Sabril (500 mg, 50 saszetek, granulat do sporz. roztw. doustnego)
Skład
1 tabl. powl. lub 1 saszetka zawiera 500 mg wigabatryny.
Forma leku
granulat do sporz. roztw. doustnego
Działanie
Lek przeciwdrgawkowy, będący selektywnym nieodwracalnym inhibitorem aminotransferazy GABA (enzymu odpowiedzialnego za rozkład GABA). Wigabatryna szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, niezależnie od pokarmu. Brak bezpośredniej zależności między stężeniem leku w osoczu a jego skutecznością. Czas działania zależy w większym stopniu od tempa resyntezy aminotransferazy GABA niż od stężenia leku w osoczu. Około 70% pojedynczej dawki wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem. T0,5 wynosi 5-8 h.
Wskazania
Leczenie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi u pacjentów z napadami częściowymi opornymi na leczenie, które są lub nie są wtórnie uogólnione, w przypadku, gdy wszystkie inne leki przeciwpadaczkowe stosowane w skojarzeniu są niewystarczające lub źle tolerowane. Monoterapia napadów padaczkowych u niemowląt (zespół Westa).
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na wigabatrynę lub pozostałe składniki preparatu.
Środki ostrożności
Preparat nie powinien być stosowany w monoterapii z wyjątkiem leczenia napadów padaczkowych u niemowląt. U około 1/3 pacjentów otrzymujących wigabatrynę obserwowano ograniczenia pola widzenia. Początek objawów występuje zwykle po kilkumiesięcznym lub kilkuletnim stosowaniu wigabatryny. Stopień ograniczenia pola widzenia może być znaczny. Większość pacjentów z defektem potwierdzonym w badaniu perymetrycznym nie miała objawów. W związku z tym, wymienione działanie niepożądane może być wiarygodnie zdiagnozowane poprzez systematycznie przeprowadzane badania perymetryczne, co jest zwykle możliwe tylko u pacjentów w wieku powyżej 9 lat. U niemowląt, dzieci oraz pacjentów, którzy nie są w stanie wykonać badania perymetrycznego, można rozważyć zastosowanie elektroretinografii (ERG), optycznej koherentnej tomografii (OCT) i (lub) innych metod odpowiednich dla danego pacjenta. Pacjenci powinni być systematycznie badani w kierunku ubytków pola widzenia oraz zmniejszonej ostrości wzroku na początku leczenia i w regularnych odstępach czasu przez cały okres leczenia. Zaleca się ocenę wzroku na początku leczenia (nie później niż w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia stosowania wigabatryny), co 3 do 6 miesięcy w trakcie terapii oraz około 3 do 6 miesięcy po jej zakończeniu. Dostępne dane wskazują, że ograniczenia pola widzenia są nieodwracalne nawet po zaprzestaniu leczenia wigabatryną. Nie można wykluczyć zwiększenia ubytków pola widzenia po zaprzestaniu leczenia wigabatryną. Dlatego wigabatryna może być stosowana jedynie po rozważeniu korzyści i ryzyka w stosunku do innych leków. Ze względu na ryzyko utraty wzroku, należy natychmiast rozpocząć stopniowe odstawianie leku, jeśli po przeprowadzeniu odpowiedniej próby leczenia nie zaobserwowano istotnej poprawy. Należy okresowo oceniać reakcję pacjenta na wigabatrynę oraz potrzebę jej dalszego stosowania. Nie zaleca się stosowania wigabatryny u pacjentów z istniejącymi ubytkami pola widzenia o istotnym znaczeniu klinicznym. Ubytki pola widzenia (VFD). W oparciu o dostępne dane można stwierdzić, że ubytek pola widzenia ma w większości przypadków kształt koncentryczny, dotyczy obydwu oczu i jest znaczniejszy po stronie nosowej niż skroniowej. W centrum pola widzenia (w promieniu 30st.) często obserwuje się obrączkowy ubytek pola widzenia w części nosowej. Ubytki pola widzenia opisywane u pacjentów otrzymujących wigabatrynę wahały się od łagodnych do ciężkich. Ciężkie przypadki mogą charakteryzować się widzeniem tunelowym. W ciężkich przypadkach opisywano również wystąpienie ślepoty. Większość pacjentów z ubytkiem potwierdzonym w badaniu perymetrycznym nie obserwowała wcześniej samoistnie występujących objawów, nawet gdy stwierdzony defekt w badaniu perymetrycznym był ciężki. Z dostępnych danych wynika, że ubytki pola widzenia są nieodwracalne nawet po zaprzestaniu leczenia wigabatryną. Nie można wykluczyć, że po zaprzestaniu leczenia wigabatryną ubytki pola widzenia się zwiększą. Zgromadzone w badaniach dotyczących częstości występowania dane sugerują, że u około 1/3 pacjentów otrzymujących wigabatrynę obserwuje się ubytki pola widzenia. Ryzyko wystąpienia ograniczenia pola widzenia może być większe u mężczyzn niż u kobiet. W tym badaniu wykazano możliwy związek pomiędzy ryzykiem wystąpienia ubytków pola widzenia i stopniem ekspozycji na wigabatrynę, zarówno w odniesieniu do dawki dobowej (od 1 g do więcej niż 3 g), jak i do długości leczenia (maksymalnie przez pierwsze 3 lata). Przed rozpoczęciem leczenia wigabatryną u wszystkich pacjentów należy przeprowadzić konsultację okulistyczną z badaniem pola widzenia. Zaleca się, aby kontrolowanie wzroku było przeprowadzane przez lekarza okulistę posiadającego doświadczenie w interpretacji wyników badań pola widzenia oraz umiejętność przeprowadzania oftalmoskopii pośredniej siatkówki przy rozszerzonych źrenicach. Ze względu na trudności w przeprowadzaniu badań okulistycznych u niemowląt, utrata wzroku może nie zostać wykryta, dopóki nie osiągnie znacznego stopnia zaawansowania. U pacjentów otrzymujących wigabatrynę zaleca się ocenę pola widzenia i (lub) ocenę siatkówki na początku leczenia (nie później niż w ciągu 4 tygodni od jego rozpoczęcia), co 3 do 6 miesięcy w trakcie terapii oraz około 3 do 6 miesięcy po jej zakończeniu. Dobór metod diagnostycznych powinien być dostosowany indywidualnie do pacjenta i sytuacji klinicznej. U osób dorosłych oraz współpracujących pacjentów z grupy dzieci i młodzieży zaleca się wykonywanie badania perymetrycznego, najlepiej za pomocą automatycznego, progowego badania pola widzenia. Dodatkowe badania mogą obejmować badania elektrofizjologiczne (np. elektroretinografię [ERG]), obrazowanie siatkówki (np. optyczną koherentną tomografię [OCT]) i (lub) inne metody odpowiednie dla danego pacjenta. U pacjentów, u których przeprowadzenie badań okulistycznych nie jest możliwe, leczenie może być kontynuowane na podstawie oceny klinicznej, po odpowiednim poinformowaniu pacjenta. Ze względu na zmienność wyników, dane uzyskane w trakcie kontroli okulistycznej należy interpretować ostrożnie. W przypadku wyników nieprawidłowych lub niemożliwych do interpretacji zaleca się ich powtórzenie. Powtórne badanie w pierwszych tygodniach leczenia jest zalecane w celu oceny możliwości uzyskania powtarzalnych wyników oraz doboru odpowiedniej metody dalszego monitorowania pacjenta. Zarówno pacjent jak opiekun powinni otrzymać dokładny opis częstości oraz skutków wystąpienia zaburzeń pola widzenia podczas leczenia wigabatryną. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności zgłaszania każdych nowych problemów z widzeniem oraz objawów, które mogą być związane z zawężeniem pola widzenia. Jeżeli wystąpią zaburzenia widzenia, pacjent powinien udać się do okulisty. W razie rozpoznania zaburzeń pola widzenia podczas obserwacji w trakcie leczenia, należy podjąć decyzję co do stopniowego przerwania stosowania wigabatryny. Jeśli zostanie podjęta decyzja o kontynuowaniu leczenia, należy rozważyć częstszą obserwację (perymetria) w celu wykrycia progresji zmian lub ubytków stanowiących zagrożenie dla wzroku. Wigabatryny nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami działającymi toksycznie na siatkówkę oka. Ostrość wzroku. Częstość występowania zmniejszonej ostrości wzroku u pacjentów leczonych wigabatryną jest nieznana. Zaburzenia siatkówki, nieostre widzenie, zanik nerwu wzrokowego lub zapalenie nerwu wzrokowego mogą prowadzić do zmniejszenia ostrości wzroku. Ostrość wzroku powinna być badana w trakcie konsultacji okulistycznych przed rozpoczęciem