Płyn Ringera Fresenius ((8,6 mg+0,3 mg+0,33 mg)/ml, pojemnik 100 ml KabiClear, roztw. do inf.)
Skład
1000 ml roztw. zawiera: 8,6 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,33 g dwuwodnego chlorku wapnia, 147,2 mmol Na+, 4,0 mmol K+, 2,25 mmol Ca2+, 155,7 Cl–. Osmolarność wynosi 309 mOsmol/l, pH 5,0-7,5.
Forma leku
roztw. do inf.
Działanie
Izotoniczny roztwór krystaloidów stosowany w celu wypełniania łożyska naczyniowego i przywrócenia równowagi wodno-elektrolitowej, którego skład jest bardzo zbliżony do składu płynu zewnątrzkomórkowego w organizmie. Preparat wyrównuje stan odwodnienia i (lub) niedoboru objętości krwi krążącej, powodując jej rozcieńczenie (hemodylucję). Właściwości farmakologiczne leku odpowiadają właściwościom składników (sód, potas, wapń i chlor). Preparat wykazuje nadwyżkę jonów chlorkowych nad jonami sodu ze względu na obecność chlorków potasu i wapnia. Preparat łatwo dyfunduje przez błony naczyń włosowatych. Około 1/3 podanej objętości pozostaje w układzie naczyniowym. Pozostałe 2/3 podanej objętości opuszcza szybko łożysko naczyniowe przechodząc do przestrzeni zewnątrzkomórkowej. W związku z powyższym efekt objętościowy i czas działania preparatu jest krótkotrwały.
Wskazania
Odwodnienie izotoniczne bez względu na przyczynę (wymioty, biegunka, przetoki itp.). Hipowolemia powstała w wyniku: oparzenia, ubytku wody i (lub) elektrolitów po zabiegach chirurgicznych, wstrząsu krwotocznego – do wstępnego wypełnienia łożyska naczyniowego. Płyn Ringera Fresenius może być używany do rozcieńczania i rozpuszczania koncentratów elektrolitów i preparatów niewykazujących niezgodności.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Przewodnienie. Stosowanie preparatu może być niewskazane również w następujących sytuacjach: zastoinowa niewydolność serca, hiperkaliemia, hipernatremia, hiperchloremia, hiperkalcemia, jednoczesne stosowanie z glikozydami naparstnicy i lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, stany wymagające ograniczeń w przyjmowaniu sodu (np. ciężka niewydolność nerek, obrzęk płuc).
Środki ostrożności
Należy podawać ostrożnie ze względu na ryzyko wystąpienia: powikłań zależnych od objętości podanego roztworu i ilości podanych elektrolitów; przeciążenia układu krążenia z obrzękiem płuc (zwłaszcza u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca lub ciężką niewydolnością nerek). Podczas podawania preparatu należy kontrolować parametry kliniczne i laboratoryjne takie, jak stężenie elektrolitów, równowagę kwasowo – zasadową, zwłaszcza u pacjentów: z zastoinową niewydolnością serca, z ciężką niewydolnością nerek, z obrzękami z retencją sodu, leczonych kortykosteroidami i ich pochodnymi. Należy kontrolować stężenie potasu we krwi u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii np. w ciężkiej niewydolności nerek ze względu na zawartość potasu. Ze względu na obecność jonów wapnia oraz ryzyko wykrzepiania, preparatu nie należy podawać podczas przetaczania krwi przez ten sam zestaw.
Ciąża i laktacja
Preparat może być stosowany u kobiet w okresie ciąży i podczas karmienia piersią tylko, jeśli lekarz uzna to za konieczne. Konieczna jest wówczas kontrola równowagi wodno-elektrolitowej.
Działania niepożądane
Bardzo często: zaburzenia elektrolitowe. Często: przewodnienie, niewydolność serca u pacjentów z zaburzeniami pracy serca lub z obrzękiem płuc. Częstość nieznana: obrzęki spowodowane przewodnieniem lub przeciążeniem sodem, podwyższenie temperatury ciała, zakażenie w miejscu podania, zakrzepica żyły (powstanie zapalenia i niewielkich zakrzepów krwi objawiające się wyczuwalnym stwardnieniem żyły, zaczerwienieniem wokół niej, bólem i tkliwością), zapalenie żyły rozprzestrzeniające się z miejsca wkłucia, wynaczynienie (przedostanie się leku poza żyłę), hiperwolemia (zbyt duża objętość krwi w naczyniach krwionośnych), rozcieńczenie składników krwi np. czynników krzepnięcia i innych białek osocza oraz zmniejszenie hematokrytu (w przypadku stosowania dużych ilości roztworu). W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy natychmiast przerwać infuzję, ocenić stan pacjenta i zastosować odpowiednie leczenie oraz, jeśli to konieczne, zachować pozostałą część roztworu do badań.
Interakcje
Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z glikozydami naparstnicy ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiej lub mogącej zagrażać życiu arytmii serca, zwłaszcza, gdy u pacjentów występuje hipokaliemia. Należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania moczopędnych leków tiazydowych ze względu na ryzyko wystąpienia hiperkalcemii spowodowanej zmniejszonym wydalaniem wapnia z moczem. Przeciwwskazane jest łączenie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (amilorid, kanrenian potasu, spironolakton, triamteren) stosowanymi w monoterapii lub w skojarzeniu ze względu na ryzyko wystąpienia mogącej zagrażać życiu hiperkaliemii, w szczególności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (sumowanie się efektu hiperkaliemicznego). Nie zaleca się łączenia preparatu z: inhibitorami konwertazy angiotensyny i takrolimusem (ze względu na ryzyko wystąpienia mogącej zagrażać życiu hiperkaliemii, w szczególności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek; sumowanie się efektu hiperkaliemicznego), kortykosteroidami i kortykotropiną. Ze względu na zawartość wapnia, preparatu nie należy mieszać z roztworami zawierającymi węglany, szczawiany lub fosforany. Przed dodaniem innego leku należy sprawdzić czy zakres pH, w którym jest on skuteczny jest taki sam, jak płynu Ringera.
Dawkowanie
Dożylnie. Dawkowanie ustala lekarz w zależności od stanu klinicznego pacjenta, wieku, masy ciała i wyników badań laboratoryjnych. Dawka dobowa zależy od zapotrzebowania pacjenta na płyny i elektrolity. Zazwyczaj podawana dawka wynosi 250 – 2800 ml roztworu w infuzji dożylnej w ciągu doby, z szybkością maksymalną wynoszącą 6 ml/min. Szybkość infuzji zależy od stanu klinicznego pacjenta i jest ustalana przez lekarza. Nie należy przekraczać dawki dobowej max. wynoszącej 40 ml/kg mc. Sposób podania. Dożylnie – można podawać do żył obwodowych. Nie podawać domięśniowo.
Uwagi
Brak uwag
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza