Inovelon (400 mg, 60 szt., tabl. powl.)
Skład
1 tabl. powl. zawiera 100 mg, 200 mg lub 400 mg rufinamidu. Tabletki zawierają laktozę.
Forma leku
tabl. powl.
Działanie
Rufinamid moduluje aktywność kanałów sodowych, wydłużając okres ich inaktywacji. Rufinamid wykazuje aktywność w wielu zwierzęcych modelach padaczki. Cmax w osoczu występuje po ok. 6 h od podania. Po podaniu dawki zdrowym osobom oraz pacjentom (na czczo lub po posiłku) Cmax oraz AUC rufinamidu wzrasta wolniej niż wynikałoby to z zależności proporcjonalnej do dawki. To zjawisko jest prawdopodobnie wywołane zmniejszaniem wchłaniania wraz ze zwiększającą się dawką. Pokarm powoduje zwiększenie AUC pojedynczej dawki rufinamidu o ok. 34% i Cmax w osoczu o 56%. Wykazano, że postaci zawiesina doustna oraz Inovelon tabletki powlekane są biorównoważne. W badaniach in vitro wykazano, że jedynie niewielka część rufinamidu (34%) wiąże się z białkami surowicy, głównie z albuminą (w ok. 80%). Rufinamid jest niemal w całości wydalany w wyniku przemian metabolicznych. Główny szlak metaboliczny prowadzi do hydrolizy grupy karboksyamidowej i powstania nieaktywnej farmakologicznie pochodnej kwasowej – CGP 47292. Udział cytochromu P-450 w przemianach metabolicznych leku jest znikomy. T0,5 w osoczu w fazie eliminacji wynosi
ok. 6-10 h. Substancja czynna oraz pochodne były wydalane głównie przez nerki (84,7% podanej dawki).
Wskazania
Leczenie wspomagające napadów padaczkowych w przebiegu zespołu Lennoxa – Gastauta u pacjentów w wieku 1 roku i starszych.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną, na pochodne triazolu lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności
W badaniach obserwowano przypadki stanu padaczkowego u pacjentów w grupach leczonych rufinamidem, natomiast w grupach otrzymujących placebo nie stwierdzono tego objawu. Zdarzenia te doprowadziły w 20% przypadków do przerwania leczenia rufinamidem. Należy ponownie ocenić bilans korzyści i zagrożeń, jeśli u pacjenta wystąpią nowe typy napadów i (lub) częstość występowania stanu padaczkowego zwiększy się w stosunku do stanu wyjściowego. Zakończenie leczenia rufinamidem należy przeprowadzać stopniowo w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia napadów padaczkowych z odstawienia. W badaniach klinicznych leczenie odstawiano, zmniejszając dawkę o ok. 25% co dwa dni. Nie ma wystarczających danych dotyczących odstawiania jednocześnie stosowanych przeciwpadaczkowych produktów leczniczych u pacjentów, u których po poszerzeniu schematu leczenia o rufinamid, uzyskano zmniejszenie nasilenia napadów padaczkowych. Opisywano następujące objawy ze strony OUN związane z leczeniem rufinamidem: zawroty głowy, senność, ataksję i zaburzenia chodu; w populacji pacjentów dotkniętych tymi objawami istnieje zwiększone ryzyko przypadkowych upadków; należy zachować ostrożność do czasu rozpoznania możliwych działań niepożądanych leku. Podczas stosowania rufinamidu stwierdzono występowanie poważnego zespołu nadwrażliwości na lek przeciwpadaczkowy, w tym zespół DRESS (osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi) i zespół Stevensa-Johnsona. W większości przypadków występowała gorączka oraz wysypka, wywołane zajęciem innych układów i narządów oraz rzadziej m.in.: limfadenopatia, nieprawidłowe wyniki badań aktywności enzymów wątrobowych oraz hematuria. Zespół objawów nadwrażliwości na lek przeciwpadaczkowy obserwowano u dzieci krótko po rozpoczęciu kuracji rufinamidem. Podejrzewając wystąpienie tego zespołu