Ultomiris (100 mg/ml, fiol. 11 ml, konc. do sporz. roztw. do inf.)
Skład
1 fiolka (3 ml) zawiera 300 mg rawulizumabu (100 mg/ml). Po rozcieńczeniu końcowe stężenie roztworu do infuzji wynosi 50 mg/ml. 1 fiolka (11 ml) zawiera 1100 mg rawulizumabu (100 mg/ml). Po rozcieńczeniu końcowe stężenie roztworu do infuzji wynosi 50 mg/ml. Preparat zawiera sód i polisorbat 80.
Forma leku
konc. do sporz. roztw. do inf.
Działanie
Lek immunosupresyjny, inhibitor układu dopełniacza, przeciwciało monoklonalne IgG2/4K, które w sposób swoisty wiąże się z białkiem C5 dopełniacza, hamując w ten sposób jego rozkład na składniki C5a (prozapalna anafilatoksyna) i C5b (podjednostka inicjująca powstanie kompleksu atakującego błonę – MAC lub C5b-9) i zapobiegając wytwarzaniu C5b-9. Rawulizumab nie wpływa na wcześniejsze etapy aktywacji dopełniacza, które mają zasadnicze znaczenie dla opsonizacji drobnoustrojów i usuwania kompleksów immunologicznych. Doga podania rawulizumabu to infuzja dożylna, a postać farmaceutyczna to roztwór, dlatego uważa się, że dostępność biologiczna dawki wynosi 100%. Oczekiwany Tmax zbiega się z końcem infuzji lub jest nieco dłuższy od czasu trwania infuzji. Terapeutyczne stężenia leku w stanie stacjonarnym osiąga się po podaniu pierwszej dawki. Jako że przeciwciało monoklonalne rawulizumab jest immunoglobuliną gamma (IgG), oczekuje się, że związek ten jest metabolizowany w taki sam sposób, jak wszystkie endogenne cząsteczki IgG (ulega degradacji do niewielkich peptydów i aminokwasów w szlakach katabolicznych) i podlega podobnemu procesowi eliminacji. Rawulizumab zawiera jedynie naturalnie występujące aminokwasy i nie ma znanych czynnych metabolitów. Średni T0,5 w końcowej fazie eliminacji u dorosłych pacjentów oraz dzieci i młodzieży z PNH wynosi 49,6 dni, u pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży z aHUS wynosi 51,8 dni, u dorosłych pacjentów z gMG wynosi 56,6 dni, a u dorosłych pacjentów z NMOSD – 64,3 dni.
Wskazania
Napadowa nocna hemoglobinuria (PNH). Leczenie pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży o mc. 10 kg lub większej z PNH: u pacjentów z hemolizą i jednym lub kilkoma objawami klinicznymi wskazującymi na dużą aktywność choroby; u pacjentów, którzy są klinicznie stabilni po otrzymywaniu leczenia ekulizumabem przez co najmniej 6 ostatnich miesięcy. Atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy (aHUS). Leczenie pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży o mc. co najmniej 10 kg z aHUS, którzy nie byli wcześniej leczeni inhibitorami układu dopełniacza lub u których stosowano ekulizumab przez co najmniej 3 miesiące i wykazano odpowiedź na ekulizumab. Uogólniona miastenia (gMG). Lek jest wskazany do stosowania jako terapia dodatkowa do standardowego leczenia dorosłych pacjentów z gMG, u których występują przeciwciała przeciw receptorowi acetylocholiny (AChR). Choroba ze spektrum zapalenia nerwów wzrokowych i rdzenia kręgowego (NMOSD). Leczenie pacjentów dorosłych z NMOSD z dodatnim wynikiem badania na obecność przeciwciał przeciw akwaporynie 4 (AQP4).
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjenci z niewyleczonym zakażeniem Neisseria meningitidis w momencie rozpoczęcia leczenia. Pacjenci niemający aktualnego szczepienia przeciwko Neisseria meningitidis, chyba że będą otrzymywać zapobiegawczo odpowiednie antybiotyki przez 2 tyg. po zaszczepieniu.
Środki ostrożności
Ciężkie zakażenie meningokokowe. Ze względu na mechanizm działania rawulizumabu jego stosowanie zwiększa podatność pacjenta na zakażenie meningokokowe/posocznicę meningokokową (wywołane przez Neisseria meningitidis). Możliwe jest wystąpienie choroby meningokokowej wywołanej przez dowolną grupę serologiczną. W celu zmniejszenia ryzyka zakażenia konieczne jest zaszczepienie wszystkich pacjentów przeciwko zakażeniom meningokokowym na co najmniej 2 tyg. przed rozpoczęciem leczenia rawulizumabem, chyba że ryzyko związane z opóźnieniem leczenia rawulizumabem przeważa nad ryzykiem związanym z wystąpieniem zakażenia meningokokowego. Pacjentom, u których rozpoczęto leczenie rawulizumabem wcześniej niż po 2 tyg. od momentu zaszczepienia przeciwko meningokokom, należy podawać zapobiegawczo odpowiednie antybiotyki przez 2 tyg. od momentu zaszczepienia. W zapobieganiu zakażeniom często występującymi chorobotwórczymi grupami serologicznymi meningokoków zaleca się szczepionki przeciwko wszystkim dostępnym grupom serologicznym, w tym A, C, Y, W 135 i B. Pacjenci muszą być zaszczepieni i powtórnie zaszczepieni zgodnie z aktualnymi krajowymi wytycznymi w zakresie stosowania szczepionek. Jeśli u pacjenta dokonywana jest zmiana leczenia z ekulizumabu, lekarz powinien sprawdzić, czy pacjent ma aktualne szczepienie przeciwko meningokokom wg krajowych wytycznych w zakresie stosowania szczepionek. Szczepienie może nie być wystarczające do uniknięcia zakażenia meningokokowego. Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych. U pacjentów leczonych rawulizumabem i u pacjentów leczonych innymi inhibitorami końcowej fazy aktywacji dopełniacza zgłaszano występowanie ciężkich lub śmiertelnych przypadków zakażenia meningokokowego/posocznicy meningokokowej. Każdego pacjenta należy monitorować w celu wykrycia wczesnych objawów zakażenia meningokokowego i posocznicy meningokokowej. Jeśli podejrzewa się zakażenie, należy niezwłocznie wykonać badania i zastosować leczenie odpowiednimi antybiotykami. Pacjenta należy poinformować o objawach przedmiotowych i podmiotowych zakażenia, a także o konieczności podjęcia działań celem niezwłocznego otrzymania pomocy lekarskiej. Lekarz powinien wręczyć pacjentowi Przewodnik dla pacjenta oraz Kartę dla pacjenta. Szczepienia. Przed rozpoczęciem leczenia rawulizumabem zaleca się rozpoczęcie szczepień pacjentów zgodnie z aktualnymi wytycznymi dotyczącymi szczepień. Szczepienie może powodować dalszą aktywację dopełniacza, co z kolei może, u pacjentów z chorobami wyzwalanymi przez dopełniacz, prowadzić do nasilenia objawów przedmiotowych i podmiotowych choroby podstawowej. Dlatego po wykonaniu zalecanego szczepienia należy ściśle monitorować pacjentów pod kątem objawów chorobowych. Pacjenci w wieku poniżej 18 lat muszą zostać zaszczepieni przeciwko zakażeniom wywołanym przez bakterie Haemophilus influenzae i pneumokoki, przy czym w każdej grupie wiekowej należy się ściśle stosować do krajowych zaleceń dotyczących szczepień. Inne zakażenia układowe. Należy zachować ostrożność podczas podawania rawulizumabu pacjentom z czynnymi zakażeniami układowymi. Rawulizumab hamuje końcową fazę aktywacji