Rybrevant (350 mg/7 ml, fiolka 7 ml, konc. do sporz. roztw. do inf.)
Skład
1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 50 mg amiwantamabu. 1 fiolka 7 ml zawiera 350 mg amiwantamabu. Amiwantamab jest to w pełni ludzkie przeciwciało dwuswoiste na bazie immunoglobuliny G1 (IgG1) skierowane przeciwko receptorom naskórkowego czynnika wzrostu (EGF) i przejścia mezenchymalno-nabłonkowego (MET) wytwarzane w hodowli komórek ssaków (jajnika chomika chińskiego – CHO) z zastosowaniem technologii rekombinacji DNA. Roztwór zawiera polisorbat 80.
Forma leku
konc. do sporz. roztw. do inf.
Działanie
Amiwantamab to w pełni ludzkie dwuswoiste przeciwciało na bazie IgG1 przeciwko EGFR-MET, o niskiej zawartości fukozy, o działaniu ukierunkowującym komórki odpornościowe na guzy z aktywującymi mutacjami EGFR, takimi jak delecje w eksonie 19, substytucja L858R w eksonie 21 i mutacje insercyjne eksonu 20. Amiwantamab wiąże się z domenami zewnątrzkomórkowymi EGFR i MET. Amiwantamab zakłóca funkcje sygnalizacyjne EGFR i MET poprzez blokowanie wiązania ligandu i wzmocnienie degradacji EGFR i MET, zapobiegając w ten sposób wzrostowi i progresji nowotworu. Obecność EGFR i MET na powierzchni komórek nowotworowych umożliwia również nakierowywanie na te komórki w celu ich zniszczenia przez komórki efektorowe układu immunologicznego, takie jak komórki NK (natural killer) czy makrofagi, odpowiednio, poprzez zależną od przeciwciał cytotoksyczność komórkową (ADCC) i mechanizmy trogocytozy. Na podstawie danych z monoterapii amiwantamabem, pole powierzchni pod krzywą stężenia amiwantamabu w zależności od czasu (AUCtydzień 1) rośnie proporcjonalnie w zakresie dawek od 350 do 1750 mg. Na podstawie symulacji z modelu farmakokinetyki populacyjnej, AUC1tydzień było ok. 2,8 razy wyższe po 5. dawce dla 2-tygodniowego schematu dawkowania i 2,6 razy wyższe po 4. dawce dla 3-tygodniowego schematu dawkowania. Stężenia amiwantamabu w stanie stacjonarnym zostały osiągnięte w 13. tygodniu zarówno dla 3-tygodniowego, jak i 2-tygodniowego schematu dawkowania, a kumulacja ogólnoustrojowa była 1,9-krotna. W oparciu o indywidualne oszacowania parametrów PK amiwantamabu w analizie PK populacji, średnia geometryczna (CV%) klirensu liniowego (CL) i końcowego T0,5 związanego z klirensem liniowym wynosi odpowiednio 0,266 (30,4%) l/dobę i 13,7 (31,9%) dni.