należy przerwać podawanie rufinamidu i wdrożyć alternatywną metodę leczenia. Podczas terapii rufinamidem należy ściśle monitorować stan każdego pacjenta, u którego wystąpiła wysypka. Rufinamid powoduje skrócenie odstępu QTc proporcjonalne do stężenia. Chociaż nie ustalono podstawowego mechanizmu ani znaczenia tego objawu dla bezpieczeństwa, należy ocenić klinicznie, czy przepisać rufinamid pacjentom z ryzykiem dodatkowego skrócenia odstępu QTc (np. z wrodzonym zespołem krótkiego odstępu QT lub pacjentom z wywiadem rodzinnym świadczącym o takim zespole). W trakcie leczenia rufinamidem kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować antykoncepcję. Pacjentka powinna stosować skuteczne środki antykoncepcyjne. U pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe, podawane z różnych wskazań, zgłaszano występowanie myśli i zachowań samobójczych. Nie jest znany mechanizm tego ryzyka, a dostępne dane nie wykluczają możliwości wystąpienia podwyższonego ryzyka w przypadku stosowania rufinamidu. Pacjenci powinni być obserwowani w kierunku oznak myśli i zachowań samobójczych. Należy rozważyć rozpoczęcie odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia u pacjenta myśli lub zachowań samobójczych należy koniecznie zasięgnąć porady lekarskiej. Substancje pomocnicze. Ze względu na zawartość laktozy, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę dobową, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Ogólne zagrożenia związane z padaczką oraz lekami podawanymi chorym na padaczkę: wykazano, że częstość wad rozwojowych u dzieci kobiet z padaczką jest 2 do 3 razy większa niż częstość tych wad w populacji ogólnej (ok. 3%). W populacji, u której stosuje się leczenie skojarzone, zaobserwowano zwiększenie częstości występowania wad rozwojowych, jednak nie ustalono, w jakim stopniu przyczyną tego zjawiska jest samo leczenie i (lub) choroba. Co więcej, nie należy nagle przerywać skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego, ponieważ zaostrzenie przebiegu klinicznego choroby jest niekorzystne zarówno dla matki, jak i dla płodu. Podawanie leków na padaczkę u kobiet w okresie ciąży powinno zostać dokładnie przedyskutowane z lekarzem prowadzącym. Zagrożenia związane ze stosowaniem rufinamidu: w badaniach na zwierzętach nie wykazano działania teratogennego, jednak u płodów matek z objawami toksyczności obserwowano działanie fetotoksyczne. Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania rufinamidu w czasie ciąży. Biorąc pod uwagę te dane, nie należy podawać rufinamidu kobietom w ciąży ani niestosującym antykoncepcji kobietom w wieku rozrodczym, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. W trakcie leczenia rufinamidem kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować antykoncepcję. Lekarze powinni w miarę możliwości zapewnić, by pacjentka stosowała odpowiednie środki antykoncepcyjne oraz ocenić skuteczność stosowanych doustnych środków antykoncepcyjnych i dawek ich składników w danej sytuacji klinicznej. Jeżeli pacjentka leczona rufinamidem planuje ciążę, należy starannie rozważyć kontynuowanie stosowania leku. Podczas ciąży przerwanie leczenia przeciwpadaczkowego może być niekorzystne zarówno dla matki, jak i dla płodu, jeżeli w efekcie dojdzie do zaostrzenia przebiegu klinicznego choroby. Nie wiadomo, czy rufinamid przenika do mleka ludzkiego. Ze względu na potencjalne szkodliwe działanie na karmione piersią dziecko, należy unikać karmienia piersią podczas leczenia rufinamidem.
Działania niepożądane
Bardzo często: senność, bóle głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, zmęczenie. Często: zapalenie płuc, grypa, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zakażenie ucha, zapalenie zatok okołonosowych, zapalenie błony śluzowej nosa, anoreksja, zaburzenia jedzenia, zmniejszenie łaknienia, lęk, bezsenność, stan padaczkowy, drgawki, zaburzenia koordynacji, oczopląs, hiperaktywność psychoruchowa, drżenia mięśniowe, podwójne widzenie, niewyraźne widzenie, zawroty głowy, krwawienie z nosa, ból w nadbrzuszu, zaparcia, dyspepsja, biegunka, wysypka, trądzik, bóle pleców, skąpe miesiączkowanie, zaburzenia chodu, zmniejszenie masy ciała, uraz głowy, stłuczenie. Niezbyt często: nadwrażliwość, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Dzieci i młodzież (w wieku od 1 do <4 lat). W wieloośrodkowym, otwartym badaniu porównano włączenie rufinamidu z włączeniem jakiegokolwiek innego wybranego przez badacza leku przeciwpadaczkowego do 1 do 3 leków przeciwpadaczkowych, stosowanych zgodnie z obowiązującym schematem leczenia dzieci i młodzieży w wieku od 1 do <4 lat z niedostatecznie kontrolowanym zespołem Lennoxa-Gastauta. 25 pacjentów, z których 10 było w wieku od 1 do 2 lat, otrzymywało rufinamid w terapii uzupełniającej przez 24 tyg. w dawce do 45 mg/kg mc./dobę, w 2 dawkach podzielonych. Najczęściej zgłaszanymi przez pacjentów z grupy leczonej rufinamidem zdarzeniami niepożądanymi (występowały u ≥10% pacjentów) były: zakażenia górnych dróg oddechowych oraz wymioty (28,0% każde), zapalenie płuc i senność (20,0% każde), zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego, biegunka, kaszel i gorączka (16,0% każde), zapalenie oskrzeli, zaparcia, zatkany nos, wysypka, drażliwość oraz zmniejszony apetyt (12,0% każde). Częstość występowania, rodzaj oraz ciężkość działań niepożądanych były podobne do obserwowanych u dzieci w wieku ≥4 lat, młodzieży i dorosłych. Nie określono charakterystyki zależnej od wieku w bazie danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci w wieku <4 lat ze względu na małą liczbę pacjentów włączonych do badania.
Interakcje
Możliwy wpływ innych leków na działanie rufinamidu. Stężenie rufinamidu nie podlega istotnym klinicznie zmianom, gdy podawany jest razem z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, o których wiadomo, że indukują enzym. U pacjentów, którzy podczas leczenia rufinamidem rozpoczynają stosowanie walproinianu, może dojść do znacznego zwiększenia stężenia rufinamidu w osoczu. Z tego względu należy rozważyć zmniejszenie dawki rufinamidu u pacjentów, którzy rozpoczynają kurację walproinianem. Jeżeli zostaną dodane lub odstawione te leki, lub nastąpi modyfikacja dawki któregokolwiek z wymienionych leków podczas leczenia rufinamidem, konieczne może być dostosowanie dawki rufinamidu. Nie obserwowano istotnych zmian stężenia rufinamidu w przypadku jednoczesnego stosowania lamotryginy, topiramatu lub benzodiazepin. Możliwy wpływ rufinamidu na inne leki. Wydaje się, że rufinamid nie wywołuje istotnych klinicznie zmian stężeń w stanie stacjonarnym karbamazepiny, lamotryginy, fenobarbitalu, topiramatu, fenytoiny ani walproinianu. Jednoczesne stosowanie przez 14 dni rufinamidu w dawce 800 mg dwa razy na dobę oraz złożonego doustnego środka antykoncepcyjnego, zawierającego 35 μg etynyloestradiolu i 1 mg noretyndronu, powodowało zmniejszenie średnich wartości AUC0-24 etynyloestradiolu o 22%, a noretyndronu o 14%. Nie prowadzono badań innych doustnych lub implantowanych środków antykoncepcyjnych. Zaleca się, by kobiety w wieku rozrodczym stosujące hormonalne środki antykoncepcyjne