Wainzua (45 mg/0,8 ml, wstrzyk. 0,8 ml, roztw. do wstrz.)
Skład
1 wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony (0,8 ml) zawiera 45 mg eplontersenu (w postaci eplontersenu sodowego).
Forma leku
roztw. do wstrz.
Działanie
Lek zapobiegający syntezie białka TTR w wątrobie u pacjentów z dziedziczną amyloidozą transtyretynową (ATTRv). Eplontersen to chimeryczny gapmerowy oligonukleotyd antysensowny (ASO), skoniugowany z N-acetylogalaktozaminą (GalNAc) i zmodyfikowany 2`-O-2-metoksyetylem z mieszanym szkieletem z diesterowymi internukleotydowymi wiązaniami tiofosforanowymi i fosforanowymi. Koniugat GalNAc umożliwia celowane dostarczenie ASO do hepatocytów. Selektywne wiązanie eplontersenu z matrycowym RNA (mRNA) transtyretyny (TTR) wewnątrz hepatocytów powoduje degradację zarówno zmutowanego mRNA TTR jak i mRNA TTR typu dzikiego (prawidłowego). To zapobiega syntezie białka TTR w wątrobie, skutkując znacznym zmniejszeniem stężenia zmutowanego białka TTR i białka TTR typu dzikiego wydzielanych w wątrobie do krwiobiegu. TTR jest białkiem transportującym dla białka wiążącego retinol typu 4, które jest głównym nośnikiem witaminy A (retinol). Dlatego można oczekiwać, że zmniejszenie stężenia TTR w osoczu poskutkuje zmniejszeniem stężenia retinolu w osoczu do wartości poniżej dolnej granicy normy. Po podaniu podskórnym eplontersen jest szybko wchłaniany do krążenia ogólnoustrojowego, przy czym czas do osiągnięcia Cmax w osoczu wynosi ok. 2 h. Nie obserwowano akumulacji Cmax i AUC eplontersenu w osoczu po podaniu wielokrotnym (co 4 tyg.). Akumulację obserwowano w odniesieniu do Cmin, a stan stacjonarny osiągano po ok. 17 tyg. Eplontersen wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza (>98%). Oczekuje się, że eplontersen jest dystrybuowany głównie do wątroby i kory nerkowej po podaniu podskórnym. Eplontersen jest metabolizowany głównie przez endo- i egzonukleazy do krótkich fragmentów oligonukleotydów o różnych rozmiarach przede wszystkim w wątrobie. U ludzi nie stwierdzono głównych metabolitów krążących. Eplontersen jest eliminowany głównie w drodze metabolizmu, a następnie metabolity w postaci krótkich oligonukleotydów są wydalane przez nerki. Średnia frakcja niezmienionych ASO eliminowanych z moczem wyniosła mniej niż 1% podanej dawki w ciągu 24 h. T0,5 w końcowej fazie eliminacji wynosi ok. 3 tyg.
Wskazania
Leczenie dziedzicznej amyloidozy transtyretynowej (ATTRv) u dorosłych pacjentów z polineuropatią w 1 lub 2 stopniu zaawansowania.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności
Niedobór witaminy A. Lek zmniejsza stężenie witaminy A (retinolu) w surowicy do wartości poniżej poziomu prawidłowego. Należy wyrównać stężenie poniżej dolnej granicy normy witaminy A w surowicy, a wszelkie objawy podmiotowe i przedmiotowe niedoboru witaminy A dotyczące oczu należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia eplontersenem. Pacjenci otrzymujący lek powinni stosować suplementację doustną w dawce około, ale nie więcej niż, 2500 j.m. (kobiety) do 3000 j.m. (mężczyźni) witaminy A na dobę, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów ze strony oczu związanych z niedoborem witaminy A. Zaleca się skierowanie pacjenta na konsultację okulistyczną, jeśli wystąpią objawy ze strony oczu spójne z objawami niedoboru witaminy A, w tym pogorszenie widzenia w nocy lub ślepota nocna, uporczywa suchość oka, zapalenie oka, zapalenie lub owrzodzenie rogówki, zgrubienie rogówki lub perforacja rogówki. Eplontersen zmniejsza stężenie witaminy A w osoczu, co ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozwoju płodu – pełne informacje patrz pole „Ciąża”. Substancje pomocnicze. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę 0,8 ml, to znaczy uznaje go się za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Z powodu potencjalnego ryzyka działania teratogennego wynikającego z nieustabilizowanego stężenia witaminy A, nie stosować eplontersenu w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących antykoncepcji. W przypadku ciąży należy uważnie monitorować płód i stężenie witaminy A, szczególnie w I trymestrze. Eplontersen zmniejsza stężenie witaminy A w osoczu, co ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozwoju płodu. Nie wiadomo, czy suplementacja witaminy A będzie wystarczająca, aby zmniejszyć ryzyko dla płodu. W trakcie pierwszych 60 dni ciąży, zarówno zbyt duże, jak i zbyt małe stężenie witaminy A może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia wad wrodzonych płodu. Z tego powodu przed rozpoczęciem leczenia eplontersenem należy wykluczyć ciążę, a kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki zapobiegania ciąży. Jeśli kobieta planuje ciążę, należy przerwać stosowanie eplontersenu i suplementację witaminy A, a stężenie witaminy A w surowicy należy monitorować; powinno ono wrócić do normy przed podjęciem próby zajścia w ciążę. Stężenie witaminy A w surowicy może pozostawać obniżone przed ponad 15 tyg. po przyjęciu ostatniej dawki leku. W przypadku nieplanowanej ciąży należy przerwać podawanie eplontersenu. Z powodu długiego okresu półtrwania leku, niedobór witaminy A może rozwinąć się nawet po zakończeniu leczenia. Nie można przedstawić zaleceń dotyczących przerwania lub kontynuacji suplementacji witaminy A w I trymestrze nieplanowanej ciąży. W przypadku kontynuacji suplementacji witaminy A, dawka dobowa nie powinna przekraczać 3000 j.m. na dobę, ze względu na brak danych przemawiających za stosowaniem większych dawek. Dlatego, jeśli stężenie witaminy A w surowicy nie powróciło do normalnych wartości, suplementację witaminy A w dawce od 2500 j.m. do 3000 j.m. na dobę należy wznowić w II i III trymestrze z powodu zwiększonego ryzyka niedoboru witaminy A w III trymestrze. Nie wiadomo, czy suplementacja witaminy A w ciąży będzie wystarczająca, aby zapobiec niedoborowi witaminy A, jeśli kobieta w ciąży będzie kontynuować leczenie eplontersenem. Jednak jest mało prawdopodobne, aby zwiększenie dawki witaminy A powyżej 3000 j.m. na dobę w okresie ciąży wyrównało stężenie retinolu w surowicy z powodu mechanizmu działania eplontersenu, a może mieć szkodliwe działanie na matkę i płód. Nie wiadomo, czy eplontersen lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie/nie rozpoczynać podawania eplontersenu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. W badaniach na zwierzętach nie wykryto wpływu na płodność samców i samic.