dopełniacza, dlatego pacjenci mogą być bardziej podatni na zakażenia wywołane przez gatunki z rodzaju Neisseria i bakterie otoczkowe. Zgłaszano ciężkie zakażenia gatunkami z rodzaju Neisseria (innymi niż N. meningitidis), w tym rozsiane zakażenia gonokokowe. Pacjentom należy udostępnić informacje znajdujące się w ulotce dla pacjenta w celu zwiększenia ich wiedzy o możliwych ciężkich zakażeniach oraz ich objawach przedmiotowych i podmiotowych. Lekarze powinni informować pacjentów o sposobach zapobiegania rzeżączce. Reakcje związane z infuzją. Podanie rawulizumabu może wywołać ogólnoustrojowe reakcje związane z infuzją oraz reakcje alergiczne lub reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję. W przypadku ogólnoustrojowych reakcji związanych z infuzją, jeżeli dojdzie do wystąpienia objawów niestabilności układu sercowo-naczyniowego lub niewydolności układu oddechowego, należy przerwać podawanie rawulizumabu i wdrożyć odpowiednie środki wspomagające. Przerwanie leczenia u pacjentów z PNH. Jeśli pacjent z PNH przerwie leczenie rawulizumabem, należy go ściśle monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych ciężkiej hemolizy wewnątrznaczyniowej, rozpoznawanej na podstawie zwiększenia aktywności dehydrogenazy mleczanowej (LDH) w połączeniu z nagłym zmniejszeniem rozmiaru klonu PNH lub stężenia hemoglobiny, bądź ponownego wystąpienia objawów, takich jak zmęczenie, hemoglobinuria, ból brzucha, duszność, ciężkie niepożądane zdarzenie naczyniowe (w tym zakrzepica), zaburzenia połykania lub zaburzenia wzwodu. Każdego pacjenta przerywającego leczenie rawulizumabem należy monitorować przez co najmniej 16 tyg., aby umożliwić wykrycie hemolizy i innych reakcji. Jeśli po przerwaniu leczenia wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe hemolizy, w tym zwiększona aktywność LDH, należy rozważyć ponowne rozpoczęcie leczenia rawulizumabem. Przerwanie leczenia u pacjentów z aHUS. Brak jest danych dotyczących przerwania leczenia rawulizumabem. W długoterminowym, prospektywnym badaniu obserwacyjnym przerwanie leczenia inhibitorem białka dopełniacza C5 (ekulizumabem) skutkowało 13,5-krotnie wyższą częstością nawrotów TMA i wiązało się z trendem w kierunku zmniejszonej czynności nerek w porównaniu z pacjentami kontynuującymi leczenie. Jeśli u pacjentów konieczne jest przerwanie leczenia rawulizumabem, należy ich na bieżąco dokładnie monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych TMA. Monitorowanie może jednak okazać się niewystarczające, aby przewidzieć ciężkie powikłania w postaci TMA lub im zapobiec. Powikłania w postaci TMA po przerwaniu leczenia można rozpoznać na podstawie obecności dowolnego z poniższych objawów: jednoczesne występowanie co najmniej 2 z następujących wyników badań laboratoryjnych: zmniejszenie liczby płytek krwi o co najmniej 25% w porównaniu z wartością początkową lub maksymalną liczbą płytek krwi podczas leczenia rawulizumabem, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy o co najmniej 25% w porównaniu z wartością początkową lub wartością minimalną obserwowaną podczas leczenia rawulizumabem, zwiększenie aktywności LDH w surowicy o co najmniej 25% w porównaniu z wartością początkową lub wartością minimalną obserwowaną podczas leczenia rawulizumabem (wyniki należy potwierdzić drugim pomiarem) lub dowolny z następujących objawów TMA: zmiana stanu psychicznego lub drgawki bądź inne pozanerkowe objawy TMA, w tym nieprawidłowości układu sercowo-naczyniowego, zapalenie osierdzia, objawy ze strony układu pokarmowego/biegunka lub zakrzepica. Jeśli powikłania w postaci TMA wystąpią po przerwaniu leczenia rawulizumabem, należy rozważyć wznowienie leczenia rawulizumabem, zaczynając od dawki nasycającej, a następnie stosując dawki podtrzymujące. Przerwanie leczenia u pacjentów z gMG. Biorąc pod uwagę, że gMG jest chorobą przewlekłą, pacjentów osiągających korzyść z leczenia rawulizumabem, którzy przerywają leczenie, należy monitorować pod kątem objawów choroby podstawowej. Jeśli objawy gMG wystąpią po przerwaniu leczenia, należy rozważyć ponowne rozpoczęcie leczenia rawulizumabem. Przerwanie leczenia u pacjentów z NMOSD. Biorąc pod uwagę, że NMOSD jest chorobą przewlekłą, pacjentów osiągających korzyść z leczenia rawulizumabem, którzy przerywają leczenie, należy monitorować pod kątem nawrotu NMOSD. Jeśli objawy nawrotu NMOSD wystąpią po przerwaniu leczenia, należy rozważyć ponowne rozpoczęcie leczenia rawulizumabem. Zmiana leczenia ekulizumabem na leczenie rawulizumabem. U pacjentów z gMG, którzy nie wykazują odpowiedzi na zatwierdzony schemat dawkowania ekulizumabu, leczenie rawulizumabem nie jest zalecane. Substancje pomocnicze. Po rozcieńczeniu roztworem NaCl do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) lek zawiera 0,18 g sodu w 72 ml w przypadku dawki maksymalnej, co odpowiada 9,1% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Preparat zawiera 1,5 mg polisorbatu 80 w każdej fiolce 3 ml i 5,5 mg w każdej fiolce 11 ml, co odpowiada 0,53 mg/kg lub mniej w maksymalnej dawce dla pacjentów dorosłych i dzieci o mc. powyżej 10 kg. Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne.
Ciąża i laktacja
U kobiet w ciąży można rozważyć stosowanie rawulizumabu po dokonaniu oceny ryzyka i korzyści. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia oraz przez 8 mies. po okresie leczenia. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania rawulizumabu u kobiet w okresie ciąży. Przeprowadzono badania dotyczące szkodliwego wpływu na reprodukcję u myszy z zastosowaniem zastępczej mysiej cząsteczki BB5.1, w których oceniano wpływ hamowania białka C5 dopełniacza na układ rozrodczy. W badaniach tych nie stwierdzono swoistego szkodliwego wpływu na reprodukcję związanego z badanym lekiem. Ponieważ wiadomo, że ludzkie immunoglobuliny G (IgG) przenikają przez barierę łożyska, rawulizumab może doprowadzić do zahamowania końcowej aktywacji dopełniacza w krążeniu płodowym. Badania na zwierzętach dotyczące szkodliwego wpływu na reprodukcję są niewystarczające. Nie wiadomo, czy rawulizumab przenika do mleka ludzkiego. W nieklinicznych badaniach dotyczących szkodliwego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych na myszach z zastosowaniem zastępczej mysiej cząsteczki BB5.1 nie stwierdzono działań niepożądanych u potomstwa, wynikających ze spożycia mleka matek poddawanych leczeniu. Nie można wykluczyć zagrożenia dla niemowląt. Ze względu na to, że wiele leków oraz immunoglobulin jest wydzielanych do mleka ludzkiego, a także z uwagi na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u karmionych piersią niemowląt, należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia rawulizumabem i przez 8 mies. po zakończeniu leczenia. W nieklinicznych badaniach dotyczących szkodliwego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych na myszach z zastosowaniem zastępczej mysiej cząsteczki (BB5.1) nie stwierdzono działań niepożądanych wpływających na płodność u leczonych samic ani samców.