stosowały dodatkową, bezpieczną i skuteczną metodę zapobiegania ciąży. Metabolizm rufinamidu przebiega w drodze hydrolizy i nie obejmuje uchwytnych przemian z udziałem układu enzymatycznego cytochromu P-450; również rufinamid nie hamuje aktywności tego układu enzymatycznego. Zatem występowanie istotnych klinicznie interakcji wywołanych hamowaniem aktywności układu cytochromu P-450 jest mało prawdopodobne. Wykazano, że rufinamid powoduje indukcję izoenzymu CYP3A4 wchodzącego w skład cytochromu P-450, co może prowadzić do zmniejszenia osoczowego stężenia substancji metabolizowanych przez ten izoenzym. Nasilenie tego działania oceniono jako niewielkie do umiarkowanego. Średnia aktywność układu CYP3A4, oceniana na podstawie klirensu triazolamu, zwiększyła się o 55% po 11 dniach stosowania rufinamidu w dawce 400 mg dwa razy na dobę. Ekspozycja na triazolam uległa zmniejszeniu o 36%. Stosowanie większych dawek rufinamidu może nasilać indukcję. Nie można wykluczyć, że rufinamid również zmniejsza ekspozycję ogólnoustrojową substancji metabolizowanych przez inne układy enzymatyczne lub przenoszonych przez białka transportowe, np. glikoproteinę P. Zaleca się wnikliwe monitorowanie stanu pacjentów otrzymujących substancje metabolizowane przez układ enzymatyczny CYP3A4 przez pierwsze 2 tyg. leczenia, 2 tyg. po zakończeniu leczenia oraz po istotnej zmianie dawkowania rufinamidu. Można również rozważyć modyfikację dawki jednocześnie podawanego leku. Podane zalecenia należy również rozważyć w przypadku jednoczesnego stosowania rufinamidu i substancji o wąskim oknie terapeutycznym, np. warfaryny lub digoksyny. W badaniu prowadzonym w celu analizy interakcji u zdrowych osób nie stwierdzono zmian parametrów farmakokinetycznych olanzapiny (substratu układu CYP1A2) u pacjentów otrzymujących rufinamid w dawce 400 mg dwa razy na dobę. Nie ma danych na temat interakcji rufinamidu z alkoholem.
Dawkowanie
Doustnie. Leczenie rufinamidem powinien rozpoczynać lekarz specjalista pediatra lub neurolog dysponujący doświadczeniem w leczeniu padaczki. Lek w postaci zawiesiny doustnej i tabl. powl. mogą być stosowane zamiennie w równych dawkach. Należy monitorować pacjentów w okresie zamiany. Dzieci w wieku od 1 roku do <4 lat. Pacjenci nieleczeni walproinianem: leczenie rozpoczyna się od dawki 10 mg/kg mc./dobę podawanej w 2 równych dawkach podzielonych, w odstępie ok. 12 h. Na podstawie odpowiedzi klinicznej oraz tolerancji dawkę można zwiększać o maksymalnie 10 mg/kg mc./dobę co trzeci dzień do osiągnięcia docelowej dawki 45 mg/kg mc./dobę podawanej w dwóch równych dawkach podzielonych w odstępie ok. 12 h. Maksymalna zalecana dawka w tej populacji pacjentów wynosi 45 mg/kg mc./dobę. Pacjenci leczeni walproinian: walproinian powoduje znaczące zmniejszenie klirensu rufinamidu, dlatego u pacjentów otrzymujących walproinian w leczeniu skojarzonym zaleca się mniejszą dawkę maksymalną rufinamidu. Leczenie rozpoczyna się od dawki 10 mg/kg mc./dobę podawanej w dwóch równych dawkach podzielonych w odstępie ok. 12 h. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji dawkę można zwiększać o maksymalnie 10 mg/kg mc./dobę co trzeci dzień do osiągnięcia docelowej dawki 30 mg/kg mc./dobę podawanej w dwóch równych dawkach podzielonych w odstępie ok. 12 h. Maksymalna zalecana dawka w tej populacji pacjentów wynosi 30 mg/kg mc./dobę. Jeśli stosując rufinamid nie można osiągnąć zalecanej obliczonej dawki, należy podać dawkę zaokrągloną do najbliższej liczby całych tabletek 100 mg. Dzieci w wieku ≥4 lat oraz u osób o mc. <30 kg. Pacjenci o mc. <30 kg nieleczeni walproinianem: leczenie rozpoczyna się od dawki 200 mg/dobę. Na podstawie odpowiedzi klinicznej oraz tolerancji dawkę można zwiększać o 200 mg/dobę nawet co trzeci dzień, do osiągnięcia maksymalnej zalecanej dawki wynoszącej 1000 mg/dobę. U ograniczonej liczby pacjentów analizowano leczenie dawkami do 3600 mg/dobę. Pacjenci o mc. <30 kg otrzymujący walproinian: ponieważ walproinian powoduje znaczące zmniejszenie klirensu rufinamidu, zaleca się mniejszą dawkę maksymalną rufinamidu u pacjentów o mc. <30 kg otrzymujących walproinian w leczeniu skojarzonym. Leczenie rozpoczyna się od dawki 200 mg/dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji po upływie co najmniej 2 dni dawkę można zwiększać o 200 mg/dobę do osiągnięcia maksymalnej zalecanej dawki wynoszącej 600 mg/dobę. Dorośli, młodzież i dzieci w wieku ≥4 lat, o mc. ≥30 kg. Pacjenci o mc. >30 kg nieleczeni walproinianem: leczenie rozpoczyna się od dawki dobowej 400 mg. Na podstawie odpowiedzi klinicznej oraz tolerancji dawkę można zwiększać o 400 mg/dobę nawet co drugi dzień, do osiągnięcia maksymalnej zalecanej dawki dobowej: mc. 30,0-50,0 kg – 1800 mg/dobę; mc. 50,1-70,0 kg – 2400 mg/dobę; mc. ≥70,1 kg – 3200 mg/dobę. U ograniczonej liczby pacjentów analizowano stosowanie dawki do 4000 mg/dobę (pacjenci o mc. 30 -50 kg) lub 4800 mg/dobę (pacjenci o mc. >50 kg). Pacjenci o mc. >30 kg otrzymujący walproinian: leczenie rozpoczyna się od dawki dobowej 400 mg. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji dawkę można zwiększać o 400 mg/dobę nawet co drugi dzień, do osiągnięcia maksymalnej zalecanej dawki dobowej: mc. 30,0-50,0 kg – 1200 mg/dobę;mc. 50,1-70,0 kg – 1600 mg/dobę; mc. ≥70,1 kg – 2200 mg/dobę. Zaprzestanie stosowania rufinamidu. Jeżeli konieczne jest przerwanie leczenia rufinamidem, należy to przeprowadzić, stopniowo zmniejszając dawkę leku. W badaniach klinicznych leczenie odstawiano, zmniejszając dawkę o ok. 25% co dwa dni. W razie pominięcia jednej lub większej liczby dawek trzeba dokonać indywidualnej oceny stanu klinicznego pacjenta. Wprawdzie wyniki otwartych badań bez grupy kontrolnej sugerują skuteczność leczenia długoterminowego, jednak dotychczasowe badania kontrolowane prowadzono nie dłużej niż przez 3 mies. Szczególne grupy pacjentów. Istnieją jedynie ograniczone informacje na temat podawania rufinamidu pacjentom w podeszłym wieku. Parametry farmakokinetyczne rufinamidu z wiekiem się nie zmieniają, dlatego nie ma konieczności dostosowania dawkowania u pacjentów w wieku >65 lat. Na podstawie wyników badania obejmującego osoby z ciężką niewydolnością nerek nie stwierdzono konieczności dostosowania dawki w tej grupie pacjentów. Nie prowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Zaleca się zachowanie ostrożności oraz szczególnie precyzyjny dobór dawki w razie leczenia pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności rufinamidu u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku <1 rż. Sposób podania. Tabletki należy przyjmować dwa razy na dobę, rano i wieczorem, w dwóch równych dawkach,
popijając wodą. Lek powinien być podawany z posiłkami. Jeżeli pacjent ma trudności z połknięciem leku, tabletki można pokruszyć i podać z wodą o objętości połowy szklanki. Alternatywnie można podzielić tabletkę wzdłuż linii podziału na połowy.
Uwagi
Lek może wywoływać zawroty głowy, senność oraz niewyraźne widzenie. W zależności od indywidualnej wrażliwości rufinamid może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w stopniu od niewielkiego do znacznego. Należy pouczyć pacjentów, aby zachowali ostrożność podczas czynności wymagających zwiększonej czujności, np. prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