Wskazania
W skojarzeniu z lazertynibem w pierwszej linii leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC) z delecjami w eksonie 19 EGFR lub mutacjami substytucyjnymi eksonu 21 L858R. W skojarzeniu z karboplatyną i pemetreksedem w leczeniu dorosłych pacjentów z zaawansowanym NSCLC z delecjami w eksonie 19 genu kodującego receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) lub mutacjami substytucyjnymi eksonu 21 L858R po niepowodzeniu wcześniejszej terapii obejmującej inhibitor kinazy tyrozynowej EGFR (TKI). W skojarzeniu z karboplatyną i pemetreksedem w pierwszej linii leczenia u dorosłych pacjentów z zaawansowanym NSCLC z aktywującymi mutacjami insercyjnymi w eksonie 20 EGFR. W monoterapii dorosłych pacjentów z zaawansowanym NSCLC z aktywującymi mutacjami insercyjnymi w eksonie 20 EGFR, po niepowodzeniu terapii opartej na pochodnych platyny.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności
U pacjentów leczonych amiwantamabem często występują reakcje związane z infuzją. Przed przystąpieniem do początkowej infuzji (tydzień 1.) należy podać leki przeciwhistaminowe i przeciwgorączkowe oraz glikokortykosteroidy w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z infuzją. W przypadku kolejnych dawek, wymagane jest podawanie leków przeciwhistaminowych i przeciwgorączkowych. Początkowa infuzja powinna zostać podana w dawkach podzielonych w tygodniu 1. (dni 1. i 2.). Terapię pacjentów należy prowadzić w warunkach z odpowiednim wsparciem medycznym do leczenia reakcji związanych z infuzją. Infuzje należy przerywać po zaobserwowaniu pierwszego objawu reakcji związanych z infuzją, niezależnie od ich ciężkości, a następnie podać leki poinfuzyjne, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Po ustąpieniu objawów należy wznowić infuzję z szybkością wynoszącą 50% poprzedniej. W przypadku nawracających reakcji związanych z infuzją stopnia 3. lub stopnia 4., należy na stałe przerwać podawanie amiwantamabu. Zgłaszano chorobę śródmiąższową płuc (ILD) lub działania niepożądane, podobne do ILD (np. zapalenie płuc) w tym zgony. Należy kontrolować czy u pacjentów występują objawy wskazujące na chorobę śródmiąższową płuc lub zapalenie płuc (np. duszność, kaszel, gorączka). W razie wystąpienia objawów, należy przerwać leczenie preparatem do czasu ich zbadania. Należy ocenić podejrzenie choroby śródmiąższowej płuc (ILD) lub działań niepożądanych podobnych do ILD i w razie konieczności rozpocząć odpowiednie leczenie. U pacjentów z potwierdzoną chorobą śródmiąższową płuc lub działaniami niepożądanymi podobnymi do ILD należy na stałe odstawić lek. U pacjentów otrzymujących amiwantamab w skojarzeniu z lazertynibem zgłaszano występowanie żylnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (VTE), w tym zakrzepicy żył głębokich (DVT) i zatorowości płucnej (PE), w tym zdarzenia zakończone zgonem. Zgodnie z wytycznymi klinicznymi, pacjenci powinni otrzymywać profilaktyczne dawki doustnego leku przeciwzakrzepowego o bezpośrednim działaniu (DOAC) lub heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH). Nie zaleca się stosowania antagonistów witaminy K. Należy monitorować objawy przedmiotowe i podmiotowe VTE. Pacjenci ze zdarzeniami VTE powinni być leczeni przeciwzakrzepowo zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. W przypadku zdarzeń VTE, którym towarzyszy niestabilność kliniczna, leczenie należy wstrzymać do czasu ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta. Następnie można wznowić podawanie obu leków w tej samej dawce. W przypadku nawrotu pomimo odpowiedniego leczenia przeciwzakrzepowego, należy odstawić amiwantamab. Leczenie można kontynuować stosując lazertynib w tej samej dawce. Zaburzenia skóry i paznokci. Notowano występowanie objawów, jak wysypka (w tym trądzikopodobne zapalenie skóry), świąd, suchość skóry i owrzodzenie skóry. Należy poinstruować pacjentów, aby w trakcie leczenia amiwantamabem oraz 2 mies. po jego zakończeniu ograniczyli ekspozycję na słońce. Zalecana jest odzież ochronna i stosowanie kremów przeciwsłonecznych o szerokim spektrum UVA/UVB. Zalecane są działania profilaktyczne w celu zapobiegania wysypce. Obejmują one na początku terapii profilaktyczne podawanie doustnego antybiotyku (np. doksycyklinę lub minocyklinę, 100 mg 2 razy na dobę) rozpoczynając w dniu 1., przez 12 pierwszych tygodni leczenia i po zakończeniu doustnej antybiotykoterapii miejscowy antybiotyk (np. 1% klindamycynę) na skórę głowy przez kolejne 9 mies. leczenia. Zaleca się stosowanie niekomedogennego środka nawilżającego (preferowane są preparaty na bazie ceramidów lub inne preparaty, które zapewniają długotrwałe nawilżenie skóry i nie zawierają środków wysuszających) do skóry twarzy i całego ciała (z wyjątkiem skóry głowy) oraz roztworu chloroheksydyny do mycia rąk i stóp, rozpoczynając w dniu 1., i kontynuować podczas leczenia. Zaleca się wystawienie recepty na miejscowe i (lub) doustne antybiotyki i miejscowe kortykosteroidy w momencie rozpoczęcia dawkowania, aby zminimalizować wszelkie opóźnienia w postępowaniu reaktywnym jeśli wystąpi wysypka mimo zastosowania profilaktyki. W przypadku wystąpienia reakcji skórnych należy zastosować terapię wspomagającą, podawać kortykosteroidy miejscowe oraz antybiotyki miejscowe i (lub) doustne. W przypadku wystąpienia działań stopnia 3. lub źle tolerowanych działań stopnia 2., należy również podawać ogólnoustrojowe antybiotyki i doustne steroidy. Pacjentów, u których wystąpiła ciężka wysypka o nietypowym wyglądzie lub rozmieszczeniu, a także w przypadku braku poprawy w ciągu 2 tyg., należy skierować niezwłocznie do dermatologa. W zależności od nasilenia objawów, należy zmniejszyć dawkę amiwantamabu albo tymczasowo lub na stałe przerwać jego podawanie. Zgłaszano wystąpienie toksycznej rozpływnej martwicy naskórka (TEN). W przypadku potwierdzenia wystąpienia TEN należy przerwać leczenie amiwantamabem. Zgłaszano zaburzenia oka, w tym zapalenie rogówki. Pacjentów, u których wystąpiły nasilające się objawy zaburzeń dotyczących oczu, należy niezwłocznie skierować do okulisty; powinni oni też przerwać stosowanie soczewek kontaktowych aż do oceny objawów. Informacje dotyczące modyfikacji dawki w razie wystąpienia zaburzeń oka stopnia 3. lub 4. Substancje pomocnicze. Lek zawiera 0,6 mg polisorbatu 80 w każdym ml, co odpowiada 4,2 mg w fiolce 7 ml. Polisorbaty mogą powodować reakcje nadwrażliwości. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w dawce, to znaczy uznaje się go za „wolny od sodu”. Lek może być rozcieńczony w roztworze chlorku sodu
9 mg/ml (0,9%) do infuzji. Należy to wziąć pod uwagę w przypadku pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.
Ciąża i laktacja
Nie należy podawać amiwantamabu w czasie ciąży, o ile korzyści z leczenia pacjentki nie zostaną uznane za przewyższające ewentualne ryzyko dla płodu. Jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie przyjmowania tego leku, należy ją poinformować o ewentualnym ryzyku dla płodu. Brak danych u ludzi pozwalających określić ryzyko stosowania amiwantamabu w czasie ciąży. Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na reprodukcję zwierząt, które mogłyby określić zagrożenia związane z przyjmowaniem leku. Podawanie ciężarnym zwierzętom cząsteczek inhibitorów EGFR oraz MET powodowało zwiększoną częstość występowania upośledzenia rozwoju zarodkowo-płodowego, śmiertelności zarodków i utraty ciąży. Na podstawie mechanizmu działania oraz obserwacji modeli zwierzęcych można stwierdzić, że amiwantamab może powodować uszkodzenie płodu w przypadku podawania go kobietom w ciąży. Nie wiadomo, czy amiwantamab przenika do mleka ludzkiego. Wiadomo, że ludzkie IgG przenikają do mleka matki w ciągu pierwszych kilku dni po urodzeniu, a wkrótce potem ich stężenie zmniejsza się do małego. Nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią w tym krótkim okresie tuż po urodzeniu, chociaż IgG prawdopodobnie ulegają rozkładowi w przewodzie pokarmowym dziecka karmionego piersią i nie są wchłaniane. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy też przerwać/wstrzymać leczenie amiwantamabem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia amiwantamabem oraz przez 3 mies. po jego zakończeniu.