leczenia wigabatryną oraz co 6 miesięcy przez cały okres leczenia. Stan neurologiczny oraz psychiczny. Ze względu na wyniki badań bezpieczeństwa na zwierzętach zalecana jest ścisła obserwacja pacjentów leczonych wigabatryną pod kątem działań niepożądanych dotyczących czynności neurologicznych. Wkrótce po rozpoczęciu leczenia wigabatryną opisywano rzadkie przypadki encefalopatii (znaczne uspokojenie, stupor, splątanie wraz z niespecyficznymi wolnymi falami w elektroencefalogramie). Czynniki ryzyka rozwinięcia tych reakcji to: większe niż zalecane dawki początkowe, szybsze niż zalecane zwiększanie dawek, niewydolność nerek. Przypadki te były przemijające po zmniejszeniu dawki lub zaprzestaniu leczenia wigabatryną. Tak jak podczas stosowania innych leków przeciwpadaczkowych, podczas leczenia wigabatryną u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia częstości napadów padaczki lub do nowego rodzaju napadów. Objawy te mogą również wystąpić w wyniku przedawkowania, zmniejszenia stężenia w osoczu innych leków przeciwpadaczkowych stosowanych jednocześnie lub jako efekt paradoksalny. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, nagłe przerwanie leczenia może prowadzić do wystąpienia drgawek, dlatego zaleca się wycofanie leczenia wigabatryną przez stopniowe zmniejszanie dawki przez okres 2 do 4 tygodni. Wigabatrynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z psychozą, depresją lub zaburzeniami zachowania w wywiadzie. Podczas leczenia wigabatryną zgłaszano zaburzenia psychiczne (np. pobudzenie, depresja, zaburzenia myślenia, reakcje paranoidalne). Takie objawy występowały u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i bez zaburzeń psychicznych w wywiadzie, i zwykle ustępowały po zmniejszeniu dawek lub stopniowym odstawieniu wigabatryny. Zgłaszano przypadki nieprawidłowego obrazu z rezonansu magnetycznego mózgu, szczególnie u młodych niemowląt leczonych dużymi dawkami wigabatryny z powodu napadów padaczkowych wieku niemowlęcego (zespół Westa). Znaczenie kliniczne tych wyników jest obecnie nieznane. Ponadto zgłaszano przypadki obrzęku wewnątrzmielinowego (IME), szczególnie u niemowląt leczonych z powodu napadów padaczkowych wieku niemowlęcego. Stwierdzono, że obrzęk wewnątrzmielinowy jest odwracalny po zaprzestaniu stosowania leku, dlatego też zaleca się stopniowe odstawianie wigabatryny w przypadku obserwacji obrzęku wewnątrzmielinowego. W leczeniu napadów padaczkowych u niemowląt zgłaszano występowanie zaburzeń ruchowych, w tym dystonii, dyskinezy i hipertonii. Należy indywidualnie u każdego pacjenta ocenić stosunek korzyści do ryzyka ze stosowania wigabatryny. Jeśli wystąpią nowe zaburzenia ruchowe w trakcie leczenia wigabatryną, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub stopniowe odstawienie leku. Myśli i zachowania samobójcze. U pacjentów, u których stosowano leki przeciwpadaczkowe w poszczególnych wskazaniach, odnotowano przypadki myśli i zachowań samobójczych. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych również wskazuje na niewielkie zwiększenie ryzyka myśli i zachowań samobójczych. Nie jest znany mechanizm powstawania tego ryzyka, a dostępne dane nie wykluczają możliwości, że zwiększone ryzyko występuje także podczas stosowania wigabatryny. W związku z tym należy uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występują oznaki myśli i zachowań samobójczych i w razie konieczności rozważyć odpowiednie leczenie. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy poinformować, że w razie wystąpienia oznak myśli lub zachowań samobójczych należy niezwłocznie poradzić się lekarza. Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z niewydolnością nerek. W związku z tym, że wigabatryna jest wydalana przez nerki, lek należy stosować ostrożnie u pacjentów, u których klirens kreatyniny wynosi mniej niż 60 ml/min oraz u osób w podeszłym wieku, tych pacjentów należy poddać ścisłej kontroli pod kątem występowania działań niepożądanych, takich jak uspokojenie lub splątanie. Wigabatryna i klonazepam. Jednoczesne stosowanie wigabatryny i klonazepamu może nasilać działanie uspokajające klonazepamu lub prowadzić do śpiączki, należy dokładnie ocenić, czy jednoczesne stosowanie tych leków jest konieczne. Substancje pomocnicze. Lek w postaci tabletek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej tabl., co oznacza, że uznaje się go za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Wigabatryna powinna być stosowana w ciąży tylko wtedy, kiedy jest to bezwzględnie konieczne. Donoszono o występowaniu nieprawidłowości (wady wrodzone lub samoistne poronienia) u dzieci matek leczonych wigabatryną. Ze względu na ograniczoną liczbę danych, chorobę podstawową (padaczkę) oraz jednoczesne stosowanie innych leków przeciwpadaczkowych nie można jednoznacznie wywnioskować, czy stosowanie wigabatryny w okresie ciąży zwiększa ryzyko wystąpienia wad rozwojowych. Należy ponownie rozważyć konieczność leczenia przeciwpadaczkowego, jeśli kobieta planuje ciążę lub jeśli zajdzie w ciążę. U potomstwa matek stosujących leki przeciwpadaczkowe ryzyko wystąpienia wad rozwojowych jest 2-3 razy większe niż w populacji ogólnej (m.in.: rozszczep wargi, wady sercowo-naczyniowe i wady cewy nerwowej). Leczenie kilkoma lekami przeciwpadaczkowymi może bardziej zwiększać ryzyko powstawania wad rozwojowych niż zastosowanie monoterapii. Nagłe przerwanie skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego może prowadzić do zaostrzenia choroby u matki, co może mieć szkodliwe skutki dla płodu. Wigabatryna przenika do mleka matki – nie zaleca się karmienia piersią. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozród.
Działania niepożądane
Bardzo często: senność, ubytki pola widzenia, zmęczenie, podniecenie (dzieci), niepokój psychoruchowy (dzieci). Często: zwiększenie masy ciała, zaburzenia mowy, ból i zawroty głowy, parestezje, zaburzenia koncentracji i pamięci, upośledzenie umysłowe (zaburzenia myślenia), drżenie, nieostre widzenie, podwójne widzenie, oczopląs, nudności, bóle brzucha, łysienie, obrzęki, drażliwość, niepokój psychoruchowy, agresja, nerwowość, depresja, reakcja paranoidalna. Niezbyt często: ataksja, zaburzenia ruchów (włączając dystonię, dyskinezę i hipertonię występujące samodzielnie lub w połączeniu z nieprawidłowościami w obrazie z rezonansu magnetycznego), wysypka, hipomania, mania, psychoza. Rzadko: objawy encefalopatyczne (sedacja, stupor i splątanie z towarzyszącą niespecyficzną aktywnością fal wolnych w zapisie elektroencefalograficznym; reakcje te były w pełni odwracalne po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu wigabatryny), zaburzenia siatkówki (głównie obwodowe), obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, próba samobójcza. Bardzo rzadko: zapalenie lub zanik nerwu wzrokowego, zapalenie wątroby, omamy. Częstość nieznana: nieprawidłowości w obrazie z rezonansu magnetycznego mózgu, które mogą być objawem obrzęku cytotoksycznego, obrzęk wewnątrzmielinowy (szczególnie u niemowląt), zmniejszona ostrość wzroku. Obserwowano zmniejszenie aktywności AlAT i AspAT. Długotrwałe leczenie wigabatryną może być związane z niewielkim zmniejszeniem stężenia hemoglobiny, co rzadko miało znaczenie kliniczne. Opisywano występowanie zaburzeń psychicznych, ustępowały one przeważnie po zmniejszeniu dawki wigabatryny lub jej stopniowym odstawieniu. Częstą reakcją była depresja, rzadko jednak wymagająca odstawienia wigabatryny. U niektórych pacjentów może wystąpić zwiększenie częstości napadów, w tym stan padaczkowy. Pacjenci z napadami mioklonicznymi mogą być szczególnie podatni na ten efekt. Rzadko może dochodzić do pojawienia się nowych lub zaostrzenia wcześniej występujących napadów mioklonicznych. Nagłe przerwanie leczenia może prowadzić do wystąpienia drgawek.
