Truqap (200 mg, 64 szt., tabl. powl.)
Skład
1 tabl. powl. zawiera 160 mg lub 200 mg kapiwasertybu.
Forma leku
tabl. powl.
Działanie
Lek przeciwnowotworowy – silny, selektywny inhibitor aktywności kinazowej wszystkich 3 izoform kinazy serynowo-treoninowej AKT (AKT1, AKT2 i AKT3). AKT jest głównym przekaźnikiem sygnału w kaskadzie 3-kinazy fosfatydyloinozytolu (PI3K) regulującej liczne procesy komórkowe, w tym: przeżycie komórek, ich proliferację, cykl komórkowy, metabolizm, transkrypcję genów i migrację komórek. Aktywacja AKT w nowotworach jest skutkiem: aktywacji wyższych etapów przez inne szlaki sygnałowe, mutacji w genie AKT1, utraty funkcji homologu fosfatazy i tensyny (PTEN) oraz mutacji w podjednostce katalitycznej PI3K (PIK3CA). Kapiwasertyb zmniejsza wzrost linii komórkowych wywodzących się z guzów litych i zaburzeń hematologicznych, w tym linii komórkowych raka piersi z mutacjami PIK3CA lub AKT1 bądź bez tych mutacji lub ze zmianami w genie PTEN. Leczenie kapiwasertybem i fulwestrantem wykazywało odpowiedź przeciwnowotworową w szeregu modeli PDX ludzkiego raka piersi ER+ reprezentujących różne podtypy raka piersi. Obejmowały one modele z wykrywalnymi mutacjami lub zmianami w genach PIK3CA, PTEN lub AKT1 bądź bez tych mutacji i zmian. Farmakokinetykę kapiwasertybu scharakteryzowano u osób zdrowych i u pacjentów z guzami litymi. AUC i Cmax zwiększało się proporcjonalnie po podaniu pacjentom pojedynczej dawki z zakresu od 80 do 800 mg. Po podaniu wielokrotnych dawek z przedziału od 80 do 600 mg 2 razy na dobę AUC zwiększało się nieco bardziej niż w sposób proporcjonalny do dawki. Po przerywanym podawaniu kapiwasertybu w dawce 400 mg 2 razy na dobę w schemacie: 4 dni leczenia i 3 dni przerwy, przewiduje się, że stężenia kapiwasertybu w stanie stacjonarnym zostaną osiągnięte w 3. i 4. dniu podawania leku w każdym tygodniu, począwszy od 2. tyg. W dniach bez podawania leku jego stężenia w osoczu są niskie (wynoszą ok. 0,5% do 15% Cmax w stanie stacjonarnym). Kapiwasertyb jest szybko wchłaniany, a Cmax obserwuje się po ok. 1-2 h. Średnia bezwzględna biodostępność wynosi 29%. Kapiwasertyb nie wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza (odsetek leku w postaci niezwiązanej wynosi 22%), a stosunek stężenia w osoczu do stężenia we krwi wynosi 0,71. Kapiwasertyb jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i UGT2B7. Najważniejszym metabolitem występującym w osoczu ludzkim był glukuronid eteru który stanowił 83% całkowitego materiału związanego z lekiem. Mniej istotny metabolit będący produktem utleniania stanowił 2%, a kapiwasertyb stanowił 15% całkowitej ilości materiału związanego z lekiem obecnego w krążeniu. Nie zidentyfikowano aktywnych metabolitów. Efektywny T0,5 po podaniu pacjentom dawek wielokrotnych wyniósł 8,3 h. Po pojedynczym doustnym podaniu dawki 400 mg średni całkowity odzysk dawki radioaktywnej wyniósł 45% z moczu i 50% z kału. Lek wydalany jest głównie w drodze przemian metabolicznych.