Działania niepożądane
Amiwantamab w monoterapii. Bardzo często: hipoalbuminemia, zmniejszony apetyt, hipokalcemia, zawroty głowy, biegunka, zapalenie jamy ustnej, nudności, zaparcia, wymioty, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, wysypka, toksyczne działanie na paznokcie, sucha skóra, świąd, bóle mięśniowe, obrzęk, zmęczenie, gorączka, reakcja związana z infuzją. Często: hipokaliemia, hipomagnezemia, zaburzenia widzenia, wzrost rzęs, inne zaburzenia oka, choroba śródmiąższowa płuc, ból brzucha, guzki krwawnicze odbytu. Niezbyt często: zapalenie rogówki, zapalenie błony naczyniowej, owrzodzenie skóry, toksyczna rozpływna martwica naskórka. Amiwantamab w skojarzeniu z karboplatyną i pemetreksedem. Bardzo często: nneutropenia, trombocytopenia, zmniejszony apetyt, hipoalbuminemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, nudności, zaparcia, zapalenie jamy ustnej, wymioty, biegunka, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT, wysypka, toksyczne działanie na paznokcie, sucha skóra, świąd, zmęczenie, obrzęk, gorączka, reakcja związana z infuzją. Często: zawroty głowy, inne zaburzenia oka, zaburzenia widzenia, choroba śródmiąższowa płuc, ból brzucha, guzki krwawnicze odbytu, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, owrzodzenie skóry, bóle mięśniowe. Niezbyt często: wzrost rzęs, zapalenie rogówki, zapalenie błony naczyniowej. Amiwantamab w skojarzeniu z lazertynibem. Bardzo często: hipoalbuminemia, zmniejszony apetyt, hipokalcemia, parestezje (ocenione jako ADR tylko dla lazertynibu), zawroty głowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, inne zaburzenia oka, zapalenie jamy ustnej, biegunka, zaparcia, nudności, wymioty, ból brzucha, hepatotoksyczność (najczęstsze zdarzenia obejmowały zwiększenie aktywności AlAT (36%), zwiększenie aktywności AspAT (29%) i zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi (12%)), wysypka, toksyczność dotycząca paznokci, sucha skóra, świąd, skurcze mięśni, ból mięśni, obrzęk, zmęczenie, gorączka, reakcja związana z infuzją. Często: hipomagnezemia, zaburzenia widzenia, wzrost rzęs, śródmiąższowa choroba płuc/zapalenie płuc, hemoroidy, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, owrzodzenie skóry, pokrzywka. Istnieją ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amiwantamabu u pacjentów w wieku ≥75 lat. Zasadniczo nie obserwowano różnic w zakresie bezpieczeństwa stosowania między pacjentami w wieku ≥65 lat i pacjentami w wieku <65 lat. Podobnie jak w przypadku wszystkich białek terapeutycznych, istnieje ryzyko immunogenności. W badaniach klinicznych pacjentów z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym NSCLC, leczonych amiwantamabem, u 4 z 1862 (0,2%) uczestników, którzy byli leczeni amiwantamabem i których można było ocenić pod kątem obecności przeciwciał przeciwlekowych (ADA), uzyskano dodatni wynik testu na obecność przeciwciał przeciw amiwantamabowi. Nie było żadnych dowodów wskazujących na zmianę farmakokinetyki, skuteczności czy profilu bezpieczeństwa ze względu na obecność przeciwciał przeciw amiwantamabowi.
Interakcje
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Jest mało prawdopodobne, aby w przypadku amiwantamabu, który jest przeciwciałem monoklonalnym IgG1, główne drogi eliminacji obejmowały wydalanie przez nerki i metabolizm niezmienionego amiwantamabu za pomocą enzymów wątrobowych. Nie przewiduje się, aby zmiany w enzymach metabolizujących leki wpływały na eliminację amiwantamabu. Ze względu na wysokie powinowactwo amiwantamabu do unikalnego epitopu na EGFR i MET nie przewiduje się, aby wpływał on na enzymy metabolizujące leki. Brak dostępnych danych klinicznych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania szczepionek u pacjentów przyjmujących amiwantamab. Należy unikać stosowania szczepionek zawierających żywe lub żywe atenuowane drobnoustroje podczas przyjmowania przez pacjentów amiwantamabu.
Dawkowanie
Dożylnie. Leczenie preparatem powinno być rozpoczęte i nadzorowane przez lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Lek powinien być podawany przez wykwalifikowany personel medyczny z dostępem do odpowiedniego zaplecza medycznego, potrzebnego do opanowania reakcji związanych z infuzją w przypadku ich wystąpienia. Przed rozpoczęciem leczenia amiwantamabem należy określić status mutacji EGFR z próbki tkanki guza lub osocza, za pomocą zwalidowanej metody badawczej. Jeśli w próbce osocza nie wykryto mutacji, należy zbadać tkankę guza, o ile jest ona dostępna w wystarczającej ilości i jakości, ze względu na możliwość uzyskania fałszywie ujemnych wyników przy użyciu testu osoczowego. Badanie można wykonać w dowolnym momencie od początkowej diagnozy do rozpoczęcia terapii; badanie nie musi być powtarzane po ustaleniu statusu mutacji EGFR. Należy stosować premedykację w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z infuzją podczas podawania leku. Zalecane dawki amiwantamabu co 3 tyg., stosowanego w skojarzeniu z karboplatyną i pemetreksedem. Mc. <80 kg: 1400 mg amiwantamabu: co tydzień (łącznie 4 dawki) od tygodnia 1. do 4.: tydzień 1. – infuzja podzielona na dzień 1. i dzień 2.; tygodnie od 2. do 4. – infuzja w dniu 1. (4 fiolki). 1750 mg amiwantamabu: co 3 tyg., począwszy od 7. tyg. (5 fiolek). Mc. ≥80 kg: 1750 mg amiwantamabu: co tydzień (łącznie 4 dawki) od tygodnia 1. do 4.: tydzień 1. – infuzja podzielona na dzień 1. i dzień 2.; tygodnie od 2. do 4. – infuzja w dniu 1. (5 fiolek). 2100 mg amiwantamabu: co 3 tyg., począwszy od 7. tyg. (6 fiolek). Dostosowanie dawki nie jest wymagane w przypadku późniejszych zmian masy ciała. W przypadku stosowania w skojarzeniu z karboplatyną i pemetreksedem, lek należy podawać po karboplatynie i pemetreksedzie w następującej kolejności: pemetreksed, karboplatyna, a następnie amiwantamab. Zalecane dawki amiwantamabu co 2 tyg., w monoterapii lub w skojarzeniu z lazertynibem. Mc. <80 kg: 1050 mg amiwantamabu: co tydzień (łącznie 4 dawki) od tygodnia 1. do 4.: tydzień 1. – infuzja podzielona na dzień 1. i dzień 2.; tygodnie od 2. do 4. – infuzja w dniu 1. (3 fiolki). Co 2 tyg., począwszy od 5. tyg. Mc. ≥80 kg: 1400 mg amiwantamabu: co tydzień (łącznie 4 dawki) od tygodnia 1. do 4.: tydzień 1. – infuzja podzielona na dzień 1. i dzień 2.; tygodnie od 2. Do 4. – infuzja w dniu 1. (4 fiolki). Dostosowanie dawki nie jest wymagane w przypadku późniejszych zmian masy ciała. W przypadku podawania w skojarzeniu z lazertynibem zaleca się podawanie amiwantamabu w dowolnym momencie po podaniu lazertynibu tego samego dnia. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia zaplanowanej dawki, dawkę należy podać możliwie najszybciej oraz należy dostosować odpowiednio schemat dawkowania, utrzymując odstępy między dawkami. Modyfikacje dawki. Dawkowanie należy przerwać w przypadku działań niepożądanych stopnia 3. lub 4. do czasu zmniejszenia ich nasilenia do stopnia ≤1. lub wyjściowego. Jeżeli przerwa wynosi 7 dni lub krócej, należy wznowić dawkowanie dotychczasową dawką. Jeżeli przerwa jest dłuższa niż 7 dni, zaleca się ponowne rozpoczęcie dawkowania ze zmniejszoną dawką (patrz poniżej. W przypadku stosowania w skojarzeniu lazertynibem, patrz ChPL dla lazertynibu. Dawka, przy której wystąpiło działanie niepożądane: 1050 mg; dawka po 1. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 700 mg; dawka po 2. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 350 mg; dawka po 3. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: przerwać podawanie amiwantamabu. Dawka, przy której wystąpiło działanie niepożądane: 1400 mg; dawka po 1. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1050 mg; dawka po 2. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 700 mg; dawka po 3. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: przerwać podawanie amiwantamabu. Dawka, przy której wystąpiło działanie niepożądane: 1750 mg; dawka po 1. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1400 mg; dawka po 2. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1050 mg; dawka po 3. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: przerwać podawanie amiwantamabu. Dawka, przy której wystąpiło działanie niepożądane: 2100 mg; dawka po 1. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1750 mg; dawka po 2. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1400 mg; dawka po 3. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: przerwać podawanie amiwantamabu. Reakcje związane z infuzją (IRR). Należy przerwać infuzję po zaobserwowaniu pierwszego objawu reakcji związanej z infuzją. Należy podawać dodatkowe leki wspomagające (np. dodatkowe glikokortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe, przeciwgorączkowe i przeciwwymiotne) zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Stopień 1–3 (lekki–ciężki): po ustąpieniu objawów wznowić infuzję z szybkością wynoszącą 50% poprzedniej. Jeżeli nie wystąpią dodatkowe objawy, można zwiększyć szybkość do zalecanej szybkości infuzji. Jednocześnie stosowane leki należy podawać przy następnej dawce (w tym deksametazon (20 mg) lub jego odpowiednik). Nawracający stopień 3. lub stopień 4. (zagrażający życiu): trwale odstawić amiwantamab. Żylne zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (VTE) podczas jednoczesnego stosowania z lazertynibem. U pacjentów otrzymujących amiwantamab w skojarzeniu z lazertynibem należy na początku leczenia podawać profilaktyczne leki przeciwzakrzepowe, aby zapobiec wystąpieniu VTE. Zgodnie z wytycznymi klinicznymi, pacjenci powinni otrzymywać profilaktyczne dawki doustnego antykoagulantu o bezpośrednim działaniu (DOAC) lub heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH). Nie zaleca się stosowania antagonistów witaminy K. W przypadku zdarzeń VTE związanych z niestabilnością kliniczną (np. niewydolnością oddechową lub zaburzeniami czynności serca) należy wstrzymać stosowanie obu leków do czasu ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta. Następnie można wznowić stosowanie obu leków w tej samej dawce. W przypadku nawrotu choroby pomimo odpowiedniego leczenia przeciwzakrzepowego należy odstawić amiwantamab. Leczenie można kontynuować stosując lazertynib w tej samej dawce. Zaburzenia skóry i paznokci. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia i nasilenia reakcji skórnych i dotyczących paznokci u pacjentów otrzymujących amiwantamab zaleca się profilaktyczne stosowanie doustnych i miejscowych antybiotyków. Zaleca się również stosowanie niekomedogennego środka nawilżającego do skóry (preferowane są preparaty na bazie ceramidów lub inne preparaty zapewniające długotrwałe nawilżenie skóry i niezawierające środków wysuszających) na twarz i całe ciało (z wyjątkiem skóry głowy) oraz roztworu chlorheksydyny do mycia rąk i stóp. Pacjentów należy poinstruować, aby ograniczyli ekspozycję na słońce w trakcie i przez 2 mies. po zakończeniu leczenia amiwantamabem. Jeżeli u pacjenta wystąpi reakcja ze strony skóry lub paznokci stopnia 1.-2., należy rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze wskazaniami klinicznymi; jeśli po 2 tyg. nie nastąpi poprawa utrzymującej się wysypki stopnia 2., należy rozważyć zmniejszenie dawki. Jeżeli u pacjenta wystąpi reakcja ze strony skóry lub paznokci stopnia 3., należy rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze wskazaniami klinicznymi i rozważyć przerwanie podawania amiwantamabu, aż do momentu poprawy stanu związanego z tym działaniem niepożądanym. Po złagodzeniu reakcji ze strony skóry lub paznokci do stopnia ≤2., należy wznowić podawanie amiwantamabu w zmniejszonej dawce. Jeżeli u pacjenta wystąpią reakcje skórne stopnia 4., należy odstawić na stałe amiwantamab. Choroba śródmiąższowa płuc. Należy wstrzymać stosowanie amiwantamabu w przypadku podejrzenia śródmiąższowej choroby płuc (ILD) lub działań niepożądanych podobnych do ILD (zapalenie płuc). Jeżeli u pacjenta zostanie potwierdzona ILD lub działania niepożądane podobne do ILD (np. zapalenie płuc), należy odstawić na stałe amiwantamab. Zalecane stosowane jednocześnie leki. Dwa dni przed pierwszą infuzją: w ciągu 2 dni przed pierwszą infuzją amiwantamabu pacjenci powinni otrzymywać doustnie 8 mg deksametazonu, dwa razy na dobę. Dzień infuzji: w dniu pierwszej infuzji (tydz. 1, dzień 