Działania niepożądane
Bardzo często: zmniejszone stężenie witaminy A (97% pacjentów). Często: wymioty (9%), rumień w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia, świąd w miejscu wstrzyknięcia.
Interakcje
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Badania w warunkach in vitro wskazują, że eplontersen nie jest substratem ani inhibitorem transporterów, nie wchodzi w interakcje z lekami o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza oraz nie jest inhibitorem ani induktorem enzymów CYP.
Dawkowanie
Podskórnie. Leczenie powinno być przepisywane i nadzorowane przez lekarza doświadczonego w leczeniu pacjentów z dziedziczną amyloidozą transtyretynową. Zalecana dawka wynosi 45 mg i podaje się ją co miesiąc. Zaleca się suplementację witaminy A w dawce około, ale nie więcej niż 2500 j.m. do 3000 j.m. witaminy A na dobę u pacjentów leczonych eplontersenem. Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej po wystąpieniu objawów. Decyzja o dalszym leczeniu pacjentów, u których choroba postępuje do polineuropatii w 3 stadium zaawansowania, powinna być podjęta przez lekarza na podstawie ogólnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Pominięcie dawki. W razie pominięcia dawki leku kolejną dawkę należy podać tak szybko jak to możliwe. Lek należy podawać w comiesięcznych odstępach licząc od daty podania ostatniej dawki; nie należy podawać podwójnej dawki. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma potrzeby dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat). Nie ma potrzeby dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (eGFR ≥45 do <90 ml/min/1,73 m2). Nie badano stosowania eplontersenu u pacjentów z eGFR <45 ml/min/1,73 m2 lub ze schyłkową niewydolnością nerek i należy go podawać tym pacjentom tylko, jeśli oczekiwane korzyści kliniczne przewyższają potencjalne ryzyko. Nie ma potrzeby dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie badano stosowania eplontersenu u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i należy go podawać tym pacjentom tylko, jeśli oczekiwane korzyści kliniczne przewyższają potencjalne ryzyko. Nie oceniono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u pacjentów będących biorcami przeszczepu wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skutecznościleku u dzieci w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Lek jest przeznaczony do podania podskórnego. Dostępny jest we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym przeznaczonym do jednorazowego użytku. Pierwsze wstrzyknięcie wykonane przez pacjenta lub opiekuna powinno być wykonane pod kierunkiem odpowiednio wykwalifikowanego przedstawiciela fachowego personelu medycznego. Pacjentów i (lub) ich opiekunów należy przeszkolić w podskórnym podawaniu leku. Wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony należy wyjąć z lodówki przynajmniej 30 min przed użyciem i odczekać, aż lek osiągnie temperaturę pokojową przed wstrzyknięciem. Nie należy używać innych metod ogrzewania preparatu. Przed użyciem roztwór należy uważnie obejrzeć. Płyn powinien mieć kolor bezbarwny do żółtego. Nie należy stosować produktu, jeśli przed podaniem lek będzie mętny, będzie zawierał widoczne cząstki stałe lub będzie przebarwiony. Jeśli pacjent wykonuje wstrzyknięcie samodzielnie, lek należy wstrzykiwać w brzuch lub górną część uda. Jeśli opiekun wykonuje wstrzyknięcie, można je także podać w górną część ramienia. Leku nie należy wstrzykiwać w skórę posiniaczoną, tkliwą, zaczerwienioną, stwardniałą, pokrytą bliznami lub uszkodzoną oraz należy unikać wstrzykiwania w obszar wokół pępka.
Uwagi
Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
Podobne leki
Polecane artykuły:
Varilrix (min 2000 PFU/dawkę, fiolka+amp.-strzyk.+2 igły, proszek i rozp. do sporz. roztw. do wstrz.) Telmisartan + HCT Genoptim (40 mg+12,5 mg, 28 szt., tabl.) Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% 1:1 Fresenius ((25 mg+4,5 mg)/ml, pojemnik 1000 ml KabiPac z kapslem, roztw. do inf.) Inj. Magnesii sulfurici 20% Polpharma (2 g/10 ml, 10 amp. 10 ml, roztw. do wstrz.)