Lutrate Depot (22,5 mg, fiolka proszku + amp.-strzyk. 2 ml rozp. + igła + łącznik, proszek i rozp. do sporz. zaw. do wstrz. o przedł. uwalnianiu)
Skład
1 fiolka zawiera 22,5 mg octanu leuproreliny (co odpowiada 21,42 mg leuproreliny). 1 ml odtworzonej zawiesiny zawiera 11,25 mg octanu leuproreliny.
Forma leku
proszek i rozp. do sporz. zaw. do wstrz. o przedł. uwalnianiu
Działanie
Leuprorelina jest syntetycznym nonapeptydem, agonistą naturalnie występującego hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH). Podawana w sposób ciągły hamuje wydzielanie gonadotropiny przez przysadkę i hamuje steroidogenezę zachodzącą w jądrach. Działa silniej niż naturalnie występujący hormon, a czas potrzebny do uzyskania wyjściowego stężenia testosteronu może się różnić u poszczególnych pacjentów. Podanie leku powoduje zmniejszenie testosteronu poniżej progu kastracyjnego (≤50 ng/dl). To zmniejszenie stężenia obserwuje się w ciągu 2-4 tyg. po rozpoczęciu leczenia. Po podaniu domięśniowym w odstępie 3 mies. 2 dawek leuproreliny Cmax w osoczu pacjentów z rakiem gruczołu krokowego (n=30) było podobne w każdym z dwóch cykli leczenia. Po pierwszym wstrzyknięciu (dni 0-84) Cmax wynosiło 46,79±18,008 ng/ml. Średni czas wystąpienia Cmax (tmax) wynosił 0,07 dnia, co odpowiada 1,68 h (przedział 1,008 do 4,008 h). Wiązanie z białkami osocza ludzkiego in vitro wynosiło 43 do 49%. T0,5 w fazie eliminacji wynosi ok. 3 h. Leuprorelina wydalana jest z moczem w postaci niezmienionej oraz jako metabolit M-I mniej niż 5% podanej dawki.
Wskazania
Leczenie paliatywne zaawansowanego raka gruczołu krokowego wrażliwego na terapię hormonalną.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną, analogi hormonu uwalniającego luteotropinę (LHRH) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. W piśmiennictwie medycznym znajdują się doniesienia o reakcjach anafilaktycznych po podaniu syntetycznego hormonu LHRH lub analogów agonistów LHRH. Przebyta orchidektomia. Stosowanie leku w monoterapii u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego, u których występuje ucisk na rdzeń kręgowy lub przerzuty do kręgosłupa. Stosowanie u kobiet. Stosowanie u dzieci i młodzieży.
Środki ostrożności
W początkowym okresie leczenia leuproreliną, tak jak podczas leczenia innymi agonistami LHRH, może wystąpić przemijające zwiększenie stężenia testosteronu. W niektórych przypadkach powoduje to wystąpienie charakterystycznych objawów lub nasilenie rozrostu guza, prowadzące do zaostrzenia objawów raka gruczołu krokowego, które zazwyczaj zmniejszają się podczas kontynuacji leczenia. Zespół zaostrzenia („flare”) może występować w postaci układowych lub neurologicznych objawów (np. jako ból kości). Opisano także przypadki zaniku jąder i ginekomastii po stosowaniu innych agonistów LHRH. Leczenie należy natychmiast przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe, sugerujące anafilaksję lub reakcję anafilaktyczną (duszność, astma, katar, obrzęk naczynioruchowy głośni, hipotonia, pokrzywka, wysypka, świąd lub śródmiąższowe zapalenie płuc). Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować o tym pacjentów, ostrzegając ich, że powinni przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem, jeśli wystąpią opisane powyżej objawy. Pacjentów, u których wystąpiła reakcja nadwrażliwości na leuprolid, należy uważnie monitorować. Nie powinni oni ponownie stosować preparatu. U pacjentów leczonych octanem leuproreliny obserwowano pojedyncze przypadki niedrożności cewki moczowej (z hematurią lub bez) i ucisku na rdzeń kręgowy lub przerzutów do kręgosłupa, mogących powodować porażenie, niekiedy z powikłaniami prowadzącymi do zgonu. Pacjentom z ryzykiem wystąpienia niedrożności cewki moczowej, ucisku na rdzeń kręgowy lub przerzutów do kręgosłupa należy w pierwszych tygodniach leczenia zapewnić ścisłą opiekę lekarską. U tych pacjentów należy rozważyć profilaktyczne leczenie antyandrogenami. W razie wystąpienia urologicznych lub neurologicznych powikłań należy wdrożyć odpowiednie leczenie. U pacjentów leczonych agonistami GnRH, jak np. octanem leuprolidu, występuje zwiększone ryzyko depresji (która może być ciężka). Pacjenci powinni być o tym poinformowani, a w przypadku wystąpienia objawów depresji – odpowiednio leczeni. W piśmiennictwie opisywano występowanie zmniejszenia gęstości mineralnej kości u mężczyzn po zabiegu orchidektomii lub leczonych agonistami