Pomalidomide Glenmark (4 mg, 21 szt., kaps. twarde)
Skład
1 kaps. twarda zawiera 3 mg lub 4 mg pomalidomidu.
Forma leku
kaps. twarde
Działanie
Pomalidomid wykazuje bezpośrednie działanie przeciwnowotworowe na szpiczaka, działanie immunomodulujące oraz hamuje wzrost szpiczaka mnogiego poprzez zahamowanie wzrostu guza. Hamuje w szczególności proliferację i indukuje apoptozę nowotworowych komórek hematopoetycznych. Ponadto hamuje proliferację linii komórkowych szpiczaka mnogiego opornych na lenalidomid i wykazuje działanie synergistyczne z deksametazonem w indukowaniu apoptozy komórek guza, zarówno na linie komórkowe wrażliwe na lenalidomid, jak i na linie komórkowe oporne na lenalidomid. Pomalidomid zwiększa odporność komórkową zależną od komórek T i komórek NK oraz hamuje wytwarzanie cytokin prozapalnych (np. TNF-α i IL-6) przez monocyty. Hamuje angiogenezę przez hamowanie migracji i adhezji komórek śródbłonka. Po podaniu doustnym pomalidomid wchłania się co najmniej w 73% i osiąga Cmax po 2-3 h. W 12-44% wiąże się z białkami osocza. Jest intensywnie metabolizowany na drodze hydroksylacji (z udziałem CYP1A2 i CYP3A4, częściowo CYP2C19 i CYP2D6) z następującą glukuronidacją lub na drodze hydrolizy (niezależne od CYP). Wydalany jest z moczem, głównie w postaci metabolitów.
Wskazania
Pomalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia zawierający lenalidomid. Pomalidomid w skojarzeniu z deksametazonem jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z nawrotowym i opornym szpiczakiem mnogim, u których stosowano uprzednio co najmniej dwa schematy leczenia zawierające zarówno lenalidomid i bortezomib, i u których w trakcie ostatniego leczenia nastąpiła progresja choroby.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjenci płci męskiej niezdolni do przestrzegania metod antykoncepcji lub postępowania zgodnie z ich wymaganiami. Kobiety mogące zajść w ciążę, chyba, że spełnione są wszystkie warunki programu zapobiegania ciąży. Ciąża.
Środki ostrożności
Teratogenność. Wszystkie pacjentki muszą spełniać warunki programu zapobiegania ciąży, chyba że istnieją wiarygodne dowody, że pacjentka nie może zajść w ciążę. Pacjentka lub partnerka pacjenta jest uznawana za niezdolną do zajścia w ciążę, jeśli spełnia co najmniej jeden z następujących kryteriów: wiek ≥50 lat i naturalny brak menstruacji przez ≥1 rok (brak menstruacji po leczeniu przeciwnowotworowym lub w czasie laktacji nie wyklucza możliwości zajścia w ciążę); przedwczesna niewydolność jajników potwierdzona przez specjalistę ginekologa; uprzednia obustronna resekcja jajników z jajowodami lub histerektomia, genotyp XY, zespół Turnera, agenezja macicy. Pomalidomid jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, jeśli nie zostały spełnione wszystkie z następujących warunków: pacjentka rozumie oczekiwane ryzyko teratogenności dla nienarodzonego dziecka; pacjentka rozumie konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji bez przerwy przez 4 tyg. przed rozpoczęciem leczenia, przez cały okres trwania leczenia i przez 4 tyg. po zakończeniu leczenia pomalidomidem (nawet w przypadku przerwy w stosowaniu leku, chyba że pacjentka zobowiąże się do bezwzględnej i ciągłej abstynencji seksualnej potwierdzanej co miesiąc); nawet, jeśli u kobiety w wieku rozrodczym wystąpi brak menstruacji, musi ona przestrzegać wszystkich zaleceń dotyczących skutecznej antykoncepcji; pacjentka jest w stanie stosować i przestrzegać skutecznych metod antykoncepcji; pacjentka została poinformowana i zrozumiała potencjalne następstwa ciąży oraz konieczność natychmiastowej konsultacji w przypadku podejrzenia zajścia w ciążę; pacjentka rozumie potrzebę rozpoczęcia leczenia zaraz po wydaniu pomalidomidu poprzedzonym uzyskaniem ujemnego wyniku testu ciążowego; pacjentka rozumie potrzebę i zgadza się na wykonywanie testów ciążowych co 4 tyg., z wyjątkiem przypadków potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów; pacjentka potwierdza, że rozumie zagrożenia i niezbędne środki ostrożności związane ze stosowaniem pomalidomidu. W przypadku kobiet w wieku rozrodczym lekarz przepisujący lek musi upewnić się, że: pacjentka przestrzega zasad programu zapobiegania ciąży, w tym uzyskać potwierdzenie odpowiedniego stopnia ich zrozumienia; pacjentka wyraziła zgodę na wspomniane powyżej warunki. W przypadku mężczyzn zażywających pomalidomid, wykazano, że pomalidomid jest obecny w spermie ludzkiej w trakcie leczenia. W ramach środków ostrożności oraz biorąc pod uwagę szczególne populacje z potencjalnie wydłużonym czasem wydalania, jak w przypadku niewydolności nerek, mężczyźni zażywający pomalidomid muszą spełniać następujące warunki: zrozumieć spodziewane ryzyko teratogenności leku w przypadku pożycia seksualnego z kobietą w ciąży lub z kobietą mogącą zajść w ciążę; zrozumieć