Minjuvi (200 mg, 1 fiolka, proszek do sporz. konc. roztw. do inf.)
Skład
1 fiolka proszku zawiera 200 mg tafasytamabu. Po rekonstytucji każdy ml roztworu zawiera 40 mg tafasytamabu. Lek zawiera sód i polisorbat 20.
Forma leku
proszek do sporz. konc. roztw. do inf.
Działanie
Przeciwciało monoklonalne o zwiększonym powinowactwie wiązania się z receptorem Fc skierowane przeciwko antygenowi CD19 ulegającemu ekspresji na powierzchni limfocytów pre-B i dojrzałych limfocytów B. Po związaniu się z CD19 tafasytamab wywołuje lizę limfocytów B poprzez: zaangażowanie komórek efektorowych układu odpornościowego, takich jak komórki naturalnej cytotoksyczności, limfocyty Tγδ i fagocyty; bezpośrednią indukcję śmierci komórki (apoptozę). Modyfikacja fragmentu Fc powoduje zwiększenie cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał i fagocytozy komórek zależnej od przeciwciał. Na podstawie analizy obejmującej stosowanie tafasytamabu w skojarzeniu z lenalidomidem Cmax tafasytamabu w surowicy wynosiło 488,4 (±126,6) μg/ml. Nie scharakteryzowano konkretnego szlaku, na drodze którego tafasytamab jest metabolizowany. Tafasytamab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym klasy IgG i przewiduje się, że będzie on degradowany do niewielkich peptydów i aminokwasów na szlakach katabolicznych w taki sam sposób, jak endogenne IgG. T0,5 w fazie końcowej wynosił 13,4 dni.
Wskazania
W skojarzeniu z lenalidomidem, a następnie w monoterapii w leczeniu pacjentów dorosłych z nawrotową albo oporną na leczenie postacią chłoniaka nieziarniczego rozlanego z dużych komórek B (DLBCL), którzy nie kwalifikują się do autologicznego przeszczepu komórek macierzystych (ASCT). W skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem w leczeniu dorosłych pacjentów z nawrotowym albo opornym na leczenie chłoniakiem grudkowym (FL) (stopnia 1-3a) po co najmniej jednej linii leczenia ogólnoustrojowego.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności
Mogą występować reakcje związane z infuzją, przy czym ich występowanie zgłaszano częściej podczas pierwszej infuzji. Pacjentów należy uważnie monitorować przez cały czas trwania infuzji. W przypadku wystąpienia w ciągu 24 h po podaniu infuzji objawów przedmiotowych i podmiotowych reakcji związanych z infuzją, w tym gorączki, dreszczy, wysypki albo problemów z oddychaniem, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z pracownikiem służby zdrowia. Przed rozpoczęciem podawania infuzji tafasytamabu należy zastosować u pacjentów premedykację. W zależności od stopnia nasilenia reakcji związanej z infuzją należy przerwać albo zakończyć podawanie infuzji tafasytamabu i zastosować odpowiednie leczenie. Leczenie tafasytamabem może wywołać poważną lub ciężką supresję szpiku kostnego, w tym neutropenię, trombocytopenię i niedokrwistość. Przez cały czas trwania badania i przed rozpoczęciem każdego cyklu leczenia należy kontrolować morfologię krwi. W zależności od stopnia nasilenia działania niepożądanego należy wstrzymać podawanie infuzji tafasytamabu. Informacje dotyczące modyfikacji dawki znajdują się w ChPL dotyczącej lenalidomidu. W trakcie leczenia tafasytamabem zgłaszano neutropenię, w tym gorączkę neutropeniczną. Należy rozważyć podanie czynników stymulujących tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF), w szczególności u pacjentów z neutropenią 3 albo 4st.. Pacjenta należy obserwować pod kątem wszelkich objawów podmiotowych i przedmiotowych rozwoju zakażenia, dokonać ich oceny i zastosować leczenie. W trakcie leczenia tafasytamabem zgłaszano trombocytopenię. Należy rozważyć wstrzymanie podawania leków, które mogą powodować zwiększenie ryzyka krwawienia (np. inhibitorów agregacji płytek krwi, leków przeciwzakrzepowych). Pacjent powinien niezwłocznie zgłosić objawy przedmiotowe albo podmiotowe w postaci zasinienia bądź krwawienia. W trakcie leczenia z zastosowaniem tafasytamabu u pacjentów występowały zakażenia prowadzące do zgonu i poważne zakażenia, w tym zakażenia oportunistyczne. Lek należy podawać pacjentom z czynnym zakażeniem wyłącznie w przypadku, gdy zakażenie jest odpowiednio leczone i dobrze kontrolowane. Pacjenci ze stwierdzonymi w wywiadzie nawracającymi albo przewlekłymi zakażeniami mogą być narażeni na zwiększone ryzyko zakażenia, w związku z czym należy odpowiednio ich monitorować. W przypadku wystąpienia gorączki albo innych objawów potencjalnego zakażenia (tj. dreszcze, kaszel albo ból podczas oddawania moczu), pacjent powinien natychmiast skontaktować się z pracownikiem służby zdrowia. Podczas leczenia skojarzonego z tafasytamabem zgłaszano postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię (PML). Pacjentów należy monitorować w zakresie nowych neurologicznych objawów przedmiotowych i podmiotowych lub ich nasilenia, które mogą wskazywać na PML. Objawy PML są nieswoiste i mogą się różnić w zależności od zajętego obszaru mózgu; są to np. zmieniony stan psychiczny, utrata pamięci, upośledzenie mowy, deficyty ruchowe (niedowład połowiczy lub monopareza), ataksja kończyn, ataksja chodu i objawy dotyczące wzroku, takie jak niedowidzenie połowicze i podwójne widzenie. W przypadku podejrzenia PML należy natychmiast przerwać dalsze podawanie tafasytamabu. Należy rozważyć skierowanie pacjenta do neurologa. Należy rozważyć badanie metodą rezonansu magnetycznego (MR), badanie płynu mózgowo-rdzeniowego w kierunku obecności DNA wirusa JC i powtórne oceny neurologiczne. Jeśli PML zostanie potwierdzona, należy trwale odstawić tafasytamab. Pacjenci z dużą łączną objętością guzów i szybko rosnącymi guzami mogą być narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia zespołu rozpadu guza. W trakcie leczenia tafasytamabem zgłaszano zespół rozpadu guza. Przed rozpoczęciem leczenia tafasytamabem należy podjąć odpowiednie działania/zastosować odpowiednią profilaktykę zgodnie z miejscowymi wytycznymi. W trakcie leczenia tafasytamabem pacjentów należy bardzo dokładnie monitorować pod kątem zespołu rozpadu guza. Brak dostępnych danych dotyczących pacjentów z FL CD19-ujemnym lub FL CD20-ujemnym leczonych tafasytamabem w skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem, i jest możliwe, że pacjenci z FL CD19-ujemnym lub CD20-ujemnym mogą odnieść mniejsze korzyści w porównaniu z pacjentami z FL CD19-dodatnim i CD20-dodatnim. Należy rozważyć potencjalne ryzyko i korzyści związane z leczeniem tafasytamabem w skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem pacjentów z FL CD19-ujemnym lub CD20-ujemnym. Nie badano bezpieczeństwa szczepień szczepionkami zawierającymi żywe drobnoustroje po leczeniu tafasytamabem i nie zaleca się szczepienia szczepionkami zawierającymi żywe drobnoustroje jednocześnie z leczeniem tafasytamabem. Substancja pomocnicza. Lek zawiera 37,0 mg sodu na 5 fiolek (dawka dla pacjenta o mc. 83 kg), co odpowiada 1,85% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Lek zawiera 5,0 mg polisorbatu 20 w 5 fiolkach. Polisorbat 20 może powodować reakcje alergiczne.
Ciąża i laktacja
U kobiet nie należy rozpoczynać leczenia tafasytamabem w skojarzeniu z lenalidomidem, o ile nie wykluczono ciąży. Nie zaleca się stosowania tafasytamabu w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących antykoncepcji. Brak danych dotyczących stosowania tafasytamabu u kobiet w okresie ciąży. Wiadomo jednak, że IgG przenikają przez łożysko, a na podstawie właściwości farmakologicznych tafasytamabu uważa się, że może on spowodować zmniejszenie liczby limfocytów B u płodu. W przypadku narażenia w okresie ciąży należy monitorować noworodki pod kątem zmniejszenia liczby limfocytów B i należy odroczyć szczepienia przy użyciu szczepionek zawierających żywe wirusy do momentu, w którym liczba limfocytów B u niemowlęcia powróci do wartości prawidłowej. Lenalidomid może powodować uszkodzenie zarodka i płodu, i jest przeciwwskazany do stosowania w okresie ciąży i przez kobiety w wieku rozrodczym, chyba że spełnione są wszystkie warunki określone w programie zapobiegania ciąży podczas stosowania lenalidomidu. Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej metody antykoncepcji w trakcie leczenia tafasytamabem i przez co najmniej 3 mies. po jego zakończeniu. Nie wiadomo, czy tafasytamab przenika do mleka ludzkiego. Wiadomo jednak, że matczyne IgG przenikają do mleka ludzkiego. Brak danych dotyczących stosowania tafasytamabu u kobiet karmiących piersią. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Kobietom należy zalecić, aby nie karmiły piersią w trakcie leczenia tafasytamabem i przez co najmniej 3 mies. po przyjęciu ostatniej dawki tafasytamabu. W prowadzonych na zwierzętach badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym nie zaobserwowano żadnych działań niepożądanych w odniesieniu do męskich i żeńskich narządów rozrodczych.
Działania niepożądane
Pacjenci z nawrotową albo oporną na leczenie postacią DLBCL, którzy przyjmowali tafasytamab w skojarzeniu z lenalidomidem. Bardzo często: zakażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze (w tym zakażenia oportunistyczne zakończone zgonem (np. aspergiloza oskrzelowo-płucna, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc i zakażenie dróg moczowych), gorączka neutropeniczna, neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość, leukopenia, hipokaliemia, osłabienie łaknienia, duszność, kaszel, biegunka, zaparcia, wymioty, nudności, ból brzucha, wysypka (w tym różne rodzaje wysypki, np. wysypka, wysypka plamisto-grudkowa, wysypka ze świądem, wysypka rumieniowa), bóle pleców, skurcze mięśni, astenia (obejmująca astenię, uczucie zmęczenia i złe samopoczucie), obrzęk obwodowy, gorączka. Często: posocznica (w tym posocznica neutropeniczna), rak podstawnokomórkowy, limfopenia, hipogammaglobulinemia, hipokalcemia, hipomagnezemia, ból głowy, parestezja, opaczne odczuwanie smaku, zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, nieżyt nosa, hiperbilirubinemia, wzrost aktywności aminotransferaz (w tym wzrost aktywności AlAT lub AspAT), wzrost aktywności gammaglutamylotransferazy, świąd, wypadanie włosów, rumień, nadmierna potliwość, ból stawów, bóle kończyn, bóle mięśniowoszkieletowe, wzrost stężenia kreatyniny we krwi, zapalenie błon śluzowych, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie stężenia białka C-reaktywnego, reakcja związana z infuzją. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: zakażenia (73%), neutropenia (51%), astenia (40%), niedokrwistość (36%), biegunka (36%), trombocytopenia (31%), kaszel (26%), obrzęk obwodowy (24%), gorączka (24%), zmniejszenie łaknienia (22%). Najczęstszymi poważnymi działaniami niepożądanymi były zakażenia (26%), w tym zapalenie płuc (7%), i gorączka neutropeniczna (6%). U 15% pacjentów doszło do trwałego zaprzestania stosowania tafasytamabu z powodu działań niepożądanych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do trwałego zaprzestania stosowania tafasytamabu były zakażenia i zarażenia pasożytnicze (5%), zaburzenia układu nerwowego (2,5%) oraz zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia (2,5%). Częstość występowania modyfikacji dawki albo przerw w dawkowaniu z powodu działań niepożądanych wynosiła 65%. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do przerw w leczeniu tafasytamabem były zaburzenia krwi i układu chłonnego (41%). Pacjenci z nawrotowym lub opornym na leczenie FL, którzy otrzymywali tafasytamab w skojarzeniu z rytuksymabem i lenalidomidem. Wszystkie stopnie. Bardzo często: zakażenia wirusowe (w tym zakażenie wirusowe, COVID-19, zapalenie płuc w przebiegu COVID-19, zakażenie koronawirusem, dodatni wynik testu na obecność koronawirusa, cytomegalowirusowe zapalenie naczyniówki i siatkówki, reaktywacja zakażenia cytomegalowirusem, rotawirusowe zapalenie żołądka i jelit, opryszczka narządów płciowych, wirusowe zapalenie wątroby typu B, oczna postać półpaśca, opryszczka pospolita, reaktywacja opryszczki pospolitej, zakażenie wirusem opryszczki, półpasiec, reaktywacja półpaśca, grypa, wirusowe zapalenie krtani, opryszczka nosa, zakażenie norowirusem, opryszczka jamy ustnej, zakażenie wirusem paragrypy, wirusowe zapalenie płuc, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, zakażenie syncytialnym wirusem oddechowym, dodatni wynik testu na obecność syncytialnego wirusa oddechowego, zakażenie rinowirusem, brodawczak skóry, zapalenie płuc wywołane przez ospę wietrzną, zakażenie wirusem ospy wietrznej oraz wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych), zakażenia bakteryjne ( w tym zakażenie bakteryjne, zakażenie jamy brzusznej, ropień, zapalenie wyrostka robaczkowego, bezobjawowa bakteriuria, atypowe zapalenie płuc, bakteriemia, posocznica bakteryjna, ropień piersi, aspergiloza oskrzelowo-płucna, zapalenie żołądka i jelit wywołane przez Campylobacter, zakażenie bakterią Campylobacter, ropień, zakażenie miejsca wprowadzenia cewnika, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, przewlekłe zapalenie zatok, zapalenie okrężnicy wywołane przez Clostridium difficile, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie Corynebacterium, zakażenie związane z urządzeniem, zapalenie uchyłków, zakażenie ucha, zakażenie płatka ucha, ropniak, bakteriemia wywołana przez Enterobacter, róża, łupież rumieniowaty, zakażenie Escherichia, posocznica wywołana przez Escherichia, zakażenie oka, zapalenie mieszków włosowych, czyrak, bakteriemia wywołana przez Hemophilus, zakażenie Hemophilus, zapalenie żołądka wywołane przez Helicobacter, zakażenie Helicobacter, zakażona torbiel, zakażona torbiel skórna, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie Moraxella, zakażenie Mycobacterium chelonae, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, zapalenie błony bębenkowej, zapalenie ucha zewnętrznego, zapalenie ucha środkowego, zakażenie krocza, zapalenie przyzębia, bakteryjne zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, zapalenie płuc wywołane przez Moraxella, pneumokokowe zapalenie płuc, paciorkowcowe zapalenie płuc, zakażenie rany pooperacyjnej, zapalenie odbytnicy, zapalenie gruczołu krokowego, posocznica wywołana przez Pseudomonas, zakażenie skóry wywołane przez Pseudomonas, zakażenie Pseudomonas, posocznica płucna, zapalenie miazgi zęba, odmiedniczkowe zapalenie nerek, salmonelloza, wstrząs septyczny, zapalenie zatok, zakażenie skóry, zakażenie tkanek miękkich, bakteriemia gronkowcowa, zakażenie gronkowcowe, ropień zęba, zakażenie zęba, zakażenie dróg moczowych, urosepsa, zakażenie pochwy i zakażenie rany), zapalenie płuc, neutropenia (obejmuje neutropenię i zmniejszenie liczby neutrofili), małopłytkowość (obejmuje małopłytkowość i zmniejszenie liczby płytek krwi), niedokrwistość (obejmuje niedokrwistość i zmniejszenie hematokrytu), ból głowy, biegunka, zaparcia, ból brzucha (obejmuje ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, ból w podbrzuszu, ból w nadbrzuszu i ból żołądka i jelit), wysypka (obejmuje wysypkę, wysypkę rumieniowatą, wysypkę plamkowo-grudkową, wysypkę grudkową, wysypkę ze świądem, wysypkę krostkową, wysypkę pęcherzykową i pokrzywkę), świąd, astenia (obejmuje astenię, złe samopoczucie i męczliwość), gorączka, reakcja związana z infuzją. Często: zapalenie oskrzeli, posocznica, gorączka neutropeniczna, leukopenia, dreszcze, podwyższony AlAT, podwyższony AspAT. Niezbyt często: zespół rozpadu guza. Stopień 3-4 (wg CTCAE). Bardzo często: zakażenie wirusowe (w tym zakażenie wirusowe, COVID-19, zapalenie płuc w przebiegu COVID-19, zakażenie koronawirusem, dodatni wynik testu na obecność koronawirusa, cytomegalowirusowe zapalenie naczyniówki i siatkówki, reaktywacja zakażenia cytomegalowirusem, rotawirusowe zapalenie żołądka i jelit, opryszczka narządów płciowych, wirusowe zapalenie wątroby typu B, oczna postać półpaśca, opryszczka pospolita, reaktywacja opryszczki pospolitej, zakażenie wirusem opryszczki, półpasiec, reaktywacja półpaśca, grypa, wirusowe zapalenie krtani, opryszczka nosa, zakażenie norowirusem, opryszczka jamy ustnej, zakażenie wirusem paragrypy, wirusowe zapalenie płuc, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, zakażenie syncytialnym wirusem oddechowym, dodatni wynik testu na obecność syncytialnego wirusa oddechowego, zakażenie rinowirusem, brodawczak skóry, zapalenie płuc wywołane przez ospę wietrzną, zakażenie wirusem ospy wietrznej oraz wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych), neutropenia (obejmuje neutropenię i zmniejszenie liczby neutrofili). Często: zakażenia bekteryjne (w tym zakażenie bakteryjne, zakażenie jamy brzusznej, ropień, zapalenie wyrostka robaczkowego, bezobjawowa bakteriuria, atypowe zapalenie płuc, bakteriemia, posocznica bakteryjna, ropień piersi, aspergiloza oskrzelowo-płucna, zapalenie żołądka i jelit wywołane przez Campylobacter, zakażenie bakterią Campylobacter, ropień, zakażenie miejsca wprowadzenia cewnika, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, przewlekłe zapalenie zatok, zapalenie okrężnicy wywołane przez Clostridium difficile, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie Corynebacterium, zakażenie związane z urządzeniem, zapalenie uchyłków, zakażenie ucha, zakażenie płatka ucha, ropniak, bakteriemia wywołana przez Enterobacter, róża, łupież rumieniowaty, zakażenie Escherichia, posocznica wywołana przez Escherichia, zakażenie oka, zapalenie mieszków włosowych, czyrak, bakteriemia wywołana przez Hemophilus, zakażenie Hemophilus, zapalenie żołądka wywołane przez Helicobacter, zakażenie Helicobacter, zakażona torbiel, zakażona torbiel skórna, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie Moraxella, zakażenie Mycobacterium chelonae, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, zapalenie błony bębenkowej, zapalenie ucha zewnętrznego, zapalenie ucha środkowego, zakażenie krocza, zapalenie przyzębia, bakteryjne zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, zapalenie płuc wywołane przez Moraxella, pneumokokowe zapalenie płuc, paciorkowcowe zapalenie płuc, zakażenie rany pooperacyjnej, zapalenie odbytnicy, zapalenie gruczołu krokowego, posocznica wywołana przez Pseudomonas, zakażenie skóry wywołane przez Pseudomonas, zakażenie Pseudomonas, posocznica płucna, zapalenie miazgi zęba, odmiedniczkowe zapalenie nerek, salmonelloza, wstrząs septyczny, zapalenie zatok, zakażenie skóry, zakażenie tkanek miękkich, bakteriemia gronkowcowa, zakażenie gronkowcowe, ropień zęba, zakażenie zęba, zakażenie dróg moczowych, urosepsa, zakażenie pochwy i zakażenie rany), zapalenie płuc, małopłytkowość (obejmuje małopłytkowość i zmniejszenie liczby płytek krwi), niedokrwistość (obejmuje niedokrwistość i zmniejszenie hematokrytu), gorączka neutropeniczna, wysypka (obejmuje wysypkę, wysypkę rumieniowatą, wysypkę plamkowo-grudkową, wysypkę grudkową, wysypkę ze świądem, wysypkę krostkową, wysypkę pęcherzykową i pokrzywkę), astenia (obejmuje astenię, złe samopoczucie i męczliwość), gorączka. Niezbyt często: posocznica, leukopenia, zespół rozpadu guza, ból głowy, biegunka, zaparcia, świąd, astenia (obejmuje astenię, złe samopoczucie i męczliwość), gorączka, podwyższony AlAT, podwyższony AspAT, reakcja związana z infuzją. W badaniu inMIND najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: zakażenia (68%), w tym zakażenia wirusowe (41%) i zakażenia bakteryjne (27%), neutropenia (57%), wysypka (36,4%), astenia (34,9%), gorączka (19%), małopłytkowość (17%), niedokrwistość (17%), reakcja związana z infuzją (15,9%), świąd (15,6%) i ból głowy (10,4%). Najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi były: zakażenia (26%), w tym zakażenia wirusowe (13%) i zakażenia bakteryjne (6%), gorączka neutropeniczna (2,8%), ostre uszkodzenie nerek (2,8%) i gorączka (1,8%). Trwałe przerwanie stosowania tafasytamabu z powodu działania niepożądanego wystąpiło u 11,6% pacjentów. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do trwałego przerwania stosowania tafasytamabu były zakażenia wirusowe (2,4%), w tym COVID-19 (1,5%) i zapalenie płuc w przebiegu COVID-19 (1,2%), reakcja związana z infuzją (0,9%) i gorączka (0,9%). Częstość zmian dawki tafasytamabu lub przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wynosiła 74,9%. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do zmian dawki tafasytamabu i przerwania leczenia były neutropenia (38,8%) i zakażenia wirusowe (23,9%), w tym COVID-19 (21,1%) i zapalenie płuc w przebiegu COVID-19 (3,7%).
Interakcje
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
Dawkowanie
Dożylnie. Lek musi być podawany przez fachowy personel medyczny posiadający doświadczenie w leczeniu pacjentów z nowotworami. Zalecana premedykacja. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z infuzją należy zastosować premedykację na 30 min do 2 h przed podaniem infuzji tafasytamabu. W przypadku pacjentów, u których podczas pierwszych trzech infuzji nie występowały reakcje związane z infuzją, premedykacja przed podaniem kolejnych infuzji jest nieobowiązkowa. Premedykacja może obejmować leki przeciwgorączkowe (np. paracetamol), antagonistów receptora histaminowego H1 (np. difenhydraminę), antagonistów receptora histaminowego H2 (np. cymetydynę) i (lub) glikokortykosteroidy (np. metyloprednizolon). Leczenie reakcji związanych z infuzją. W przypadku wystąpienia reakcji związanej z infuzją (≥2st.) należy przerwać podawanie infuzji. Ponadto należy zastosować odpowiednie leczenie objawów. Po ustąpieniu objawów przedmiotowych i podmiotowych albo ich złagodzeniu do 1st. można wznowić podawanie infuzji leku ze zmniejszoną szybkością podawania infuzji. Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja związana z infuzją 1–3st., przed podaniem kolejnych infuzji tafasytamabu należy zastosować premedykację. W skojarzeniu z lenalidomidem. Ponieważ tafasytamab jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z lenalidomidem, zalecenia dotyczące profilaktycznych leków przeciwzakrzepowych znajdują się w ChPL dotyczącej lenalidomidu. Zalecana dawka w leczeniu dorosłych pacjentów z nawrotową lub oporną na leczenie postacią DLBCL: 12 mg na kg mc. podawane w infuzji dożylnej wg następującego schematu: cykl 1: infuzja w dniach 1, 4, 8, 15 i 22 cyklu; cykle 2 i 3: infuzja w dniach 1, 8, 15 i 22 każdego cyklu; od cyklu 4 do momentu wystąpienia progresji choroby: infuzja w dniach 1 i 15 każdego cyklu. Każdy cykl trwa 28 dni. Ponadto pacjenci powinni samodzielnie przyjmować lenalidomid w kapsułkach w zalecanej dawce początkowej wynoszącej 25 mg w dniach od 1 do 21 każdego cyklu. Dawkę początkową i późniejszy sposób dawkowania można dostosować zgodnie z ChPL lenalidomidu. Tafasytamab w skojarzeniu z lenalidomidem podaje się przez maksymalnie 12 cykli. Leczenie lenalidomidem należy zakończyć po maksymalnie 12 cyklach leczenia skojarzonego. Pacjenci powinni kontynuować przyjmowanie infuzji tafasytamabu w monoterapii w dniach 1 i 15 każdego 28-dniowego cyklu do momentu wystąpienia progresji choroby albo niemożliwej do zaakceptowania toksyczności. Zalecana dawka w leczeniu dorosłych pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie FL po co najmniej jednej linii leczenia ogólnoustrojowego: 12 mg/kg mc. a podawana w infuzji dożylnej zgodnie z poniższym schematem: cykle od 1. do 3.: infuzja w dniach 1, 8, 15 i 22 każdego cyklu; cykle od 4. do 12.: infuzja w dniach 1 i 15 każdego cyklu. Każdy cykl ma 28 dni. Zalecana dawka początkowa rytuksymabu to 375 mg/m2 pc. podawana w infuzji dożylnej zgodnie z poniższym schematem: cykl 1.: w dniach 1, 8, 15 i 22; cykle od 2. do 5.: w dniu 1 każdego cyklu. Każdy cykl ma 28 dni. Należy zapoznać się z ChPL rytuksymabu w postaci dożylnej, aby uzyskać informacje na temat jego metody podawania, premedykacji i leków profilaktycznych. Ponadto pacjenci powinni samodzielnie przyjmować lenalidomid w kapsułkach w zalecanej dawce początkowej 20 mg na dobę w dniach od 1 do 21 każdego 28-dniowego cyklu. Dawkę początkową i kolejne dawki można dostosować zgodnie z ChPL lenalidomidu. Tafasytamab w skojarzeniu z lenalidomidem i rytuksymabem jest podawany maksymalnie przez 12 cykli w przypadku tafasytamabu i lenalidomidu oraz maksymalnie przez 5 cykli w przypadku rytuksymabu. Leczenie rytuksymabem należy zakończyć po 5 cyklach leczenia skojarzonego. Pacjenci powinni nadal otrzymywać infuzje tafasytamabu w skojarzeniu z lenalidomidem przyjmowanym doustnie maksymalnie do dwunastego cyklu. Leczenie tafasytamabem i lenalidomidem należy zakończyć po maksymalnie 12 cyklach. Modyfikacje dawki w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Reakcje związane z infuzją. Stopień 2 (umiarkowany): natychmiast przerwać podawanie infuzji tafasytamabu i zastosować leczenie objawów przedmiotowych i podmiotowych. Po ustąpieniu objawów przedmiotowych i podmiotowych albo ich złagodzeniu do 1st. wznowić podawanie infuzji tafasytamabu z szybkością nie większą niż 50% prędkości, przy której wystąpiła reakcja. Jeżeli w ciągu 1 h u pacjenta nie wystąpią żadne dodatkowe reakcje, a wyniki pomiaru parametrów życiowych będą stabilne, można zwiększać szybkość podawania infuzji co 30 min, w zależności od tolerancji, do szybkości, przy której wystąpiła reakcja. Stopień 3 (ciężki): natychmiast przerwać podawanie tafasytamabu i zastosować leczenie objawów przedmiotowych i podmiotowych. Po ustąpieniu objawów przedmiotowych i podmiotowych albo ich złagodzeniu do stopnia 1 wznowić podawanie infuzji tafasytamabu z szybkością nie większą niż 25% prędkości, przy której wystąpiła reakcja. Jeżeli w ciągu 1 h u pacjenta nie wystąpią żadne dodatkowe reakcje, a wyniki pomiaru parametrów życiowych będą stabilne, można zwiększać szybkość podawania infuzji co 30 min, w zależności od tolerancji, do maksymalnie 50% szybkości, przy której wystąpiła reakcja. Jeśli reakcja wystąpi ponownie po wznowieniu podawania leku, należy natychmiast przerwać podawanie infuzji. Stopień 4 (zagrażający życiu): natychmiast przerwać podawanie infuzji i trwale zaprzestać stosowania tafasytamabu. Supresja szpiku kostnego. Liczba płytek krwi <50 000/μl: wstrzymać podawanie tafasytamabu i lenalidomidu oraz kontrolować morfologię krwi co tydzień do momentu, w którym liczba płytek krwi będzie wynosić co najmniej 50 000/μl. Jeśli liczba płytek krwi powróci do wartości ≥50 000/μl, wznowić podawanie tafasytamabu w tej samej dawce i lenalidomidu w zmniejszonej dawce. Informacje dotyczące modyfikacji dawki znajdują się w ChPL lenalidomidu. Liczba neutrofili <1000/μl przez co najmniej 7 dni albo liczba neutrofili <1000/μl i wzrost temperatury ciała do co najmniej 38st.C albo liczba neutrofili <500/μl: wstrzymać podawanie tafasytamabu i lenalidomidu oraz kontrolować morfologię krwi co tydzień do momentu, w którym liczba neutrofili będzie wynosić co najmniej 1000/μl. Jeśli liczba neutrofili powróci do wartości ≥1000/μl, wznowić podawanie tafasytamabu w tej samej dawce i lenalidomidu w zmniejszonej dawce. Informacje dotyczące modyfikacji dawki znajdują się w ChPL lenalidomidu. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat), u pacjentów z łagodnymi albo umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami wątroby. Nie są dostępne dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, które umożliwiałyby sformułowanie zaleceń dotyczących dawkowania. Nie są dostępne dane dotyczące pacjentów z umiarkowanymi albo ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, które umożliwiałyby sformułowanie zaleceń dotyczących dawkowania. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci w wieku <18 lat. Sposób podania. Dożylnie po rekonstytucji i rozcieńczeniu. W przypadku pierwszej infuzji w cyklu 1 szybkość podawania infuzji dożylnej powinna wynosić 70 ml/h przez pierwsze 30 min. Następnie należy zwiększyć szybkość, aby zakończyć podawanie pierwszej infuzji w czasie 2,5 h. Wszystkie kolejne infuzje należy podawać w czasie 1,5 do 2 h. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy rozważyć zalecane modyfikacje dawki przedstawione powyżej. Leku nie wolno podawać jednocześnie z innymi preparatami przy użyciu tego samego drenu do infuzji. Tafasytamabu nie wolno podawać we wstrzyknięciu dożylnym ani w bolusie.
Uwagi
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. U pacjentów przyjmujących tafasytamab zgłaszano jednak zmęczenie i należy wziąć to pod uwagę w przypadku prowadzenia pojazdów czy obsługiwania maszyn.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