Wskazania
W skojarzeniu z fulwestrantem w leczeniu dorosłych pacjentów z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem piersi wykazującym ekspresję receptorów estrogenowych (ER-dodatnim), HER2-ujemnym z co najmniej jedną zmianą w genach PIK3CA/AKT1/PTEN, po nawrocie lub progresji, do których doszło w trakcie lub po terapii hormonalnej. U kobiet w wieku przed- lub okołomenopauzalnym kapiwasertyb z fulwestrantem należy stosować w skojarzeniu z agonistą hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH). U mężczyzn należy rozważyć podawanie agonisty LHRH zgodnie z obecnie obowiązującymi standardami postępowania klinicznego.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności
Hiperglikemia. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u pacjentów ze współistniejącą cukrzycą typu 1 lub cukrzycą typu 2 wymagających przyjmowania insuliny i (lub) u pacjentów z HbA1c >8,0% (63,9 mmol/mol) nie było badane, ponieważ pacjenci ci zostali wykluczeni z udziału w badaniu klinicznym III fazy. Do tego badania włączono 21 (5,9%) pacjentów w grupie otrzymującej kapiwasertyb w skojarzeniu z fulwestrantem z HbA1c ≥6,5%. Hiperglikemia była częściej zgłaszana u pacjentów z wyjściowym HbA1c ≥6,5% (33,3% pacjentów) niż u tych z wyjściowym HbA1c <6,5% (16%). Ciężka hiperglikemia, związana z cukrzycową kwasicą ketonową (DKA) zakończoną zgonem występowała u pacjentów leczonych kapiwasertybem. DKA może wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia kapiwasertybem. W niektórych zgłaszanych przypadkach DKA wystąpiła po upływie mniej niż 10 dni. Pacjenci z cukrzycą w wywiadzie mogą wymagać intensyfikacji leczenia przeciwcukrzycowego i powinni być ściśle monitorowani. Konsultacja z diabetologiem lub z osobą z fachowego personelu medycznego doświadczoną w leczeniu hiperglikemii jest rekomendowana u pacjentów z cukrzycą. Przed rozpoczęciem leczenia kapiwasertybem należy poinformować pacjentów o możliwości wystąpienia hiperglikemii spowodowanej przyjmowaniem tego leku oraz zalecić im natychmiastowe skontaktowanie się z osobą z fachowego personelu medycznego w przypadku wystąpienia objawów hiperglikemii (np. nadmiernego pragnienia, częstszego niż zwykle oddawania moczu lub oddawania większej niż zwykle ilości moczu bądź zwiększonego łaknienia z utratą masy ciała). U pacjentów z chorobami współistniejącymi lub stosujących jednocześnie inne leki (np. u pacjentów odwodnionych, niedożywionych, otrzymujących jednocześnie chemioterapię/steroidy, u pacjentów z posocznicą) ryzyko hiperglikemii postępującej do cukrzycowej kwasicy ketonowej może być większe. DKA należy rozważyć jako jedną z możliwości w diagnostyce różnicowej po wystąpieniu dodatkowych nieswoistych objawów, takich jak nudności, wymioty, ból brzucha, trudności z oddychaniem, oddech o owocowym zapachu, dezorientacja, nietypowe zmęczenie lub senność. U pacjentów z podejrzeniem DKA, leczenie kapiwasertybem należy natychmiast przerwać. Jeśli występowanie DKA potwierdzi się, kapiwasertyb należy odstawić i nie wznawiać.
Harmonogram monitorowania stężeń glukozy na czczo i stężenia HbA1c u pacjentów leczonych kapiwasertybem. W czasie badań przesiewowych przed rozpoczęciem leczenia kapiwasertybem u wszystkich pacjentów (w tym z cukrzycą) należy oznaczyć stężenie glukozy w osoczu na czczo i stężenie HbA1c oraz zoptymalizować stężenie glukozy we krwi u pacjenta. Po rozpoczęciu leczenia kapiwasertybem u wszystkich pacjentów (w tym z cukrzycą) należy monitorować stężenie glukozy na czczo w tygodniu 1., 2., 4., 6. i 8. po rozpoczęciu leczenia, a następnie co miesiąc; zaleca się oznaczenie stężenia glukozy na czczo przed podaniem dawki w 3. lub 4. dniu w tygodniach przyjmowania leku; stężenie HbA1c należy skontrolować co 3 mies. U wszystkich pacjentów leczonych kapiwasertybem należy regularnie monitorować/pacjent powinien samodzielnie monitorować stężenie glukozy na czczo, częściej w okresie pierwszych 4 tyg., a zwłaszcza w ciągu pierwszych 2 tyg. leczenia, zgodnie z zaleceniami fachowego personelu medycznego. U pacjentów z cukrzycą należy monitorować/pacjent powinien samodzielnie monitorować stężenie glukozy na czczo codziennie w pierwszych 2 tyg. leczenia; następnie, należy kontynuować monitorowanie stężenia glukozy na czczo tak często, jak to konieczne w ramach postępowania z hiperglikemią, zgodnie z zaleceniami fachowego personelu medycznego; zaleca się wykonanie dodatkowego oznaczenia HbA1c w tygodniu 4. u pacjentów z cukrzycą, stanem przedcukrzycowym lub hiperglikemią przed rozpoczęciem leczenia. Jeśli wystąpi hiperglikemia po rozpoczęciu leczenia kapiwasertybem u wszystkich pacjentów należy monitorować stężenie glukozy na czczo zgodnie ze wskazaniami klinicznymi (co najmniej 2 razy w tyg., tj. w dni rozpoczęcia i zakończenia leczenia kapiwasertybem) do czasu obniżenia się stężenia glukozy na czczo do poziomów wyjściowych (zaleca się oznaczenie stężenia glukozy na czczo przed podaniem dawki w 3. lub 4. dniu w tygodniach przyjmowania leku). Należy rozważyć konsultację z fachowym personelem medycznym