sulfonamidami, erytromycyną, hydrokortyzonem, warfaryną, kanamycyną i witaminą B12. Leki nasilające działanie wazopresyjne: pobudzające uwolnienie wazopresyny (np. chloropropamid, klofibrat, karbamazepina, winkrystyna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, 3,4-metylenodioksy-N-metamfetamina, ifosfamid, leki przeciwpsychotyczne, narkotyki), nasilające działanie wazopresyny (chloropropamid, NLPZ, cyklofosfamid), analogi wazopresyny (np. desmopresyna, oksytocyna, wazopresyna, terlipresyna) oraz leki moczopędne i przeciwpadaczkowe (tj. okskarbazepina) mogą zwiększać ryzyko hiponatremii.
Dawkowanie
Dawkowanie indywidualne, w zależności od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Należy przestrzegać ogólnych zaleceń dotyczących stosowania i dawkowania węglowodanów oraz płynów. Maksymalna dawka glukozy dla dorosłych: 0,5 g/kg mc./h oraz do 6,0 g/kg mc./dobę. Roztwór 10%. Dożylnie (do żyły centralnej lub żył obwodowych – należy wybrać dużą żyłę ramienia i zmieniać codziennie miejsce wkłucia) we wlewie kroplowym. Maksymalna szybkość wlewu: około 2,5 ml/kg mc./h (175 ml/h dla pacjenta o mc. 70 kg, co odpowiada 17,5 g glukozy/h dla pacjenta o mc. 70 kg); maksymalna dawka dobowa: 40 ml/kg mc (4 g glukozy/kg mc.). Roztwór 20%. Dożylnie (do żyły centralnej) we wlewie kroplowym. Dorośli: maksymalna szybkość wlewu – około 1,25 ml/kg mc./h (87,5 ml/h dla pacjenta o mc. 70 kg, co odpowiada 17,5 g glukozy/h dla pacjenta o mc. 70 kg); dawka dobowa – 21 ml/kg mc. (4,2 g glukozy/kg mc.). W stanach nagłych w hipoglikemii można podawać w powolnym wlewie do żył obwodowych. Dzieci, dawkowanie wg instrukcji producenta, maksymalna dobowa dawka glukozy: wcześniaki – do 18 g/kg mc. (co odpowiada 90 ml/kg mc.), noworodki – do 15 g/kg mc. (co odpowiada 75 ml/kg mc.), dzieci 1-2 rż. – do 15 g/kg mc. (co odpowiada 75 ml/kg mc.), dzieci 3-5 rż. – do 12 g/kg mc. (co odpowiada 60 ml/kg mc.), dzieci 6-10 rż. – do 10 g/kg mc. (co odpowiada 50 ml/kg mc.), dzieci 10-14 rż. – do 8 g/kg mc. (co odpowiada 40 ml/kg mc.). Ustalając dawkę należy zwrócić uwagę, aby całkowita objętość płynu podanego pozajelitowo nie przewyższała następujących wartości: 1 dzień życia 50 – 70 ml/kg mc./dobę; 2 dzień życia 70 – 90 ml/kg mc./dobę; 3 dzień życia 80 -100 ml/kg mc./dobę; 4 dzień życia 100-120 ml/kg mc./dobę; od 5 dnia życia 100-130 ml/kg mc./dobę; 1 rż. 100-140 ml/kg mc./dobę; 2 rż. 80-120 ml/kg mc./dobę; 3-5 lat 80-100 ml/kg mc./dobę; 6-10 lat 60-80 ml/kg mc./dobę; 11-14 lat 50-70 ml/kg mc./dobę.
Ze względu na ryzyko hiponatremii związanej z leczeniem szpitalnym, przed podaniem i w trakcie podawania leku może być konieczne kontrolowanie bilansu płynów, stężenia glukozy w surowicy oraz stężenia sodu i innych elektrolitów w surowicy, zwłaszcza u pacjentów, u których stwierdza się nieosmotyczną stymulację wydzielania wazopresyny (zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego-SIADH) oraz u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki należące do grupy agonistów wazopresyny. Kontrola stężenia sodu w surowicy jest szczególnie ważna podczas podawania płynów hipotonicznych w stosunku do fizjologicznego ciśnienia osmotycznego. Lek może stać się po podaniu skrajnie hipotoniczny ze względu na metabolizm glukozy w organizmie.
Uwagi
Brak uwag
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
Podobne leki
Polecane artykuły: