Lyvdelzi (10 mg, 30 szt., kaps. twarde)
Skład
1 kaps. twarda zawiera 10 mg seladelparu w postaci dwuwodnego seladelparu z lizyną.
Forma
kaps. twarde
Działanie
Seladelpar jest agonistą receptora delta aktywowanego przez proliferatory peroksysomów (PPARδ), inaczej delpar. PPARδ to receptor jądrowy występujący w wątrobie i w innych tkankach. Aktywacja PPARδ powoduje zmniejszenie syntezy kwasów żółciowych w wątrobie poprzez zależne od czynnika wzrostu fibroblastów 21 (FGF21) hamowanie aktywności CYP7A1, kluczowego enzymu dla syntezy kwasów żółciowych z cholesterolu oraz przez zmniejszenie syntezy i wchłaniania cholesterolu. Działania te powodują mniejszą ekspozycję na kwasy żółciowe w wątrobie i zmniejszenie stężenia krążących kwasów żółciowych. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 10 mg seladelparu, seladelpar został szybko wchłonięty z medianą czasu do osiągnięcia Cmax wynoszącą ok. 1,5 h. Ekspozycja na seladelpar wzrastała w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki przy pojedynczych dawkach od 2 mg do 15 mg, po czym zwiększenie Cmax było większe niż proporcjonalne do dawki. Nie wykazano znaczącej kumulacji seladelparu po wielokrotnym podawaniu w ciągu doby, a stan stacjonarny został osiągnięty od 4. dnia, po podawaniu leku codziennie. Wskaźnik wiązania seladelparu z białkami osocza wynosi ponad 99%. Seladelpar jest metabolizowany głównie przez CYP2C9, w mniejszym stopniu przez CYP2C8 i CYP3A4. M2 jest głównym metabolitem obserwowanym w osoczu człowieka, odpowiedzialnym za 17,6% całkowitej radioaktywności osocza w badaniu bilansu masy i niemal dwukrotnie większą ekspozycją w osoczu w porównaniu z seladelparem. Nie oczekuje się, aby M2 miał klinicznie istotne działanie farmakologiczne. Po podaniu pojedynczej dawki 10 mg seladelparu zdrowym ochotnikom, średni T0,5 w fazie eliminacji wynosił 6 h dla seladelparu. U pacjentów z PBC T0,5 seladelparu wynosił 3,8-6,7 h. Po podaniu doustnym dawki znakowanego radioaktywnie seladelparu odzyskano 92,9% radioaktywności: 73,4% w moczu i 19,5% w kale. Wydalanie z moczem seladelparu w postaci niezmienionej było nieznaczne (mniejsze niż 0,01%).
Wskazania
Leczenie pierwotnego zapalenia dróg żółciowych (PBC) w skojarzeniu z kwasem ursodeoksycholowym (UDCA) u dorosłych, u których odpowiedź na sam UDCA jest niewystarczająca lub w monoterapii u pacjentów, którzy nie tolerują UDCA.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności
Nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby. U pacjentów otrzymujących większe dawki seladelparu zaobserwowano zależne od dawki zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (AspAT i AlAT). Na początku leczenia seladelparem, należy oznaczyć początkowe parametry kliniczne i laboratoryjne, a następnie monitorować je zgodnie z rutynową praktyką kliniczną. Należy rozważyć tymczasowe wstrzymanie leczenia seladelparem w razie pogorszenia wyników badań czynnościowych wątroby lub wystąpienia u pacjenta podmiotowych i przedmiotowych objawów zaburzenia czynności wątroby. Jeśli wyniki badań czynnościowych wątroby pogorszą się ponownie po wznowieniu leczenia, należy rozważyć całkowite zaprzestanie leczenia. Niedrożność dróg żółciowych. Należy unikać stosowania seladelparu u pacjentów z całkowitą niedrożnością dróg żółciowych. W razie podejrzenia niedrożności dróg żółciowych należy wstrzymać leczenie seladelparem i wdrożyć leczenie zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Równoczesne podawanie innych leków. Nie zaleca się jednoczesnego podawania probenecydu i seladelparu. Substancje pomocnicze. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę twardą, to znaczy uznaje się go za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania seladelparu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego, ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji. W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania seladelparu u kobiet w okresie ciąży. Nie wiadomo, czy seladelpar lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać/wstrzymać leczenie seladelparem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Badania na zwierzętach nie wskazują na żaden bezpośredni ani pośredni wpływ na płodność, czy zdolność do reprodukcji.
Działania niepożądane
Bardzo często: ból brzucha (w tym ból w jamie brzusznej, ból w górnej części jamy brzusznej, ból w dolnej części jamy brzusznej oraz dyskomfort w jamie brzusznej). Często: ból głowy, nudności, wzdęcia.
Interakcje
Nie zaleca się jednoczesnego podawania seladelparu z probenecydem (inhibitorem OAT1, OAT3 i OATP1B1). W dedykowanym badaniu klinicznym interakcji międzylekowych, AUC0-inf dla seladelparu było 2-krotnie większe, a Cmax w surowicy było 4,69-krotnie większe po jednoczesnym podaniu pojedynczej dawki 10 mg seladelparu z 500 mg probenecydu u zdrowych ochotników. Jednoczesne podawanie seladelparu z podwójnymi lub wielokrotnymi klinicznymi inhibitorami transporterów leków, w tym BCRP, OATP1B1, OATP1B3 i OAT3 (np. cyklosporyną) może spowodować zwiększenie ekspozycji na seladelpar. W razie jednoczesnego podawania seladelparu z podwójnymi lub wielokrotnymi klinicznymi inhibitorami transporterów leków, w tym BCRP, OATP1B1, OATP1B3 i OAT3, należy bardzo dokładnie obserwować czy u pacjentów występują działania niepożądane. W dedykowanym badaniu klinicznym interakcji międzylekowych, wartość AUC0-inf dla seladelparu była 2,1-krotnie większa, a wartość Cmax była 2,9-krotnie większa po jednoczesnym podaniu pojedynczej dawki 10 mg seladelparu z 600 mg cyklosporyny (inhibitora BCRP, OATP1B1, OATP1B3 i CYP3A4) u zdrowych ochotników. Seladelpar w warunkach in vitro jest metabolizowany głównie przez CYP2C9 oraz, w mniejszym stopniu, przez CYP2C8 i CYP3A4. Jednoczesne podawanie seladelparu z silnymi inhibitorami CYP2C9 lub podwójnymi umiarkowanymi inhibitorami CYP2C9 i umiarkowanymi do silnych inhibitorów CYP3A4 może spowodować zwiększenie ekspozycji na seladelpar. W razie jednoczesnego podawania seladelparu z lekami, które są silnymi inhibitorami CYP2C9 lub podwójnymi umiarkowanymi inhibitorami CYP2C9 i umiarkowanymi do silnych inhibitorów CYP3A4 (np. flukonazol czy mifepryston), należy bardzo dokładnie obserwować czy u pacjentów występują działania niepożądane. W dedykowanym badaniu klinicznym interakcji międzylekowych, wartość AUC0-inf dla seladelparu była 2,4-krotnie większa, a wartość Cmax była 1,4-krotnie większa po jednoczesnym podaniu pojedynczej dawki 10 mg seladelparu z 400 mg flukonazolu (umiarkowanego inhibitora CYP2C9 i CYP3A4) u zdrowych ochotników. Jednoczesne podawanie seladelparu z lekami, które są induktorami CYP2C9 i silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyną, silnym induktorem CYP3A4 i umiarkowanym induktorem CYP2C9), może zmniejszyć ekspozycję na seladelpar. W razie jednoczesnego podawania seladelparu z lekami będącymi induktorami CYP2C9 i silnymi induktorami CYP3A4, należy obserwować pacjentów pod kątem potencjalnego zmniejszenia skuteczności. Po podaniu pojedynczej dawki 10 mg seladelparu zdrowym ochotnikom, którzy stosowali karbamazepinę w dawce 300 mg 2 razy na dobę, wartość AUC0-inf seladelparu zmniejszyła się o ok. 44%, a Cmax o 24%. Dawka karbamazepiny (silnego induktora CYP3A i słabego induktora CYP2C9) była stopniowo zwiększana w ciągu 7 dni ze 100 mg do 300 mg. Żywice jonowymienne wiążące kwasy żółciowe, takie jak cholestyramina, kolestypol lub kolesewelam, mogą zmniejszać wchłanianie innych jednocześnie stosowanych leków. Pacjenci powinni przyjmować seladelpar co najmniej 4 h przed przyjęciem lub 4 h po przyjęciu żywicy wiążącej kwasy żółciowe.
Dawkowanie
Doustnie. Zalecana dawka to 10 mg raz na dobę. Pominięta dawka. W razie pominięcia dawki seladelparu, pacjent powinien przyjąć kolejną dawkę w następnym zaplanowanym terminie. Nie należy przyjmować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Szczególne grupy pacjentów. Dane dotyczące pacjentów w podeszłym wieku są ograniczone. Nie jest wymagane dostosowywanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Nie jest wymagane dostosowywanie dawki seladelparu u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Nie badano stosowania leku u dializowanych pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów. Nie jest wymagane dostosowywanie dawki u pacjentów z PBC z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A w skali Childa-Pugha). Nie określono bezpieczeństwa stosowania, ani skuteczności seladelparu u pacjentów z PBC z umiarkowanymi (klasa B w skali Childa-Pugha) lub ciężkimi (klasa C w skali Childa-Pugha) zaburzeniami czynności wątroby. Należy rozważyć przerwanie stosowania seladelparu, jeśli u pacjenta dojdzie do progresji zaburzeń czynności wątroby do stopnia umiarkowanego. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Stosowanie seladelparu w leczeniu PBC u dzieci i młodzieży nie jest właściwe. Sposób podania. Kapsułki można przyjmować z pokarmem lub bez pokarmu.
Uwagi
Seladelpar nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