mającym doświadczenie w leczeniu hiperglikemii. W zależności od ciężkości hiperglikemii, dawkowanie kapiwasertybu można przerwać, zredukować lub trwale zakończyć (patrz Dawkowanie). W czasie stosowania leku przeciwcukrzycowego należy nadal kontrolować stężenie glukozy na czczo co najmniej raz w tygodniu przez 2 mies., a następnie raz na 2 tyg. lub zgodnie ze wskazaniami klinicznymi (zaleca się oznaczenie stężenia glukozy na czczo przed podaniem dawki w 3. lub 4. dniu w tygodniach przyjmowania leku). Częstsze badanie stężenia glukozy na czczo jest wymagane u pacjentów z cukrzycą w wywiadzie, u pacjentów bez cukrzycy w wywiadzie i wykazujących FG >GGN 160 mg/dl (>GGN 8,9 mmol/l) podczas leczenia, u pacjentów stosujących jednocześnie kortykosteroidy lub u osób ze współistniejącymi zakażeniami lub w innych stanach, które mogą wymagać wzmożonej kontroli glikemii, aby zapobiec pogorszeniu się zaburzeń metabolizmu glukozy i potencjalnym powikłaniom, jakim jest cukrzycowa kwasica ketonowa. Oprócz stężenia glukozy na czczo zaleca się monitorowanie ketonów (najlepiej we krwi) i innych parametrów metabolicznych (zgodnie ze wskazaniami), jeśli u pacjenta wystąpi hiperglikemia. Oprócz zalecanego postępowania w hiperglikemii, zaleca się zapewnienie poradnictwa w zakresie zmiany stylu życia u pacjentów z czynnikami ryzyka obecnymi przed rozpoczęciem leczenia oraz u pacjentów, u których wystąpi hiperglikemia podczas leczenia kapiwasertybem. Biegunka. Kliniczne następstwa biegunki mogą obejmować odwodnienie, hipokaliemię i ostre uszkodzenie nerek, które były zgłaszane, wraz z zaburzeniami rytmu serca (z hipokaliemią jako czynnikiem ryzyka). W zależności od nasilenia biegunki podawanie kapiwasertybu może zostać przerwane, zmniejszone lub całkowicie zakończone. Należy doradzić pacjentom, by rozpoczęli przyjmowanie leków przeciwbiegunkowych po wystąpieniu pierwszych objawów biegunki i aby zwiększyli doustną podaż płynów. U pacjentów z biegunką konieczne jest utrzymanie prawidłowej wolemii i równowagi elektrolitowej, aby uniknąć powikłań związanych z hipowolemią i małym stężeniem elektrolitów. Polekowe reakcje skórne. Należy monitorować pacjentów pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów wysypki lub zapalenia skóry, a w zależności od nasilenia polekowych reakcji skórnych dawkowanie można przerwać, zmniejszyć lub trwale zakończyć. Zaleca się konsultację z dermatologiem na wczesnym etapie występowania tych reakcji, aby zwiększyć precyzję rozpoznania i ustalić odpowiednie postępowanie. Pacjenci wykluczeni z badania. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku nie było badane u pacjentów z objawowym zajęciem narządów trzewnych. Pacjenci z występowaniem w wywiadzie klinicznie istotnej choroby serca, w tym QTcF >470 ms, wszelkich czynników zwiększających ryzyko wydłużenia QTc lub ryzyko wystąpienia arytmii bądź ryzyko zaburzeń czynności serca lub pacjenci ze współistniejącą cukrzycą typu 1 lub cukrzycą typu 2 wymagający przyjmowania insuliny oraz pacjenci z HbA1c >8,0% (63,9 mmol/mol) byli wykluczeni z badania. Należy wziąć to pod uwagę przepisując kapiwasertyb tym pacjentom. Inne leki. Jednoczesne podawanie silnych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 z kapiwasertybem może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kapiwasertyb, a w konsekwencji do większego ryzyka wystąpienia działań toksycznych (modyfikacja dawki – patrz „Dawkowanie”). Jednoczesne podawanie silnych i umiarkowanych induktorów CYP3A4 może prowadzić do zmniejszenia ekspozycji na kapiwasertyb – należy unikać jednoczesnego podawania silnych i umiarkowanych induktorów CYP3A4 z kapiwasertybem. Substancje pomocnicze. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Lek nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji. Należy doradzić kobietom w wieku rozrodczym, by unikały zajścia w ciążę podczas przyjmowania leku. U kobiet w wieku rozrodczym należy wykonać test ciążowy przed rozpoczęciem leczenia i zweryfikować jego wynik jako ujemny. Należy rozważyć powtarzanie testu ciążowego przez cały czas trwania leczenia. Należy doradzić pacjentom stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas przyjmowania leku i przez pewien czas po zakończeniu leczenia: co najmniej 4 tyg. u kobiet i 16 tyg. u mężczyzn. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję. Nie wiadomo, czy kapiwasertyb lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Ekspozycję na kapiwasertyb potwierdzono u karmionych piersią młodych szczura, co może wskazywać na wydzielanie kapiwasertybu do mleka. Nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią. Podczas leczenia kapiwasertybem należy przerwać karmienie piersią. W badaniach na zwierzętach nie obserwowano działań niepożądanych na żeńskie narządy rozrodcze, ale wpływ na płodność samic szczura nie był badany. Kapiwasertyb wywierał działanie toksyczne na jądra i może zaburzać płodność mężczyzn w wieku rozrodczym. Należy zapoznać się z informacją dot. stosowania w okresie ciąży i karmienia piersią w ChPL fulwestrantu.