LHRH. Włączenie antyandrogenu do schematu leczenia zmniejsza utratę masy kostnej, ale nasila ryzyko wystąpienia innych działań niepożądanych, takich jak zaburzenia krzepnięcia i obrzęki. Jeśli lek z grupy antyandrogenów jest stosowany przez dłuższy czas, należy zwrócić szczególną uwagę na przeciwwskazania i środki ostrożności związane z jego długotrwałym stosowaniem. Podczas leczenia leuproreliny octanem należy ściśle nadzorować pacjentów z ryzykiem wystąpienia osteoporozy lub z wywiadem obciążonym osteoporozą. Podczas stosowania octanu leuproreliny informowano o występowaniu zaburzeń czynności wątroby i żółtaczki przebiegającej ze zwiększeniem aktywności enzymów wątrobowych. Z tego powodu należy uważnie obserwować pacjentów i w razie konieczności wdrożyć odpowiednie postępowanie. Należy kontrolować reakcję pacjenta na leczenie preparatem, monitorując parametry kliniczne oraz oznaczając okresowo stężenie testosteronu i antygenu PSA w surowicy. U pacjentów mogą wystąpić zmiany metaboliczne (np. nietolerancja glukozy lub zaostrzenie istniejącej cukrzycy, stłuszczenie wątroby), nadciśnienie tętnicze, zmiany masy ciała i zaburzenia sercowo-naczyniowe; może wystąpić lub zaostrzyć się istniejąca wcześniej cukrzyca. Z tego powodu podczas leczenia leuproreliną pacjenci z cukrzycą mogą wymagać częstszego kontrolowania stężenia glukozy we krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz podczas prowadzenia deprywacji androgenowej należy starannie monitorować pacjentów z dużym ryzykiem wystąpienia choroby metabolicznej lub sercowo-naczyniowej. Leczenie octanem leuproreliny powoduje zahamowanie osi przysadka mózgowa-gruczoły płciowe. Podczas leczenia oraz po jego zakończeniu mogą ulec zmianie wyniki badań diagnostycznych czynności gonadotropowej przysadki oraz czynności gruczołów płciowych. U pacjentów leczonych preparatem informowano o występowaniu wydłużonego czasu protrombinowego. Należy zachować ostrożność, stosując octan leuprolidu u pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami krwawienia, trombocytopenią lub leczonych lekami przeciwzakrzepowymi. Raportowano o występowaniu drgawek podczas stosowania leku (u pacjentów z wywiadem obciążonym występowaniem drgawek, padaczki, zaburzeń krążenia mózgowego, nieprawidłowości lub guzów OUN oraz pacjentów leczonych jednocześnie lekami wywołującymi drgawki, takimi jak np. bupropion i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)). Opisywano także występowanie drgawek u pacjentów spoza tych grup. Lek należy stosować z zachowaniem ostrożności w chorobie sercowo-naczyniowej (w tym w zastoinowej niewydolności serca), chorobie zakrzepowo-zatorowej, obrzękach, depresji i udarze przysadki mózgowej. U pacjentów z wywiadem lub czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT, przed rozpoczęciem leczenia leuproreliną należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsade de pointes. U pacjentów otrzymujących leuprorelinę notowano występowanie idiopatycznego nadciśnienia śródczaszkowego (rzekomy guz mózgu). Pacjentów należy ostrzec, aby zwracali uwagę na przedmiotowe i podmiotowe objawy idiopatycznego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego, w tym ciężki lub nawracający ból głowy, zaburzenia widzenia i szumy uszne. Jeśli u pacjenta wystąpi idiopatyczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, należy rozważyć przerwanie leczenia leuproreliną. W związku ze stosowaniem leuproreliny zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczną martwicę rozpływną naskórka (TEN), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. W momencie przepisania leku należy poinformować pacjentów o przedmiotowych i podmiotowych objawach oraz prowadzić ścisłą obserwację pod kątem ciężkich reakcji skórnych. W przypadku wystąpienia przedmiotowych i podmiotowych objawów wskazujących na te reakcje, leuprorelinę należy natychmiast odstawić i rozważyć zastosowanie leczenia alternatywnego (w stosownych przypadkach). 1 fiolka leku zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Lek nie jest wskazany do stosowania u kobiet w ciąży. Wstrzyknięcie leuprolidu octanu może spowodować uszkodzenie płodu, jeśli został on podany kobiecie ciężarnej. Z tego powodu możliwe jest wystąpienie spontanicznego poronienia po podaniu tego leku w czasie ciąży. Nie należy stosować leuproreliny u kobiet karmiących piersią. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję.