Działania niepożądane
Bardzo często: zakażenie dróg moczowych (10,7%), zakażenie górnych dróg oddechowych (21,6%), zapalenie nosa i gardła (20,4%), ból głowy (30,6%), zawroty głowy (10,7%), biegunka (18,7%), nudności (15%), ból brzucha (12,3%), ból stawów (14,4%), ból pleców (13,6%), gorączka (17,7%), zmęczenie (13,3%). Często: nadwrażliwość, wymioty, niestrawność, pokrzywka, świąd, wysypka, ból mięśni, kurcze mięśni, choroba grypopodobna, dreszcze, osłabienie, reakcja związana z infuzją. Niezbyt często: zakażenie meningokokowe, rozsiane zakażenie gonokokowe, reakcja anafilaktyczna. Najcięższymi działaniami niepożądanymi są zakażenie meningokokowe (0,7%), w tym posocznica meningokokowa, meningokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, meningokokowe zapalenie mózgu i zakażenie meningokokowe oraz rozsiane zakażenie gonokokowe (0,2%), w tym rozsiane zakażenie rzeżączkowe i zakażenie rzeżączkowe. Szczepienie obniża ryzyko rozwoju zakażeń meningokokowych, ale nie eliminuje go całkowicie. Reakcje związane z infuzją o nasileniu łagodnym do umiarkowanego i przejściowym charakterze, obejmowały ból pleców, ból brzucha, kurcze mięśni, spadek ciśnienia tętniczego, podwyższenie ciśnienia tętniczego, dreszcze, dyskomfort w kończynach, nadwrażliwość (reakcja alergiczna), zaburzenia smaku i senność. Te reakcje nie wymagały przerwania leczenia rawulizumabem. W badaniach pacjentów dorosłych z PNH (N = 475), badaniu z udziałem dzieci i młodzieży z PNH (N = 13), badaniach pacjentów z aHUS (N = 89), badaniu pacjentów z gMG (N = 86) i w badaniu pacjentów z NMOSD (N = 58) stwierdzono 2 (0,3%) przypadki występowania przeciwciał przeciwlekowych w czasie leczenia rawulizumabem (u jednego pacjenta dorosłego z PNH i u jednego pacjenta dorosłego z aHUS). Wystąpienie tych przeciwciał przeciwlekowych miało charakter przejściowy, miano przeciwciał było niskie, a ich obecność nie była skorelowana z odpowiedzią kliniczną ani zdarzeniami niepożądanymi. Dzieci i młodzież. U dzieci i młodzieży (N=13, 9-17 lat) z PNH profil bezpieczeństwa wydawał się podobny do obserwowanego u dorosłych pacjentów z PNH; najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były: ból brzucha, nudności, zapalenie nosa i gardła oraz ból głowy, które wystąpiły u 3 pacjentów (23,1%). U dzieci i młodzieży (N=34, od 10 miesięcy do poniżej 18 lat) ze stwierdzonym aHUS profil bezpieczeństwa rawulizumabu wydawał się podobny do obserwowanego u dorosłych pacjentów z aHUS; najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi (>20%) były: gorączka, wymioty, biegunka, ból głowy, zapalenie nosa i gardła, zakażenie górnych dróg oddechowych i ból brzucha.
Interakcje
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Ze względu na potencjalny hamujący wpływ rawulizumabu na zależną od układu dopełniacza cytotoksyczność rytuksymabu, rawulizumab może zmniejszać spodziewane efekty farmakodynamiczne rytuksymabu. Długotrwałe leczenie z zastosowaniem preparatu dożylnego ludzkich immunoglobulin (IVIg) może zakłócać związany z noworodkowym receptorem Fc (FcRn) endosomalny mechanizm recyklingu przeciwciał monoklonalnych, takich jak rawulizumab, zmniejszając w ten sposób stężenie rawulizumabu w surowicy.