Działania niepożądane
Bardzo często: zakażenie układu moczowego (obejmuje zakażenie układu moczowego i zapalenie pęcherza moczowego), niedokrwistość, zmniejszone łaknienie, ból głowy, biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (obejmuje owrzodzenie aftowe, owrzodzenie jamy ustnej i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej), wysypka (obejmuje rumień, wysypkę, wysypkę rumieniową, wysypkę plamistą, wysypkę plamisto-grudkową, wysypkę grudkową i wysypkę ze świądem), świąd, zmęczenie (obejmuje astenię i uczucie zmęczenia), hiperglikemia (obejmuje zwiększenie stężenia glukozy we krwi, cukrzycę, hiperglikemię, cukrzycę typu 2). Często: nadwrażliwość, hipokaliemia (obejmuje zmniejszenie stężenia potasu we krwi i hipokaliemię), zaburzenia smaku, zawroty głowy, omdlenia, ostre uszkodzenie nerek, suchość błony śluzowej jamy ustnej, ból brzucha, niestrawność, suchość skóry, rumień wielopostaciowy, zapalenie błony śluzowej, gorączka (obejmuje podwyższoną temperaturę ciała i gorączkę), zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie stężenia hemoglobiny glikowanej. Niezbyt często: cukrzycowa kwasica ketonowa (obejmuje cukrzycową kwasicę ketonową i kwasicę ketonową), wykwity polekowe, zapalenie skóry, uogólnione złuszczające zapalenie skóry, toksyczne wykwity skórne.
Interakcje
Kapiwasertyb jest metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i UGT2B7. W warunkach in vivo kapiwasertyb jest słabym inhibitorem CYP3A zależnym od czasu. Leki, które mogą zwiększać stężenie kapiwasertybu w osoczu. Silne inhibitory CYP3A4. Jednoczesne podawanie kapiwasertybu z silnymi inhibitorami CYP3A4 zwiększa jego stężenie, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań toksycznych leku. Należy unikać jednoczesnego podawania leku z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. boceprewirem, cerytynibem, klarytromycyną, kobicystatem, koniwaptanem, ensitrelwirem, idelalizybem, indynawirem, itrakonazolem, josamycyną, ketokonazolem, lonafarnibem, mibefradylem, mifepristonem, nefazodonem, nelfinawirem, pozakonazolem, rybocyklibem, rytonawirem, sakwinawirem, telaprewirem, telitromycyną, troleandomycyną, tukatynibem, worykonazolem, grejpfrutem i sokiem z grejpfruta). Jeśli jednoczesne podawanie jest konieczne, należy zmniejszyć dawkę kapiwasertybu. Jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek 200 mg silnego inhibitora CYP3A4, itrakonazolu zwiększyło AUC i Cmax kapiwasertybu odpowiednio o 95% i 70% w porównaniu z podaniem samego kapiwasertybu. Umiarkowane inhibitory CYP3A4. Jednoczesne podawanie kapiwasertybu z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 zwiększa jego stężenie, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań toksycznych leku. Należy zmniejszyć dawkę kapiwasertybu podczas jednoczesnego podawania z umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 (np. aprepitantem, ciprofloksacyną, cyklosporyną, diltiazemem, erytromycyną, flukonazolem, fluwoksaminą, tofizopamem, werapamilem). Leki, które mogą zmniejszać stężenie kapiwasertybu w osoczu. Silne induktory CYP3A4. Należy unikać jednoczesnego podawania kapiwasertybu z silnymi induktorami CYP3A4 (np. karbamazepiną, fenytoiną, ryfampicyną, zielem dziurawca). Jednoczesne podawanie kapiwasertybu z silnym induktorem CYP3A4, enzalutamidem, zmniejszyło AUC kapiwasertybu o ok. 40-50%. Umiarkowane induktory CYP3A4. Jednoczesne podawanie kapiwasertybu z umiarkowanym induktorem CYP3A4 ma potencjał zmniejszania stężenia kapiwasertybu. Może to obniżać skuteczność kapiwasertybu. Należy unikać jednoczesnego podawania leku z umiarkowanymi induktorami CYP3A4 (np. bozentanem, cenobamatem, dabrafenibem, elagoliksem, etrawiryną, lersywiryną, lesinuradem, lopinawirem, lorlatynibem, metamizolem, mitapiwatem, modafinilem, nafcyliną, peksydartynibem, fenobarbitalem, ryfabutyną, semagacestatem, sotorasibem, talwiraliną, telotristatu etylem, tiorydazyną). Leki, których stężenie w osoczu może zmienić się pod wpływem kapiwasertybu. Substraty CYP3A. Stężenie leków eliminowanych głównie w drodze metabolizmu CYP3A może zwiększać się, gdy są one podawane jednocześnie z kapiwasertybem, co może następnie prowadzić do nasilenia działań toksycznych, w zależności od okna terapeutycznego tych leków. Kapiwasertyb zwiększał AUC midazolamu o 15% do 77% i dlatego jest słabym inhibitorem CYP3A. Może zajść konieczność dostosowania dawki leków o wąskim oknie terapeutycznym, wydalanych głównie drogą metabolizmu CYP3A (np. karbamazepiny, cyklosporyny, fentanylu, pimozydu, simwastatyny, takrolimusu). Należy zapoznać się z ChPL innych leków, w których podano zalecenia dotyczące jednoczesnego podawania ze słabymi inhibitorami CYP3A4. Substraty CYP2D6 o wąskim indeksie terapeutycznym. Oceny in vitro wykazały, że kapiwasertyb ma potencjał hamujący aktywności CYP2D6. Kapiwasertyb należy stosować ostrożnie w kombinacji z wrażliwymi substratami enzymów CYP2D6, które charakteryzują się wąskim indeksem terapeutycznym, ponieważ kapiwasertyb może zwiększać ekspozycję ogólnoustrojową na te substraty. Substraty CYP2B6 o wąskim indeksie terapeutycznym. Oceny in vitro wykazały, że kapiwasertyb ma potencjał indukujący aktywności CYP2B6. Kapiwasertyb należy stosować ostrożnie w kombinacji z wrażliwymi substratami enzymów CYP2B6, które charakteryzują się wąskim indeksem terapeutycznym (np. bupropionem), ponieważ kapiwasertyb może zmniejszać ekspozycję ogólnoustrojową na te substraty. Substraty UGT1A1 o wąskim indeksie terapeutycznym. Oceny in vitro wykazały, że kapiwasertyb ma potencjał hamujący aktywności enzymów UGT1A1. Kapiwasertyb należy stosować ostrożnie w kombinacji z wrażliwymi substratami enzymów UGT1A1, które charakteryzują się wąskim indeksem terapeutycznym (np. irynotekanem), ponieważ kapiwasertyb może zwiększać ekspozycję ogólnoustrojową na te substraty. Interakcje z transporterami wątrobowymi (BCRP, OATP1B1, OATP1B3). Ekspozycja na leki, które są wrażliwe na zahamowanie BCRP, OATP1B1 i (lub) OATP1B3, jeśli są metabolizowane przez CYP3A4, może zwiększyć się pod wpływem jednoczesnego podawania kapiwasertybu. Może to prowadzić do nasilenia działań toksycznych. W zależności od okna terapeutycznego tych leków, może zajść konieczność dostosowania ich dawki, jeśli są one wrażliwe na zahamowanie BCRP, OATP1B1 i (lub) OATP1B3, jeśli są metabolizowane przez CYP3A4 (np. simwastatyna). Należy zapoznać się z ChPL innych leków, w których podano zalecenia dotyczące jednoczesnego podawania z inhibitorami CYP3A4, BCRP, OATP1B1 i OATP1B3. Interakcje z transporterami nerkowymi (MATE1, MATE2K, OCT2). Ekspozycja na leki, które są wrażliwe na zahamowanie MATE1, MATE2K i (lub) OCT2 może zwiększyć się pod wpływem jednoczesnego podawania kapiwasertybu. Może to prowadzić do nasilenia działań toksycznych. W zależności od okna terapeutycznego tych lkeów, może zajść konieczność dostosowania ich dawki, jeśli są one wrażliwe na zahamowanie MATE1, MATE2K i OCT2 (np. dofetylid, prokainamid). Należy zapoznać się z ChPL innych leków, w których podano zalecenia dotyczące jednoczesnego podawania z inhibitorami MATE1, MATE2K i (lub) OCT2. Podczas leczenia kapiwasertybem może wystąpić przejściowe zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy z powodu zahamowania OCT2, MATE1 i MATE2K przez kapiwasertyb.
Dawkowanie
Doustnie. Leczenie powinno być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Pacjenci z ER-dodatnim, HER2-ujemnym zaawansowanym rakiem piersi powinni zostać zakwalifikowani do leczenia kapiwasertybem na podstawie obecności co najmniej jednej zmiany w genach PIK3CA/AKT1/PTEN, które należy oceniać odpowiednio do tego celu przeznaczonym testem z certyfikatem CE-IVD. Jeżeli test z certyfikatem CE-IVD nie jest dostępny, należy stosować inny zwalidowany test. Zalecana dawka leku wynosi 400 mg (2 tabl. po 200 mg) 2 razy na dobę przyjmowane w odstępach ok. 12 h (całkowita dawka dobowa to 800 mg) przez 4 dni, po których następują 3 dni bez leczenia. Kapiwasertyb należy podawać jednocześnie z fulwestrantem. Zalecana dawka fulwestrantu to 500 mg podawane w 1., 15. i 29. dniu, a następnie raz na miesiąc. Aby uzyskać więcej informacji należy zapoznać się z ChPL fulwestrantu. Pominięcie dawki. W razie pominięcia dawki leku można ją przyjąć w ciągu 4 h od zwykłej pory przyjmowania. Po upływie ponad 4 h dawkę tę należy pominąć. Następną dawkę należy przyjąć o zwykłej porze. Należy zachować co najmniej 8 h przerwy pomiędzy dawkami. Wymioty. Jeśli u pacjenta wystąpią wymioty, nie należy przyjmować dodatkowej dawki. Następną dawkę leku należy przyjąć o zwykłej porze. Czas trwania leczenia. Leczenie kapiwasertybem należy kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Dostosowanie dawki. Leczenie preparatem można przerwać w ramach postępowania z działaniami niepożądanymi i można rozważyć zmniejszenie dawki. Zmniejszenie dawki należy przeprowadzać zgodnie z poniższym schematem. Dawkę kapiwasertybu można zmniejszyć maksymalnie dwa razy. Wytyczne dotyczące zmniejszania dawki z powodu działań niepożądanych. Dawka początkowa: 400 mg (2 tabl. po 200 mg) 2 razy na dobę przez 4 dni, a następnie 3 dni przerwy. Pierwsze zmniejszenie dawki: 320 mg (2 tabl. po 160 mg) 2 razy na dobę przez 4 dni, a następnie 3 dni przerwy. Drugie zmniejszenie dawki: 200 mg (1 tabl. 200 mg) 2 razy na dobę przez 4 dni, a następnie 3 dni przerwy. Zalecana modyfikacja dawki w przypadku hiperglikemii. Stopień 1. (przed przyjęciem dawki kapiwasertybu) – >GGN-160 mg/dl lub >GGN-8,9 mmol/l lub HbA1c >7%: nie ma konieczności dostosowania dawki kapiwasertybu; rozważyć rozpoczęcie lub zintensyfikowanie doustnego leczenia przeciwcukrzycowego. Należy rozważyć konsultację z diabetologiem podczas dobierania leczenia przeciwcukrzycowego. Należy uwzględnić możliwość wystąpienia hipoglikemii po podaniu leku przeciwcukrzycowego w dniach bez podawania dawki kapiwasertybu. Pacjenci powinni także rozważyć konsultację z dietetykiem w celu wprowadzenia zmian w trybie życia, mogących zmniejszyć hiperglikemię. Metformina jest obecnie preferowanym doustnym lekiem przeciwcukrzycowym rekomendowanym w przypadku wystąpienia hiperglikemii pojawiającej się u pacjentów uczestniczących w badaniach z kapiwasertybem. Dawkowanie i leczenie pacjentów otrzymujących metforminę w kombinacji z kapiwasertybem wymaga zachowania ostrożności. Z uwagi na możliwość interakcji metforminy z kapiwasertybem (wywołanej inhibicją transporterów nerkowych [np. OCT2] zaangażowanych w wydalanie metforminy) w trakcie równoległego przyjmowania kapiwasertybu i metforminy należy cotygodniowo monitorować kreatyninę po rozpoczęciu leczenia metforminą aż do 3 tyg., a następnie pierwszego dnia każdego cyklu. Metforminę należy podawać wyłącznie w te dni, w które podaje się również kapiwasertyb (T0,5 kapiwasertybu wynosi ok. 8 h) i należy ją odstawić, gdy odstawia się leczenie kapiwasertybem, z wyjątkiem innych wskazań klinicznych. Stopień 2. (przed przyjęciem dawki kapiwasertybu) – >160-250 mg/dl lub >8,9-13,9 mmol/l: wstrzymać podawanie kapiwasertybu i rozpocząć lub zintensyfikować doustne leczenie przeciwcukrzycowe; jeśli poprawa do wartości ≤160 mg/dl (lub ≤8,9 mmol/l) nastąpi w ciągu 28 dni, wznowić stosowanie kapiwasertybu w tej samej dawce i utrzymać rozpoczęte lub zintensyfikowane leczenie przeciwcukrzycowe; jeśli poprawa do wartości ≤160 mg/dl (lub ≤8,9 mmol/l) nastąpi po 28 dniach, wznowić leczenie kapiwasertybu w dawce o jeden poziom mniejszej oraz utrzymać rozpoczęte lub zintensyfikowane leczenie przeciwcukrzycowe. Stopień 3. (przed przyjęciem dawki kapiwasertybu) – >250-500 mg/dl lub >13,9-27,8 mmol/l: wstrzymać stosowanie kapiwasertybu i skonsultować się z diabetologiem; rozpocząć lub zintensyfikować doustne leczenie przeciwcukrzycowe; rozważyć podanie dodatkowych leków przeciwcukrzycowych, takich jak insulina, w zależności od wskazań klinicznych; rozważyć nawodnienie dożylne i wdrożyć odpowiednie postępowanie kliniczne zgodnie z lokalnie obowiązującymi wytycznymi; jeśli FG zmniejszy się do wartości ≤160 mg/dl (lub ≤8,9 mmol/l) w ciągu 28 dni, wznowić stosowanie kapiwasertybu w dawce o jeden poziom mniejszej i utrzymać rozpoczęte lub zintensyfikowane leczenie przeciwcukrzycowe; jeśli FG nie zmniejszy się do wartości ≤160 mg/dl (lub ≤ 8,9 mmol/l) w ciągu 28 dni po odpowiednim leczeniu, trwale zakończyć stosowanie kapiwasertybu. Stopień 4. (przed przyjęciem dawki kapiwasertybu) – >500 mg/dl lub >27,8 mmol/l: wstrzymać stosowanie kapiwasertybu i skonsultować się z diabetologiem; rozpocząć lub zintensyfikować odpowiednie leczenie przeciwcukrzycowe; rozważyć podawanie insuliny, (dawkowanie i czas trwania leczenia w zależności od wskazań klinicznych), nawadnianie dożylne i wdrożyć odpowiednie postępowanie kliniczne zgodnie z lokalnie obowiązującymi wytycznymi; jeśli FG zmniejszy się do wartości ≤500 mg/dl (lub ≤27,8 mmol/l) w ciągu 24 h, należy postępować zgodnie z wytycznymi podanymi w tej tabeli dla właściwego stopnia nasilenia; jeśli stężenie FG >500 mg/dl (lub >27,8 mmol/l) potwierdzi się po 24 h, trwale zakończyć stosowanie kapiwasertybu. Zalecana modyfikacja dawki w przypadku biegunki. Należy rozważyć wtórną profilaktykę u pacjentów z nawracającą biegunką. Stopień 1.: nie ma konieczności dostosowania dawki kapiwasertybu; rozpocząć odpowiednie leczenie przeciwbiegunkowe, zmaksymalizować leczenie wspomagające i monitorować w zależności od wskazań klinicznych. Stopień 2.: rozpocząć lub zintensyfikować odpowiednie leczenie przeciwbiegunkowe, monitorować pacjenta i w zależności od wskazań klinicznych przerwać stosowanie kapiwasertybu na maksymalnie 28 dni do ustąpienia biegunki do stopnia ≤1., a następnie wznowić podawanie kapiwasertybu w tej samej dawce lub w dawce o jeden poziom mniejszej, w zależności od wskazań klinicznych; jeśli biegunka stopnia 2. utrzymuje się lub nawraca, utrzymać odpowiednie leczenie przeciwbiegunkowe i wznowić stosowanie kapiwasertybu w dawce o jeden poziom mniejszej, w zależności od wskazań klinicznych. Stopień 3.: przerwać stosowanie kapiwasertybu; rozpocząć lub zintensyfikować odpowiednie leczenie przeciwbiegunkowe i monitorować w zależności od wskazań klinicznych; jeśli nastąpi poprawa objawów do stopnia ≤1. w ciągu 28 dni, wznowić podawanie kapiwasertybu w dawce o jeden poziom mniejszej; jeśli nie nastąpi poprawa objawów do stopnia ≤1. w ciągu 28 dni, trwale zakończyć stosowanie kapiwasertybu. Stopień 4.: trwale zakończyć stosowanie kapiwasertybu. Zalecana modyfikacja dawki w przypadku wysypki i innych polekowych reakcji skórnych. Należy rozważyć konsultację z dermatologiem w przypadku wystąpienia polekowych reakcji skórnych wszystkich stopni, niezależnie od ich nasilenia. U pacjentów z uporczywą wysypką i (lub) wcześniejszym występowaniem wysypki stopnia 3., należy rozważyć profilaktykę wtórną polegającą na kontynuowaniu podawania doustnych leków przeciwhistaminowych i (lub) steroidów miejscowych. Stopień 1.: nie ma konieczności dostosowania dawki kapiwasertybu; rozpocząć stosowanie emolientów i rozważyć włączenie doustnych niesedatywnych leków przeciwhistaminowych, w zależności