Działania niepożądane
Bardzo często: uderzenia gorąca. Często: zmniejszone łaknienie, bezsenność, zmniejszenie popędu seksualnego (w leczeniu długotrwałym: zmiany nastroju, depresja), zawroty głowy, zaczerwienienie twarzy, nudności, biegunka, nadmierne pocenie, świąd, zimne poty, bóle kości, bóle stawów, częstomocz, oddawanie moczu w nocy, ból w układzie moczowym, zmniejszony odpływ moczu, zaburzenia erekcji, zmęczenie, osłabienie, ból, miejscowe reakcje niepożądane, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT, zwiększenie stężenia triglicerydów, zwiększenie aktywności CK we krwi, zwiększenie stężenia glukozy. Niezbyt często: hipercholesterolemia, zaburzenia snu, zaburzenie emocjonalne, lęk, złość (w leczeniu krótkotrwałym: zmiany nastroju, depresja), zaburzenia smaku, mrowienie, ból głowy, śpiączka, nieostre widzenie, zapalenie opłucnej, szumy uszne pochodzenia błędnikowego, ból w nadbrzuszu, zaparcie, wykwity skórne w postaci grudek, wysypka, uogólniony świąd, nocne poty, ból pleców, bóle mięśniowo-szkieletowe, ból szyi, ból sutków, ból w obrębie miednicy, zanik jąder, zaburzenia dotyczące jąder, uczucie gorąca, nadmierne pocenie, zwiększenie stężenia wapnia we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, skrócenie odstępu QT w zapisie EKG, odwrócenie załamka T w zapisie EKG, zwiększenie aktywności gamma-glutamylotransferazy, zmniejszenie szybkości przesączania kłębuszkowego, zmniejszenie wartości hematokrytu, nieprawidłowe wyniki badania krwi, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie średniej objętości krwinki czerwonej (MCV), zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zwiększenie objętości zalegającego moczu. Częstość nieznana: idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe (rzekomy guz mózgu), zapalenie płuc, śródmiąższowa choroba płuc, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica rozpływna naskórka (SJS, TEN), toksyczne wykwity skórne, rumień wielopostaciowy. Miejscowe działania niepożądane. Bardzo często: ból w miejscu wstrzyknięcia. Często: rumień w miejscu wstrzyknięcia, stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia. Niezbyt często: dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia, pokrzywka w miejscu wstrzyknięcia, uczucie ciepła w miejscu wstrzyknięcia, krwotok w miejscu wstrzyknięcia, ból stawów, ból mięśniowo-szkieletowy, ból w miejscu przebicia naczynia. Wszystkie te zdarzenia raportowano jako łagodne. Żaden pacjent nie przerwał leczenia z powodu miejscowych zdarzeń niepożądanych. Pozostałe zdarzenia niepożądane, które odnotowano podczas leczenia leuproreliny octanem obejmują: obrzęki obwodowe, zator płucny, palpitacje, bóle mięśni, osłabienie mięśni, dreszcze, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, wysypkę, zaniki pamięci, zaburzenia widzenia i zaburzenia skórne. Rzadko informowano o występowaniu martwicy przysadki u pacjentów z gruczolakiem przysadki po zastosowaniu zarówno krótko-, jak i długo działających agonistów LHRH. Rzadko odnotowano występowanie małopłytkowości i leukopenii. Raportowano o zmianach w tolerancji glukozy. Można przypuszczać, że długotrwałe leczenie leuproreliną może nasilać objawy osteoporozy. W pierwszych tygodniach leczenia leuproreliną może wystąpić zaostrzenie podmiotowych i przedmiotowych objawów choroby. W przypadku nasilenia się takich zmian, jak przerzuty do kręgosłupa i (lub) zwężenie dróg moczowych lub krwiomocz, mogą wystąpić objawy neurologiczne w postaci osłabienia i (lub) parestezji kończyn dolnych lub może dojść do dalszego zaostrzenia objawów urologicznych.
Interakcje
Nie prowadzono badań dotyczących interakcji w fazie farmakokinetycznej octanu leuproreliny z innymi lekami. Ponieważ jednak octan leuproreliny jest peptydem rozkładanym przez peptydazę, a nie przez enzymy cytochromu P-450, oraz wiąże się z białkami osocza jedynie w 46%, nie należy spodziewać się interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Ponieważ leczenie deprywacją androgenów może wydłużać odstęp QT, należy starannie rozważyć jednoczesne zastosowanie leuproreliny z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT lub wywoływać zaburzenia rytmu typu torsade de pointes, takimi jak przeciwarytmiczne leki klasy Ia (np. chinidyna, dyzopiramid) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), metadon, moksyfloksacyna, leki przeciwpsychotyczne itp.
Dawkowanie
Domięśniowo. Zazwyczaj zalecana dawka leku, to 22,5 mg w postaci wykonywanego raz na 3 mies. wstrzyknięcia o przedłużonym uwalnianiu, podawana w pojedynczym wstrzyknięciu domięśniowym w odstępach co 3 mies. Zastosowanie postaci leku o przedłużonym, kontrolowanym uwalnianiu zapewnia stałe uwalnianie leuproreliny octanu w ciągu 3 mies. po podaniu leku. Liofilizowany proszek należy odtworzyć i stosować w pojedynczym wstrzyknięciu domięśniowym, podawanym w odstępach co 3 mies. Należy unikać przypadkowego podania dotętniczego lub dożylnego. Proszek z mikrosferami, znajdujący się w fiolce produktu Lutrate Depot, należy odtworzyć bezpośrednio przed wstrzyknięciem domięśniowym. Jak w przypadku innych leków stosowanych długotrwale we wstrzyknięciach, należy okresowo zmieniać miejsce wstrzyknięcia. Nie należy przerywać stosowania leku, gdy wystąpi remisja choroby lub poprawa kliniczna. Należy monitorować reakcję pacjenta na leczenie preparatem, oznaczając okresowo zarówno stężenie testosteronu w surowicy, jak i swoisty antygen sterczowy (PSA). W badaniach klinicznych wykazano, że u większości pacjentów niepoddanych wcześniej orchidektomii, stężenie testosteronu zwiększało się podczas 4 pierwszych dni leczenia, a następnie malało, osiągając wartości kastracyjne w ciągu 3 do 4 tyg. Od tego momentu stężenie kastracyjne (zdefiniowane jako stężenie testosteronu równe lub <0,5 ng/ml) utrzymywało się tak długo, jak długo stosowano leczenie. Jeśli reakcja pacjenta na leczenie jest mniejsza od oczekiwanej, zaleca się upewnić, czy stężenia testosteronu w surowicy osiągnęły wartości kastracyjne lub utrzymują się na ich poziomie. Niekiedy w początkowym okresie leczenia występuje przemijające zwiększenie aktywności fosfatazy kwaśnej, które zazwyczaj po ok. 4 tyg. leczenia powraca do wartości prawidłowych lub zbliżonych do normy. Czas leczenia. Lek należy stosować w postaci wstrzyknięć domięśniowych podawanych raz na 3 mies. Z reguły terapia zaawansowanego raka gruczołu krokowego preparatem wymaga długotrwałego stosowania, dlatego nie należy przerywać leczenia, gdy wystąpi remisja choroby lub poprawa kliniczna. Szczególne grupy pacjentów. W badaniu klinicznych leku średnia wieku osób badanych wynosiła 71,0 ± 9,02 lata, tak więc dane odnoszące się do farmakokinetyki, skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku dotyczą także populacji pacjentów w podeszłym wieku. Nie badano farmakokinetyki leuproreliny u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leuproreliny u dzieci i młodzieży. Z tego powodu nie zaleca się stosowania leku do czasu uzyskania tych danych. Sposób podania. Lek powinien być przygotowywany, rekonstytuowany i podawany wyłącznie przez fachowy personel medyczny, który zna te procedury. Preparat należy podawać wyłącznie domięśniowo. Nie stosować innych dróg podania. Jeśli lek został omyłkowo podany podskórnie, należy uważnie monitorować stan pacjenta ze względu na brak danych, dotyczących innych niż domięśniowa dróg podania leku.
Uwagi
Nie prowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednak zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może ulec pogorszeniu wskutek wystąpienia zaburzeń widzenia i zawrotów głowy.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