Dawkowanie
Dożylnie. Rawulizumab musi być podawany przez osobę z fachowego personelu medycznego, pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi, zaburzeniami nerek, zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi lub zaburzeniami neurozapalnymi. Dorośli pacjenci z PNH, aHUS, gMG lub NMOSD. Zalecany schemat dawkowania obejmuje podanie dawki nasycającej drogą infuzji dożylnej, a następnie podawanie tą samą drogą dawek podtrzymujących. Podawane dawki należy określić w oparciu o masę ciała pacjenta. Schemat dawkowania rawulizumabu w oparciu o masę ciała u dorosłych z mc. 40 kg lub większą. Mc. od ≥40 do <60 kg: dawka nasycająca 2400 mg, dawka podtrzymująca: 3000 mg; mc. od ≥60 do <100 kg: dawka nasycająca 2700 mg, dawka podtrzymująca: 3300 mg; mc. ≥100 kg: dawka nasycająca 3000 mg, dawka podtrzymująca: 3600 mg. Pierwszą dawkę podtrzymującą podaje się 2 tyg. po dawce nasycającej. Dawki podtrzymujące należy podawać co 8 tyg. Dozwolone są sporadyczne odstępstwa od schematu dawkowania o ±7 dni względem zaplanowanego dnia infuzji (z wyjątkiem pierwszej dawki podtrzymującej rawulizumabu), lecz kolejna dawka powinna zostać podana zgodnie z pierwotnym schematem. Instrukcje dotyczące rozpoczynania leczenia rawulizumabem. U pacjentów obecnie nieleczonych rawulizumabem lub ekulizumabem dawkę nasycającą rawulizumabu, w oparciu o masę ciała, podaje się na początku leczenia, a pierwszą dawkę podtrzymującą rawulizumabu, w oparciu o masę ciała, należy podać 2 tyg. po dawce nasycającej. U pacjentów obecnie leczonych ekulizumabem dawkę nasycającą rawulizumabu, w oparciu o masę ciała, podaje się w porze przyjęcia następnej zaplanowanej dawki ekulizumabu, a pierwszą dawkę podtrzymującą rawulizumabu, w oparciu o masę ciała, należy podać 2 tyg. po dawce nasycającej. Dzieci i młodzież z PNH lub aHUS. Dzieci i młodzież o mc. ≥40 kg należy leczyć zgodnie z zaleceniami dawkowania dla osób dorosłych. Schemat dawkowania rawulizumabu w oparciu o masę ciała u dzieci i młodzieży z PNH lub aHUS o mc. od ≥10 kg do <40 kg. Mc. od ≥10 do <20 kg: dawka nasycająca 600 mg, dawka podtrzymująca: 600 mg; mc. od ≥20 do <30 kg: dawka nasycająca 900 mg, dawka podtrzymująca: 2100 mg; mc. od ≥30 do <40 kg: dawka nasycająca 1200 mg, dawka podtrzymująca: 2700 mg. Pierwszą dawkę podtrzymującą podaje się 2 tyg. po dawce nasycającej. U dzieci o mc. od ≥10 do <20 kg dawki podtrzymujące podaje się co 4 tyg., u dzieci o mc. od ≥20 do <40 kg dawki podtrzymujące podaje się co 8 tyg. U pacjentów zmieniających leczenie ekulizumabem na leczenie rawulizumabem dawkę nasycającą rawulizumabu należy podać 2 tyg. po ostatnim wlewie ekulizumabu, a następnie podawać dawki podtrzymujące zgodnie ze schematem dawkowania opartym na masie ciała przedstawionym powyżej. Rawulizumabu nie badano u dzieci i młodzieży z PNH o mc. poniżej 30 kg. Zalecane dawkowanie w przypadku tych pacjentów jest oparte na dawkowaniu stosowanym u dzieci i młodzieży z aHUS, na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych (PK/PD) dostępnych dla pacjentów z aHUS i PNH leczonych rawulizumabem. PNH to choroba przewlekła, dlatego zaleca się stosowanie rawulizumabu przez cały okres życia pacjenta, chyba że przerwanie leczenia jest wskazane ze względów klinicznych. W przypadku aHUS leczenie rawulizumabem w celu zniesienia objawów mikroangiopatii zakrzepowej (TMA) powinno trwać minimum 6 mies., po czym długość leczenia należy rozważyć indywidualnie dla każdego pacjenta. Pacjenci narażeni na wyższe ryzyko nawrotu TMA stwierdzone przez lekarza prowadzącego leczenie (lub w razie wskazań klinicznych) mogą wymagać przewlekłego leczenia. U pacjentów dorosłych z gMG lub NMOSD leczenie rawulizumabem badano wyłącznie w przypadku podawania przewlekłego. Rawulizumabu nie badano u pacjentów z gMG klasy V wg MGFA. Dawkowanie uzupełniające po leczeniu z zastosowaniem wymiany osocza (PE), plazmaferezy (PP) lub dożylnego preparatu immunoglobulin (IVIg). Wykazano, że wymiana osocza (PE), plazmafereza (PP) i dożylny preparat immunoglobulin (IVIg) zmniejszają stężenie rawulizumabu w surowicy. W przypadku PE, PP lub IVIg wymagana jest uzupełniająca dawka rawulizumabu. Uzupełniająca dawka rawulizumabu po każdym zabiegu PP lub PE. Dawka uzupełniająca powinna być podana w ciągu 4 h po każdym zabiegu PE lub PP. Pacjenci o mc. od ≥40 do <60 kg. Jeżeli ostatnia dawka rawulizumabu wynosiła 2400 mg to dawka uzupełniająca po każdym zabiegu PE lub PP wynosi 1200 mg. Jeżeli ostatnia dawka rawulizumabu wynosiła 3000 mg to dawka uzupełniająca po każdym zabiegu PE lub PP wynosi 1500 mg. Pacjenci o mc. od ≥60 do <100 kg. Jeżeli ostatnia dawka rawulizumabu wynosiła 2700 mg to dawka uzupełniająca po każdym zabiegu PE lub PP wynosi 1500 mg. Jeżeli ostatnia dawka rawulizumabu wynosiła 3300 mg to dawka uzupełniająca po każdym zabiegu PE lub PP wynosi 1800 mg. Pacjenci o mc. od ≥100 kg. Jeżeli ostatnia dawka rawulizumabu wynosiła 3000 mg to dawka uzupełniająca po każdym zabiegu PE lub PP wynosi 1500 mg. Jeżeli ostatnia dawka rawulizumabu wynosiła 3600 mg to dawka uzupełniająca po każdym zabiegu PE lub PP wynosi 1800 mg. Uzupełniająca dawka rawulizumabu po zakończeniu cyklu IVIg. Dawka uzupełniająca powinna być podana w ciągu 4 h po zakończeniu cyklu IVIg. Pacjenci o mc. od ≥40 do <60 kg. Jeżeli ostatnia dawka rawulizumabu wynosiła 2400 mg lub 3000 mg to dawka uzupełniająca po zakończeniu cyklu IVIg wynosi 600 mg. Pacjenci o mc. od ≥60 do <100 kg. Jeżeli ostatnia dawka rawulizumabu wynosiła 2700 mg lub 3300 mg to dawka uzupełniająca po zakończeniu cyklu IVIg wynosi 600 mg. Pacjenci o mc. od ≥100 kg. Jeżeli ostatnia dawka rawulizumabu wynosiła 3000 mg lub 3600 mg to dawka uzupełniająca po zakończeniu cyklu IVIg wynosi 600 mg. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z PNH, aHUS, gMG lub NMOSD w wieku 65 lat i powyżej. Nie ma danych wskazujących na konieczność stosowania specjalnych środków ostrożności w przypadku leczenia osób w podeszłym wieku, jednak doświadczenie ze stosowania rawulizumabu w badaniach klinicznych w grupie pacjentów w podeszłym wieku z PNH, aHUS lub NMOSD jest ograniczone. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Nie przeprowadzono badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności rawulizumabu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, jednak dane farmakokinetyczne sugerują brak konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności rawulizumabu u dzieci i młodzieży z PNH lub aHUS o mc. poniżej 10 kg. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności rawulizumabu u dzieci i młodzieży z gMG ani NMOSD. Sposób podania. Lek może być podawany wyłącznie do infuzji dożylnej. Lek należy podawać przez filtr o średnicy porów 0,2 μm i nie należy go podawać we wstrzyknięciu dożylnym ani w szybkim wstrzyknięciu (bolus). Po podaniu leku należy przepłukać całą linię 0,9% roztworem NaCl do wstrzykiwań zgodnym z USP. Ultomiris koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji jest dostarczany w fiolkach o pojemności 3 ml i 11 ml i konieczne jest jego rozcieńczenie do końcowego stężenia 50 mg/ml. Po rozcieńczeniu lek należy podawać drogą infuzji dożylnej za pomocą pompy strzykawkowej lub pompy infuzyjnej. Minimalny czas infuzji wynosi od 0,17 do 1,3 h (10-75 min) w zależności od masy ciała. Szybkość podawania dawek leku. Mc. od ≥10 do <20 kg (tylko wskazania PNH i aHUS): dawka nasycająca 600 mg – minimalny czas trwania infuzji 45 min, dawka podtrzymująca 600 mg – minimalny czas trwania infuzji 45 min; mc. od ≥20 do <30 kg (tylko wskazania PNH i aHUS): dawka nasycająca 900 mg – minimalny czas trwania infuzji 35 min, dawka podtrzymująca 2100 mg – minimalny czas trwania infuzji 75 min; mc. od ≥30 do <40 kg (tylko wskazania PNH i aHUS): dawka nasycająca 1200 mg – minimalny czas trwania infuzji 31 min, dawka podtrzymująca 2700 mg – minimalny czas trwania infuzji 65 min.; mc. od ≥40 do <60 kg: dawka nasycająca 2400 mg – minimalny czas trwania infuzji 45 min, dawka podtrzymująca 3000 mg – minimalny czas trwania infuzji 55 min; mc. od ≥60 do <100 kg: dawka nasycająca 2700 mg – minimalny czas trwania infuzji 35 min, dawka podtrzymująca 3300 mg – minimalny czas trwania infuzji 40 min; mc. ≥100 kg: dawka nasycająca 3000 mg – minimalny czas trwania infuzji 25 min, dawka podtrzymująca 3600 mg – minimalny czas trwania infuzji 30 min. Szybkość podawania uzupełniających dawek leku. Mc. od ≥40 do <60 kg: dawka uzupełniająca 600 mg – minimalny czas trwania infuzji 15 min, dawka uzupełniająca 1200 mg – minimalny czas trwania infuzji 25 min, dawka uzupełniająca 1500 mg – minimalny czas trwania infuzji 30 min. Mc. od ≥60 do <100 kg: dawka uzupełniająca 600 mg – minimalny czas trwania infuzji 12 min, dawka uzupełniająca 1500 mg – minimalny czas trwania infuzji 22 min, dawka uzupełniająca 1800 mg – minimalny czas trwania infuzji 25 min. Mc. ≥100 kg: dawka uzupełniająca 600 mg – minimalny czas trwania infuzji 10 min, dawka uzupełniająca 1500 mg – minimalny czas trwania infuzji 15 min, dawka uzupełniająca 1800 mg – minimalny czas trwania infuzji 17 min.
Uwagi
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i nr serii podawanego leku. Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