Interakcje
Wigabatryna nie podlega przemianom metabolicznym, nie wiąże się z białkami osocza i nie indukuje enzymów wątrobowych cytochromu P-450, interakcje z innymi lekami są mało prawdopodobne. W przeprowadzonych badaniach klinicznych obserwowano stopniowe zmniejszenie stężenia fenytoiny we krwi o 16 do 33%, w większości przypadków interakcja ta nie ma znaczenia klinicznego. W badaniach klinicznych, w których stosowano wigabatrynę z karbamazepiną, fenobarbitalem lub walproinianem sodu nie obserwowano interakcji. Jednoczesne stosowanie wigabatryny i klonazepamu może nasilać działanie uspokajające klonazepamu lub prowadzić do śpiączki.
Dawkowanie
Doustnie. Leczenie preparatem powinien rozpoczynać wyłącznie lekarz specjalizujący się w leczeniu padaczki, neurolog lub neurolog dziecięcy. Kontrole w trakcie leczenia powinny się odbywać pod nadzorem wymienionych specjalistów. Jeżeli po przeprowadzeniu odpowiedniej próby leczenia nie stwierdza się istotnej poprawy pod względem skuteczności kontroli napadów padaczkowych, leczenie wigabatryną należy przerwać. Lek należy wówczas stopniowo odstawić pod ścisłym nadzorem lekarza. Klinicznie istotną poprawę obserwuje się zazwyczaj w ciągu 2 do 4 tygodni u pacjentów z napadami padaczkowymi wieku niemowlęcego oraz w ciągu 12 tygodni u pacjentów ze złożonymi napadami częściowymi opornymi na leczenie. Dorośli: maksymalną skuteczność obserwuje się zwykle po dawce 2-3 g na dobę. Dawka początkowa wynosi 1 g; należy ją dołączyć do aktualnie stosowanych leków przeciwpadaczkowych. Dawkę dobową należy następnie stopniowo zwiększać o 0,5 g co tydzień w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku. Zalecana dawka maksymalna wynosi 3 g na dobę. Dzieci: zalecana dawka początkowa wynosi 40 mg/kg mc./dobę. Dzieci o mc. 10-15 kg – 0,5-1 g na dobę; dzieci o mc. 15-30 kg – 1-1,5 g/dobę; dzieci o mc. 30-50 kg – 1,5-3 g/dobę; dzieci o mc. >50 kg – 2-3 g/dobę. Nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki dla każdej z grup. Niemowlęta – monoterapia napadów padaczkowych wieku niemowlęcego (zespół Westa): dawka początkowa wynosi 50 mg/kg mc. na dobę. W razie konieczności można ją stopniowo zwiększyć w ciągu jednego tygodnia. Dawki do 150 mg/kg mc. na dobę były dobrze tolerowane. Pacjenci w podeszłym wieku lub z niewydolnością nerek (CCr <60 ml/min): należy rozważyć dostosowanie dawki lub częstości podawania leku. Tabletki lub granulat należy podawać 1 lub 2 razy na dobę, przed posiłkiem lub po posiłku. Granulat należy rozpuścić w wodzie, soku owocowym lub mleku bezpośrednio przed spożyciem.
Uwagi
W przypadku konieczności przerwania leczenia, zalecane jest stopniowe zmniejszanie dawki leku przez 2-4 tyg. Podczas stosowania preparatu obserwowano m.in. senność i ubytki pola widzenia. Należy zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych, obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu oraz wykonywania innych niebezpiecznych czynności mogących zagrażać życiu lub zdrowiu pacjenta. Wigabatryna może prowadzić do zmniejszenia wyników oznaczeń aktywności AlAT i AspAT. Wigabatryna może zwiększać ilość aminokwasów w moczu, co może prowadzić do fałszywie dodatnich wyników testów przeprowadzanych w celu wykrycia niektórych rzadkich genetycznych zaburzeń metabolicznych (np. acyduria α-aminoadypinowa).
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