od wskazań klinicznych, aby opanować objawy. Stopień 2.: rozpocząć lub zintensyfikować miejscowe leczenie steroidami i rozważyć włączenie doustnych niesedatywnych leków przeciwhistaminowych; w przypadku braku poprawy w wyniku zastosowanego leczenia przerwać stosowanie kapiwasertybu; wznowić w tej samej dawce po tym, jak wysypka stanie się tolerowana klinicznie. Stopień 3.: przerwać stosowanie kapiwasertybu; rozpocząć odpowiednie leczenie dermatologiczne steroidami do stosowania miejscowego o średniej/dużej sile działania, doustnymi niesedatywnymi lekami przeciwhistaminowymi i (lub) steroidami o działaniu systemowym; jeśli nastąpi poprawa objawów w ciągu 28 dni do stopnia ≤1., wznowić podawanie kapiwasertybu w dawce o jeden poziom mniejszej; jeśli nie nastąpi poprawa objawów do stopnia ≤1. w ciągu 28 dni, trwale zakończyć stosowanie kapiwasertybu; u pacjentów z nawrotem niemożliwej do tolerowania wysypki stopnia ≥3. rozważyć trwałe zakończenie stosowania kapiwasertybu. Stopień 4.: trwale zakończyć stosowanie kapiwasertybu. Zalecana modyfikacja dawki i postępowanie w przypadku innych działań toksycznych (z wyłączeniem hiperglikemii, biegunki, wysypki i innych polekowych reakcji skórnych). Stopień 1.: nie ma konieczności dostosowania dawki kapiwasertybu, rozpocząć odpowiednie leczenie i monitorować w zależności od wskazań klinicznych. Stopień 2.: przerwać stosowanie kapiwasertybu do czasu poprawy objawów do stopnia ≤1. Stopień 3.: przerwać stosowanie kapiwasertybu do czasu poprawy objawów do stopnia ≤1; jeśli nastąpi poprawa objawów, wznowić podawanie kapiwasertybu w tej samej dawce lub w dawce o jeden poziom mniejszej, w zależności od wskazań klinicznych. Jednoczesne podawanie z silnymi i umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4. Należy unikać jednoczesnego podawania kapiwasertybu z silnymi inhibitorami CYP3A4. Jeśli jednoczesne podanie tych leków jest konieczne, dawkę kapiwasertybu należy zmniejszyć do 320 mg 2 razy na dobę (co odpowiada całkowitej dawce dobowej 640 mg). Dawkę kapiwasertybu należy zmniejszyć do 320 mg 2 razy na dobę (co odpowiada całkowitej dawce dobowej 640 mg) podczas jednoczesnego podawania z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4. Po odstawieniu silnego lub umiarkowanego inhibitora CYP3A4 należy wznowić dawkowanie kapiwasertybu (po upływie 3 do 5 okresów półtrwania inhibitora), które było stosowane przed rozpoczęciem podawania silnego lub umiarkowanego inhibitora CYP3A4. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Dane dotyczące pacjentów w wieku ≥75 lat są ograniczone. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Lek nie jest zalecany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, ponieważ nie badano bezpieczeństwa stosowania i farmakokinetyki u tych pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dostępne dane są ograniczone; lek powinien być podawany pacjentom z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby tylko, jeśli korzyści przewyższają ryzyko i ci pacjenci powinni być ściśle monitorowani pod kątem objawów toksyczności. Lek nie jest zalecany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, ponieważ nie badano bezpieczeństwa stosowania i farmakokinetyki u tych pacjentów. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci w wieku 0-18 lat. Sposób podania. Tabletki można przyjmować z pokarmem lub bez. Należy je połykać w całości, popijając wodą i nie należy ich żuć, rozgryzać, rozpuszczać ani dzielić. Nie należy połykać tabletki, która została wcześniej połamana, rozgnieciona lub w innych sposób naruszona, ponieważ takie metody przyjmowania nie były badane w badaniach klinicznych.
Uwagi
Lek może wywierać niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ponieważ podczas leczenia kapiwasertybem zgłaszano uczucie zmęczenia, zawroty głowy oraz omdlenia.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