1) pacjenci powinni otrzymać 8 mg deksametazonu doustnie na 1 h przed infuzją oprócz deksametazonu dożylnego w celu dalszego zmniejszenia ryzyka reakcji związanych z infuzją (IRR). Przed przystąpieniem do infuzji (tydz. 1., dni 1. i 2.), należy podać leki przeciwhistaminowe i przeciwgorączkowe oraz glikokortykosteroidy w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z infuzją. W przypadku kolejnych dawek konieczne jest podawanie leków przeciwhistaminowych i przeciwgorączkowych. Glikokortykosteroidy należy również ponownie włączyć po dłuższych przerwach w dawkowaniu. W razie konieczności należy podawać leki przeciwwymiotne. Schemat dawkowania premedykacji. Lek przeciwhistaminowy (wymagany przy wszystkich dawkach): difenhydramina (25 do 50 mg) lub odpowiednik; dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 15 do 30 min; doustnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 30 do 60 min. Lek przeciwgorączkowy (wymagany przy wszystkich dawkach): paracetamol/acetaminofen (650 do 1000 mg); dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 15 do 30 min; doustnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 30 do 60 min. Glikokortykosteroid (wymagany przy dawce początkowej (tydzień 1., dzień 1.) lub przy następnej dawce w przypadku IRR): deksametazon (8 mg); doustnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 60 min. Glikokortykosteroid (wymagany przy dawce początkowej (tydzień 1., dzień 1.) lub przy następnej dawce w przypadku IRR): deksametazon (20 mg) lub odpowiednik; dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 60 do 120 min. Glikokortykosteroid (wymagane przy drugiej dawce (tydzień 1, dzień 2); opcjonalny w przypadku kolejnych dawek): deksametazon (10 mg) lub odpowiednik; dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 45 do 60 min. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowywania dawki. Nie przeprowadzono formalnych badań stosowania amiwantamabu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej (PK) nie stwierdzono konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wymagana jest ostrożność (brak badań w tej populacji). W przypadku rozpoczęcia leczenia, należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych i modyfikować dawkę zgodnie z powyższymi zaleceniami. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej (PK) nie stwierdzono konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wymagana jest ostrożność, ponieważ amiwantamab nie był badany w tej populacji. W przypadku rozpoczęcia leczenia, należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych i modyfikować dawkę zgodnie z powyższymi zaleceniami. Sposób podania. Lek jest podawany w infuzji dożylnej po rozcieńczeniu w sterylnym 5% roztworze glukozy lub 9 mg/ml (0,9%) roztworze NaCl do wstrzykiwań. Lek musi być podawany za pomocą zestawu z filtrem. Po rozcieńczeniu infuzję należy podawać dożylnie zgodnie ze schematami szybkości infuzji leku podanymi w ChPL (osobne schematy: dla leku podawanego co 3 tyg. oraz dla leku podawanego co 2 tyg.). Ze względu na częstość występowania reakcji związanych z infuzją przy pierwszej dawce, amiwantamab w tygodniach 1 i 2 należy podawać do żyły obwodowej; infuzję przez dożylne dojście centralne można stosować w kolejnych tygodniach, gdy ryzyko wystąpienia reakcji związanych z infuzją jest mniejsze. Zalecane jest przygotowanie pierwszej dawki możliwie najbliżej czasu podania, aby zwiększyć do maksimum prawdopodobieństwo ukończenia infuzji w przypadku wystąpienia reakcji związanej z infuzją.
Uwagi
W celu poprawy możliwości identyfikacji leków biologicznych, należy wyraźnie odnotować w dokumentacji nazwę oraz numer serii podanego leku. Amiwantamab może mieć umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (mogą wystąpić np. zawroty głowy, zmęczenie, zaburzenia widzenia). Jeżeli u pacjentów wystąpią objawy związane z leczeniem, w tym działania niepożądane związane ze wzrokiem, mające wpływ na zdolność koncentracji i reagowania, zaleca się, aby osoby te nie prowadziły pojazdów ani nie obsługiwały maszyn, dopóki te działania nie ustąpią.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