konieczność używania prezerwatyw w przypadku pożycia seksualnego z kobietą w ciąży lub z kobietą w wieku rozrodczym niestosującą skutecznej antykoncepcji przez cały okres leczenia, podczas przerwy w podawaniu leku i 7 dni po przerwaniu i (lub) zakończeniu leczenia. Dotyczy to także pacjentów płci męskiej po zabiegu wazektomii, którzy powinni używać prezerwatyw w przypadku pożycia seksualnego z kobietą w ciąży lub z kobietą mogącą zajść w ciążę, ponieważ płyn nasienny, pomimo nieobecności plemników, może w dalszym ciągu zawierać pomalidomid; zrozumieć, że jeśli partnerka zajdzie w ciążę podczas, gdy mężczyzna jest w trakcie leczenia pomalidomidem lub 7 dni po zakończeniu leczenia, powinien on natychmiast poinformować o tym lekarza oraz że zaleca się, aby partnerka skontaktowała się z lekarzem specjalizującym się lub mającym doświadczenie w teratologii, w celu oceny i uzyskania porady. Podczas leczenia pomalidomidem (włącznie z przerwami w podawaniu leku) oraz przez co najmniej 7 dni po zakończeniu przyjmowania pomalidomidu pacjent nie może oddawać krwi, nasienia lub spermy. Osoby mające kontakt z blistrem lub kapsułką powinny mieć założone rękawiczki jednorazowe. Kobiety w ciąży lub podejrzewające, że mogą być w ciąży, nie powinny dotykać blistra ani kapsułki. W przypadku kobiety przyjmującej pomalidomid, odpowiednie metody zapobiegania ciąży mogą obejmować następujące przykłady: implant; wewnątrzmaciczny system hormonalny uwalniający lewonorgestrel; octan medroksyprogesteronu w postaci depot; sterylizacja przez podwiązanie jajowodów; pożycie seksualne tylko z mężczyzną po wazektomii (wazektomia musi zostać potwierdzona dwoma ujemnymi badaniami spermy); pigułki hamujące owulację zawierające tylko progesteron (tzn. dezogestrel). Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentek ze szpiczakiem mnogim przyjmujących pomalidomid i deksametazon, stosowanie dwuskładnikowych doustnych środków antykoncepcyjnych nie jest zalecane. Jeśli pacjentka aktualnie stosuje dwuskładnikowe doustne środki antykoncepcyjne, powinna przejść na jedną ze skutecznych metod wymienionych powyżej. Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej utrzymuje się przez 4-6 tyg. po zakończeniu stosowania dwuskładnikowych doustnych środków antykoncepcyjnych. Jednoczesne stosowanie deksametazonu może zmniejszać skuteczność steroidowych środków antykoncepcyjnych. Implanty i systemy wewnątrzmaciczne uwalniające lewonorgestrel wiążą się ze zwiększonym ryzykiem zakażenia w momencie ich umieszczania oraz nieregularnym krwawieniem z pochwy, dlatego należy rozważyć profilaktyczne podanie antybiotyków, szczególnie u pacjentów z neutropenią. Zwykle nie zaleca się stosowania wewnątrzmacicznych wkładek uwalniających miedź, ze względu na potencjalne ryzyko zakażenia w trakcie wprowadzania i utratę krwi menstruacyjnej, co może pogorszyć stan pacjentów z neutropenią lub trombocytopenią. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest przeprowadzenie testu ciążowego pod nadzorem lekarza w trakcie wizyty podczas której zapisany został pomalidomid lub na 3 dni przed wizytą u lekarza zapisującego lek, jeśli pacjentka stosowała skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tyg. Wymóg ten obejmuje także kobiety w wieku rozrodczym, które praktykują bezwzględną i ciągłą abstynencję seksualną. Testy ciążowe muszą mieć minimalną czułość 25 mIU/ml. Test musi potwierdzić, że pacjentka nie jest w ciąży w trakcie rozpoczynania leczenia pomalidomidem. W idealnym przypadku test ciążowy, wypisanie recepty i wydanie leku powinny odbyć się tego samego dnia. Pomalidomid powinien zostać wydany kobietom w wieku rozrodczym w ciągu 7 dni od jego przepisania. Test ciążowy wykonywany pod nadzorem lekarza musi być powtarzany co 4 tyg. w trakcie leczenia, a także 4 tyg. po zakończeniu leczenia, z wyjątkiem przypadków potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów. Testy te powinny być wykonywane w dniu wizyty podczas której przepisywany jest lek lub 3 dni przed wizytą u lekarza zapisującego lek. Skojarzone leczenie pomalidomidem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim jest związane ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (głównie zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej) oraz choroby zakrzepowo-zatorowej tętnic (głównie zawału mięśnia sercowego oraz epizodów naczyniowo-mózgowych). Pacjenci ze znanymi czynnikami ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej (w tym z wcześniejszymi epizodami zakrzepicy) powinni być poddani dokładnej obserwacji. Należy podjąć działania, aby zminimalizować wszystkie możliwe czynniki ryzyka (np. palenie, nadciśnienie oraz hiperlipidemia). Czynniki wpływające na erytropoezę lub inne leki mogące zwiększać ryzyko zakrzepicy, takie jak hormonalna terapia zastępcza, powinny być stosowane ostrożnie. Zaleca się, aby pacjenci i lekarze zwracali szczególną uwagę na objawy podmiotowe i przedmiotowe choroby zakrzepowo-zatorowej. Zaleca się profilaktyczne stosowanie leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka zakrzepicy. W celu kontrolowania cytopenii przed rozpoczęciem leczenia pomalidomidem, co tydzień przez pierwsze 8 tyg. leczenia, a następnie raz w miesiącu należy wykonywać oznaczenie morfologii krwi, obejmujące liczbę krwinek białych z rozmazem, liczbę płytek krwi, stężenie hemoglobiny i hematokryt. Należy poinformować pacjentów o konieczności szybkiego zgłaszania epizodów gorączkowych; konieczne może być zmniejszenie dawki leku. Jeśli wystąpi neutropenia, należy rozważyć stosowanie czynników wzrostu. Ze względu na brak badań, zachować szczególne środki ostrożności w przypadku, gdy rozważa się leczenie pomalidomidem u pacjentów: z trwającą neuropatią obwodową ≥2. stopnia; z zaburzeniami czynności serca (zastoinową niewydolnością serca – klasa III lub IV wg NYHA, przebytym w ciągu 12 mies. po rozpoczęciu leczenia zawałem mięśnia sercowego, niestabilną lub słabo kontrolowaną dławicą piersiową); z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek: CCr 2 mg/dl (pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy dokładnie monitorować, czy nie występują u nich działania niepożądane). Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się optymalną kontrolę współistniejących chorób mających wpływ na czynność tarczycy; zaleca się kontrolowanie czynności tarczycy na początku i podczas leczenia (ryzyko wystąpienia niedoczynności tarczycy). Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej oraz ciężkich reakcji skórnych (w tym: SJS, TEN oraz DRESS). W przypadku wystąpienia objawów należy zakończyć stosowanie pomalidomidu; nie należy wznawiać leczenia po ustąpieniu tych reakcji. Zgłaszano występowanie zawrotów głowy i splątania, należy zachować ostrożność i zweryfikować wszystkie przyjmowane leki. Największe ryzyko rozpadu guza dotyczy pacjentów z dużą masą guza przed zastosowaniem leczenia; takich pacjentów należy dokładnie kontrolować i podjąć u nich odpowiednie środki ostrożności. Należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość wystąpienia drugiego pierwotnego nowotworu. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie leczenia należy dokładnie badać pacjenta używając standardowych onkologicznych metod przesiewowych, czy występują u nich drugie pierwotne nowotwory oraz wdrażać leczenie zgodne ze wskazaniami. Pacjentów, u których wystąpi ostry atak lub pogorszenie objawów ze strony płuc, należy starannie zdiagnozować w celu wykluczenia śródmiąższowej choroby płuc. Leczenie pomalidomidem należy przerwać do czasu zbadania tych objawów. Można je wznowić wyłącznie po starannej ocenie korzyści i ryzyka. U pacjentów przyjmujących pomalidomid w skojarzeniu z deksametazonem, którzy byli w przeszłości zakażeni wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV), rzadko zgłaszano reaktywację zapalenia wątroby typu B. W niektórych przypadkach prowadziło to do ostrej niewydolności wątroby, co skutkowało zakończeniem leczenia pomalidomidem. Przed rozpoczęciem leczenia pomalidomidem należy wykonać badanie w kierunku nosicielstwa wirusa zapalenia wątroby typu B. W przypadku pacjentów z dodatnim wynikiem zakażenia HBV zaleca się konsultację z lekarzem doświadczonym w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B. Należy zachować środki ostrożności, jeśli pomalidomid w skojarzeniu z deksametazonem jest stosowany u pacjentów zakażonych w przeszłości HBV, w tym u pacjentów HBc dodatnich, ale HBsAg negatywnych. Tacy pacjenci powinni być poddani dokładnej obserwacji w kierunku objawów podmiotowych i przedmiotowych aktywnego zakażenia HBV przez cały okres leczenia. W związku ze stosowaniem pomalidomidu zgłaszano przypadki postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PWL), w tym również przypadki śmiertelne. PWL była zgłaszana od kilku miesięcy do kilku lat po rozpoczęciu leczenia pomalidomidem. Przypadki te zwykle zgłaszano u pacjentów przyjmujących jednocześnie deksametazon lub wcześniej leczonych inną chemioterapią immunosupresyjną. Lekarze powinni monitorować pacjentów w regularnych odstępach czasu, a także uwzględnić PWL w diagnostyce różnicowej u osób z nowymi lub nasilającymi się objawami neurologicznymi oraz objawami kognitywnymi lub behawioralnymi. Lekarze powinni również doradzić pacjentom, aby poinformowali oni swoich partnerów lub opiekunów o tym, że są w trakcie leczenia, ponieważ osoby trzecie mogą zauważyć objawy, których pacjent nie jest świadomy. Ocena PWL powinna opierać się na badaniu neurologicznym, obrazowaniu mózgu metodą rezonansu magnetycznego i analizie płynu mózgowo-rdzeniowego pod kątem DNA wirusa JC (JCV) za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) lub biopsji mózgu z badaniem w kierunku JCV. Ujemny wynik badania PCR w kierunku JCV nie wyklucza PWL. Jeśli nie będzie możliwe postawienie innej diagnozy, mogą być uzasadnione dodatkowe badania kontrolne i oceny. Jeśli zachodzi podejrzenie PWL, należy wstrzymać dalsze podawanie leku do momentu jej wykluczenia. Jeśli badanie potwierdza PWL, podawanie pomalidomidu musi zostać natychmiast przerwane. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na kapsułkę, to znaczy, że uznaje się go za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Lek działa teratogennie. Pomalidomid jest przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, chyba że są spełnione wszystkie warunki programu zapobiegania ciąży. Jeśli w trakcie leczenia pomalidomidem kobieta zajdzie w ciążę, leczenie musi zostać przerwane a pacjentka powinna zostać skierowana do specjalisty doświadczonego w ocenie teratogennego skutku leczenia w celu przeprowadzenia takiej oceny i uzyskania odpowiedniej porady. Pomalidomid jest obecny w spermie ludzkiej. Wszyscy mężczyźni stosujący pomalidomid muszą używać prezerwatyw podczas całego okresu leczenia, podczas przerwy w podawaniu leku i przez 7 dni po zakończeniu leczenia, jeśli ich partnerka jest w ciąży lub może zajść w ciążę i nie stosuje antykoncepcji. Jeśli partnerka mężczyzny leczonego pomalidomidem zajdzie w ciążę, zaleca się skierowanie jej do lekarza specjalizującego się lub mającego doświadczenie w teratologii, w celu przeprowadzenia oceny i uzyskania porady. Nie wiadomo, czy pomalidomid przenika do mleka ludzkiego (przenika do mleka zwierząt). Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionego piersią niemowlęcia, należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy podawanie leku, biorąc pod uwagę korzyści z leczenia dla matki. Pomalidomid ma negatywny wpływ na płodność, oraz wykazuje działanie teratogenne u zwierząt. Pomalidomid podany ciężarnym samicom królika przenikał przez łożysko i był obecny we krwi płodu.
Działania niepożądane
Pomalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Bardzo często: zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zakażenie górnych dróg oddechowych, wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych, grypa, zakażenie dróg moczowych, neutropenia, trombocytopenia, leukopenia, niedokrwistość, hipokaliemia, hiperglikemia, bezsenność, neuropatia obwodowa czuciowa, zawroty głowy, drżenie, migotanie przedsionków, duszność, kaszel, biegunka, wymioty, nudności, zaparcia, ból brzucha, wysypka, osłabienie mięśni, ból pleców, kurcze mięśni, zmęczenie, gorączka, obrzęk obwodowy. Często: posocznica, wstrząs septyczny, zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridium difficile, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zapalenie oskrzelików, rak podstawnokomórkowy, gorączka neutropeniczna, limfopenia, hipomagnezemia, hipokalcemia, hipofosfatemia, hiperkaliemia, hiperkalcemia, depresja, omdlenie, neuropatia obwodowa czuciowo-ruchowa, parestezje, zaburzenia smaku, zaćma, niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, ból nadbrzusza, zapalenie jamy ustnej, suchość w jamie ustnej, rozdęcie jamy brzusznej, ból kości, ostre uszkodzenie nerek, przewlekłe uszkodzenie nerek, zatrzymanie moczu, ból w klatce piersiowej pochodzenia pozasercowego, obrzęk, zwiększona aktywność AlAT, zmniejszenie masy ciała, wywracanie się. Działania niepożądane po wprowadzeniu do obrotu. Niezbyt często: niedoczynność tarczycy. Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna, odrzucenie przeszczepu narządu miąższowego. Działania niepożądane 3.-4. stopnia. Bardzo często: zapalenie płuc, neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość. Często: zapalenie oskrzeli, zakażenie górnych dróg oddechowych, posocznica, wstrząs septyczny, zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridium difficile, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie dolnych dróg oddechowych, grypa, zapalenie oskrzelików, zakażenie dróg moczowych, gorączka neutropeniczna, leukopenia, limfopenia, hipokaliemia, hiperglikemia, hipomagnezemia, hipokalcemia, hipofosfatemia, hiperkaliemia, hiperkalcemia, depresja, bezsenność, neuropatia obwodowa czuciowa, omdlenie, neuropatia obwodowa czuciowo-ruchowa, zaćma, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze, zatorowość płucna, duszność, biegunka, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wysypka, osłabienie mięśni, ból pleców, ostre uszkodzenie nerek, przewlekłe uszkodzenie nerek, zatrzymanie moczu, zmęczenie, gorączka, obrzęk obwodowy, ból w klatce piersiowej pochodzenia pozasercowego, obrzęk w miejscu podania, zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej, zmniejszenie masy ciała, wywracanie się. Niezbyt często: zakażenie płuc, rak podstawnokomórkowy, zawroty głowy, drżenie, zakrzepica żył głębokich, nudności, ból nadbrzusza, zapalenie jamy ustnej, rozdęcie jamy brzusznej, ból kości. Działania niepożądane 3.-4. stopnia po wprowadzeniu do obrotu. Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna. Pomalidomid w skojarzeniu z deksametazonem. Bardzo często: zapalenie płuc (zakażenia bakteryjne, wirusowe oraz grzybicze, w tym zakażenia oportunistyczne), neutropenia, trombocytopenia, leukopenia, niedokrwistość, duszność, kaszel, zmniejszony apetyt, biegunka, nudności, zaparcia, ból kości, kurcze mięśni, zmęczenie, gorączka, obrzęk obwodowy. Często: zapalenie oskrzeli, zakażenie górnych dróg oddechowych, posocznica neutropeniczna, bronchopneumonia, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie nosogardzieli, półpasiec, gorączka neutropeniczna, hiperkaliemia, hiponatremia, splątanie, neuropatia obwodowa czuciowa, zawroty głowy, drżenie, zmniejszony poziom świadomości, zawroty głowy, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, wysypka, świąd, zaburzenia czynności nerek, zatrzymanie moczu, ból w obrębie miednicy, zmniejszona liczba neutrofili, zmniejszona liczba białych krwinek, zmniejszona liczba płytek krwi, zwiększona aktywność AlAT. Niezbyt często: rak podstawnokomórkowy skóry, rak płaskonabłonkowy skóry, hiperbilirubinemia. Działania niepożądane po wprowadzeniu do obrotu. Często: pancytopenia, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, hiperurykemia, krwotok wewnątrzczaszkowy, migotanie przedsionków, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, krwawienie z nosa, śródmiąższowa choroba płuc, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi. Niezbyt często: zespół rozpadu guza, udar mózgu, zapalenie wątroby. Częstość nieznana: reaktywacja zapalenia wątroby typu B, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, zespół Stevensa-Johnsona. Działania niepożądane 3.-4. stopnia. Bardzo często: neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość. Często: zapalenie płuc (zakażenia bakteryjne, wirusowe oraz grzybicze, w tym zakażenia oportunistyczne), zakażenie górnych dróg oddechowych, posocznica neutropeniczna, bronchopneumonia, zakażenie dróg oddechowych, leukopenia, gorączka neutropeniczna, hiperkaliemia, hiponatremia, splątanie, zmniejszony poziom świadomości, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, duszność, biegunka, wymioty, zaparcia, wysypka, ból kości, zaburzenia czynności nerek, ból w obrębie miednicy, zmęczenie, gorączka, obrzęk obwodowy, zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej, zmniejszona liczba neutrofili, zmniejszona liczba białych krwinek, zmniejszona liczba płytek krwi. Niezbyt często: półpasiec, rak podstawnokomórkowy skóry, rak płaskonabłonkowy skóry, zapalenie oskrzeli, zmniejszony apetyt, neuropatia obwodowa czuciowa, zawroty głowy, drżenie, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, kaszel, nudności, krwawienie z przewodu pokarmowego, hiperbilirubinemia, kurcze mięśni, zatrzymanie moczu. Działania niepożądane 3.-4. stopnia po wprowadzeniu do obrotu. Często: pancytopenia, hiperurykemia, migotanie przedsionków, niewydolność serca. Niezbyt często: obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, zespół rozpadu guza, krwotok wewnątrzczaszkowy, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, krwawienie z nosa, śródmiąższowa choroba płuc, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi. Częstość nieznana: reaktywacja zapalenia wątroby typu B, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, zespół Stevensa-Johnsona. Pomalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu. Talidomid jest substancją czynną o znanym działaniu teratogennym u ludzi, która powoduje ciężkie, zagrażające życiu wady wrodzone. Stwierdzono, że pomalidomid po podaniu w okresie głównej organogenezy, działa teratogennie zarówno u szczurów jak i u królików. W przypadku stosowania pomalidomidu w okresie ciąży można spodziewać się wystąpienia działania teratogennego pomalidomidu u ludzi. Zakażenia były najczęstszymi niehematologicznymi objawami toksyczności. W związku ze stosowaniem pomalidomidu zgłaszano występowanie obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej oraz ciężkich reakcji skórnych, w tym SJS, TEN oraz DRESS. U pacjentów, u których w przeszłości wystąpiła ciężka wysypka związana z lenalidomidem lub talidomidem, nie należy stosować pomalidomidu. Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów pediatrycznych (w wieku od 4 do 18 lat), u których doszło do nawrotu albo progresji guza mózgu, były zgodne ze znanym profilem bezpieczeństwa stosowania pomalidomidu u pacjentów dorosłych. Zakażenia były najczęstszymi niehematologicznymi objawami toksyczności.
Interakcje
Pomalidomid jest częściowo metabolizowany przez CYP1A2 i CYP3A4/5, jest on również substratem dla glikoproteiny P. Ketokonazol (silny inhibitor CYP3A4/5 i glikoproteiny P) lub karbamazepina (silny induktor CYP3A4/5) nie miały istotnego klinicznie wpływu na ekspozycję na pomalidomid. Fluwoksamina (silny inhibitor CYP1A2), w obecności ketokonazolu zwiększała ekspozycję na pomalidomid o 104% w porównaniu do stosowania pomalidomidu z ketokonazolem. Jeśli z pomalidomidem podawane są silne inhibitory CYP1A2 (np. cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina), pacjentów należy ściśle monitorować, czy nie występują u nich działania niepożądane. U pacjentów ze szpiczakiem mnogim jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek pomalidomidu – do 4 mg z deksametazonem – 20-40 mg (słabym do umiarkowanego induktorem kilku izoenzymów CYP, w tym CYP3A) nie miało, w porównaniu do monoterapii pomalidomidem, wpływu na farmakokinetykę pomalidomidu. Wpływ deksametazonu na warfarynę nie jest znany – w trakcie leczenia zalecane jest ścisłe monitorowanie stężenia warfaryny. Nie przewiduje się, aby pomalidomid podawany jednocześnie z substratami CYP450 lub transporterów powodował istotne klinicznie interakcje lekowe spowodowane hamowaniem bądź indukowaniem tych izoenzymów lub hamowaniem transporterów.
Dawkowanie
Doustnie. Leczenie musi być rozpoczęte i prowadzone pod nadzorem lekarzy, którzy mają doświadczenie w leczeniu pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Dawkowanie kontynuuje się lub modyfikuje na podstawie obserwacji klinicznych i wyników laboratoryjnych. Pomalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Cykle 1-8. Zalecana dawka początkowa pomalidomidu to 4 mg, doustnie, raz na dobę w dniach od 1 do 14, w powtarzanych 21-dniowych cyklach. Zalecana dawka początkowa bortezomibu to 1,3 mg/m2 pc. raz na dobę, dożylnie lub podskórnie, w dniach: 1., 4., 8. i 11. Zalecana dawka deksametazonu to 20 mg, doustnie, raz na dobę, w dniach: 1., 2., 4., 5., 8., 9., 11., i 12. (w przypadku pacjentów w wieku >75 lat, patrz „Szczególne grupy pacjentów”). Cykl 9 i kolejne. Zalecana dawka początkowa pomalidomidu to 4 mg, doustnie, raz na dobę w dniach od 1 do 14, w powtarzanych 21-dniowych cyklach. Zalecana dawka początkowa bortezomibu to 1,3 mg/m2 pc. raz na dobę, dożylnie lub podskórnie, w dniach: 1. i 8. Zalecana dawka deksametazonu to 20 mg, doustnie, raz na dobę, w dniach: 1., 2., 8. i 9. (w przypadku pacjentów w wieku >75 lat, patrz „Szczególne grupy pacjentów”). Dostosowanie dawki pomalidomidu lub przerwanie leczenia. Warunkiem rozpoczęcia nowego cyklu leczenia pomalidomidem jest liczba neutrofili ≥1 x 109/l oraz liczba płytek krwi ≥50 x 109/l. Neutropenia (w przypadku wystąpienia neutropenii lekarz powinien rozważyć zastosowanie czynników wzrostu). ANC <0,5 x 109/l lub gorączka neutropeniczna (gorączka ≥38,5st.C i ANC <1 x 109/l): przerwać leczenie pomalidomidem na resztę cyklu; wykonywać morfologię krwi z rozmazem raz w tygodniu. ANC powróci do ≥1 x 109/l: wznowić leczenie pomalidomidem w dawce obniżonej o jeden poziom w stosunku do wcześniej stosowanej dawki. Każde ponowne zmniejszenie do <0,5 x 109/l: przerwać leczenie pomalidomidem. ANC powróci do ≥1 x 109/l: wznowić leczenie pomalidomidem w dawce obniżonej o jeden poziom w stosunku do wcześniej stosowanej dawki. Trombocytopenia. Liczba płytek krwi <25 x 109/l: przerwać leczenie pomalidomidem na resztę cyklu; wykonywać morfologię krwi z rozmazem raz w tygodniu. Liczba płytek krwi powróci do ≥50 x 109/l: wznowić leczenie pomalidomidem w dawce obniżonej o jeden poziom w stosunku do wcześniej stosowanej dawki. Każde ponowne zmniejszenie do <25 x 109/l: przerwać leczenie pomalidomidem. Liczba płytek krwi powróci do ≥50 x 109/l: wznowić leczenie pomalidomidem w dawce obniżonej o jeden poziom w stosunku do wcześniej stosowanej dawki. Wysypka. Wysypka = 2.-3. stopnia: rozważyć przerwanie lub zakończenie leczenia pomalidomidem. Wysypka = 4. stopnia lub wysypka z powstawaniem pęcherzy (w tym obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, wysypka złuszczająca lub pęcherzowa bądź podejrzenie zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN) lub wysypki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS): trwale zakończyć leczenie. Inne. Inne działania niepożądane stopnia ≥3. związane z pomalidomidem: przerwać leczenie pomalidomidem na resztę cyklu. Wznowić leczenie w następnym cyklu w dawce obniżonej o jeden poziom w stosunku do wcześniej stosowanej dawki (by móc wznowić leczenie, konieczne jest ustąpienie działania niepożądanego lub zmniejszenie się jego nasilenia do ≤2. stopnia). Zmniejszanie dawki pomalidomidu (odnosi się do pomalidomidu w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem oraz pomalidomidu w skojarzeniu z deksametazonem): dawka początkowa: 4 mg; poziom dawki -1: 3 mg; poziom dawki -2: 2 mg; poziom dawki -3: 1 mg. Jeśli działania niepożądane występują po zmniejszeniu dawki do 1 mg, należy zakończyć leczenie. Silne inhibitory CYP1A2. Jeśli z pomalidomidem podawane są silne inhibitory CYP1A2 (np. cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina), należy zmniejszyć dawkę pomalidomidu o 50%. Dostosowanie dawki bortezomibu lub przerwanie leczenia. Wytyczne dotyczące przerywania leczenia i zmniejszania dawki bortezomibu w przypadku wystąpienia związanych z nim działań niepożądanych lekarze mogą znaleźć w ChPL bortezomibu. Dostosowanie dawki deksametazonu lub przerwanie leczenia. Dyspepsja = 1-2. stopnia: utrzymać dawkę i zastosować leczenie antagonistami receptorów histaminowych (H2) lub odpowiednikiem. Jeśli objawy nie ustępują, obniżyć dawkę o jeden poziom. Dyspepsja ≥3. stopnia: przerwać podawanie leku do momentu uzyskania kontroli nad objawami. Dodać antagonistę receptora H2 lub odpowiednik i wznowić leczenie w dawce obniżonej o jeden poziom w stosunku do wcześniej stosowanej dawki. Obrzęk ≥3. stopnia: w razie potrzeby zastosować leki diuretyczne i obniżyć dawkę o jeden poziom. Splątanie lub wahania nastroju ≥2. stopnia: przerwać podawanie leku do momentu ustąpienia objawów. Wznowić leczenie w dawce obniżonej o jeden poziom w stosunku do wcześniej stosowanej dawki. Osłabienie mięśni ≥2. stopnia: przerwać podawanie leku do momentu osłabienia mięśni ≤1. stopnia. Wznowić leczenie w dawce obniżonej o jeden poziom w stosunku do wcześniej stosowanej dawki. Hiperglikemia ≥3. stopnia: obniżyć dawkę o jeden poziom. W razie konieczności zastosować insulinę lub doustne leki hipoglikemizujące. Ostre zapalenie trzustki: usunąć deksametazon ze schematu leczenia. Inne działania niepożądane ≥3. stopnia związane z deksametazonem: zaprzestać podawania deksametazonu do momentu złagodzenia działań niepożądanych do ≤2. stopnia. Wznowić leczenie w dawce obniżonej o jeden poziom w stosunku do wcześniej stosowanej dawki. Jeśli objawy toksyczności nie ustąpią w ciągu 14 dni, leczenie deksametazonem należy wznowić w dawce obniżonej o jeden poziom w stosunku do wcześniej stosowanej dawki. Zmniejszanie dawki deksametazonu. Wiek ≤75 lat. Dawka (cykle 1–8: dni 1., 2., 4., 5., 8., 9., 11., 12. 21-dniowego cyklu; cykl ≥9: dni 1., 2., 8., 9. 21-dniowego cyklu): dawka początkowa: 20 mg; poziom dawki -1: 12 mg; poziom dawki -2: 8 mg. Wiek >75 lat. Dawka (cykle 1–8: dni 1., 2., 4., 5., 8., 9., 11., 12. 21-dniowego cyklu; cykl ≥ 9: dni 1., 2., 8., 9. 21-dniowego cyklu): dawka początkowa: 10 mg; poziom dawki -1: 6 mg; poziom dawki -2: 4 mg. Należy zakończyć leczenie deksametazonem, jeśli pacjent w wieku ≤75 lat nie toleruje dawki 8 mg lub jeśli pacjent w wieku >75 lat nie toleruje dawki 4 mg. W przypadku trwałego zakończenia podawania dowolnego leku wchodzącego w skład schematu leczenia dalsze podawanie pozostałych leków zależy od decyzji lekarza. Pomalidomid w skojarzeniu z deksametazonem. Zalecana dawka początkowa to 4 mg pomalidomidu, doustnie, raz na dobę w dniach od 1 do 21, w każdym 28-dniowym cyklu. Zalecana dawka deksametazonu to 40 mg, doustnie, raz na dobę w dniach 1., 8., 15. i 22. każdego 28-dniowego cyklu. Leczenie z zastosowaniem pomalidomidu w skojarzeniu z deksametazonem należy kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnych objawów toksyczności. Dostosowanie dawki deksametazonu lub przerwanie leczenia. Wiek ≤75 lat. Dni 1., 8., 15. i 22. każdego 28-dniowego cyklu: dawka początkowa: 40 mg; poziom dawki -1: 20 mg; poziom dawki -2: 10 mg. Wiek >75 lat. Dni 1., 8., 15. i 22. każde go 28-dniowego cyklu: dawka początkowa: 20 mg; poziom dawki -1: 12 mg; poziom dawki -2: 8 mg. Należy zakończyć leczenie deksametazonem, jeśli pacjent w wieku ≤75 lat nie toleruje dawki 10 mg lub jeśli pacjent w wieku >75 lat nie toleruje dawki 8 mg. Pominięcie dawki. Jeśli pacjent zapomniał przyjąć dawkę pomalidomidu w dniu, kiedy powinna zostać przyjęta, powinien przyjąć kolejną dawkę o wyznaczonej porze następnego dnia. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci w podeszłym wieku. Nie jest konieczne dostosowanie dawki pomalidomidu. Pomalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. U osób w wieku >75 lat dawka początkowa deksametazonu wynosi: w cyklach od 1 do 8: 10 mg raz na dobę w dniach 1., 2., 4., 5., 8., 9., 11. i 12. każdego 21-dniowego cyklu; w cyklu 9 i kolejnych: 10 mg raz na dobę w dniach 1., 2., 8. i 9. każdego 21-dniowego cyklu. Pomalidomid w skojarzeniu z deksametazonem. U osób w wieku >75 lat dawka początkowa deksametazonu wynosi: 20 mg raz na dobę w dniach 1., 8., 15. i 22. każdego 28-dniowego cyklu. Zaburzenia czynności wątroby. Pacjenci, u których całkowite stężenie bilirubiny w osoczu krwi >1,5 x GGN byli wyłączeni z badań klinicznych. Zaburzenia czynności wątroby mają nieznaczny wpływ na farmakokinetykę pomalidomidu. U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby (wg Childa-Pugha), nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej pomalidomidu. Pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy jednak starannie monitorować w celu wykrycia działań niepożądanych, a w razie potrzeby należy zmniejszyć dawkę lub przerwać leczenie pomalidomidem. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki pomalidomidu. W dniu, w którym pacjent jest poddawany hemodializie, pomalidomid należy przyjąć po hemodializie. Brak wskazań do stosowania pomalidomidu u dzieci w wieku 0-17 lat w szpiczaku mnogim. Oprócz dopuszczonych wskazań badano zastosowanie pomalidomidu u dzieci w wieku 4-18 lat, u których doszło do nawrotu albo progresji guza mózgu, jednak wyniki tych badań nie pozwoliły stwierdzić, że korzyści takiego zastosowania przeważają nad zagrożeniami. Sposób podania. Kapsułki należy przyjmować doustnie o tej samej porze każdego dnia. Kapsułek nie wolno otwierać, łamać ani rozgryzać; należy je połykać w całości, najlepiej popijając wodą, razem z pokarmem lub bez pokarmu. W celu wyjęcia kapsułki z blistra, kapsułkę należy nacisnąć wyłącznie z jednej strony, zmniejszając w ten sposób ryzyko jej zniekształcenia lub uszkodzenia.
Uwagi
Pomalidomid wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas stosowania pomalidomidu zgłaszano zmęczenie, zmniejszony poziom świadomości, splątanie i zawroty głowy. W przypadku wystąpienia tych objawów, pacjentów należy pouczyć, aby w trakcie leczenia pomalidomidem, nie prowadzili pojazdów, nie obsługiwali maszyn ani nie wykonywali żadnych niebezpiecznych czynności.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
