Winrevair (60 mg, 2 fiolki proszku + 2 amp.-strzyk. rozp. + zestaw do podawania, proszek i rozp. do sporz. roztw. do wstrz.)
Skład
1 fiolka zawiera 45 mg sotaterceptu; po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 50 mg sotaterceptu. 1 fiolka zawiera 60 mg sotaterceptu; po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 50 mg sotaterceptu. Sotatercept jest homodimerycznym rekombinowanym białkiem fuzyjnym składającym się z zewnątrzkomórkowej domeny ludzkiego receptora aktywiny typu IIA (ActRIIA) związanej z domeną Fc ludzkiej IgG1, wytwarzanym metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO).
Forma leku
proszek i rozp. do sporz. roztw. do wstrz.
Działanie
Inhibitor sygnalizacji aktywiny o wysokiej selektywności wobec aktywiny-A, dimerycznej glikoproteiny należącej do nadrodziny ligandów transformującego czynnika wzrostu beta (TGF-β). Aktywina-A wiąże się z receptorem aktywiny typu IIA (ActRIIA), regulując kluczową sygnalizację stanu zapalnego, proliferację komórek, apoptozę i homeostazę tkanek. Biodostępność sotaterceptu wynosi ok. 66%. Cmax sotaterceptu jest osiągane przy medianie czasu do osiągnięcia Cmax leku (Tmax) wynoszącej ok. 7 dni (2-8 dni) po podaniu wielokrotnym co 4 tyg. Sotatercept ulega katabolizmowi w ogólnych procesach degradacji białek. T0,5 wynosi ok. 21 dni.
Wskazania
Lek, w skojarzeniu z innymi terapiami stosowanymi w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH), jest wskazany do stosowania w leczeniu PAH u dorosłych pacjentów z klasą czynnościową (FC) II do III wg WHO w celu poprawy wydolności wysiłkowej.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjenci ze stale utrzymującą się liczbą płytek krwi <50 x 109/l przed rozpoczęciem leczenia.
Środki ostrożności
Erytrocytoza. Podczas leczenia sotaterceptem u pacjentów obserwowano zwiększenie stężenia Hgb. Ciężka erytrocytoza może zwiększać ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych i zespołu nadlepkości. Należy zachować ostrożność u pacjentów z erytrocytozą, u których występuje zwiększone ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych. Dla pierwszych 5 dawek lub dłużej, jeśli wartości są niestabilne, przed podaniem każdej dawki należy monitorować stężenie Hgb, a następnie co 3- 6 mies. w celu ustalenia, czy konieczne jest dostosowanie dawki. Jeśli u pacjenta rozwinie się erytrocytoza, HCP powinien rozważyć ponowną ocenę techniki podawania przez pacjenta lub opiekuna. Ciężka trombocytopenia. U niektórych pacjentów przyjmujących sotatercept obserwowano zmniejszenie liczby płytek krwi, w tym ciężką trombocytopenię (liczba płytek krwi na poziomie <50 x 109/l). Trombocytopenię zgłaszano częściej u pacjentów otrzymujących także wlew prostacykliny (21,5%) w porównaniu do pacjentów, którzy nie otrzymywali wlewu prostacykliny (3,1%). Ciężka trombocytopenia może zwiększać ryzyko krwawień. Dla pierwszych 5 dawek lub dłużej, jeśli wartości są niestabilne, przed podaniem każdej dawki należy monitorować liczbę płytek krwi, a następnie co 3-6 mies. w celu ustalenia, czy konieczne jest dostosowanie dawki. Ciężkie krwawienie. W badaniach klinicznych podczas leczenia sotaterceptem u 4,3% pacjentów obserwowano ciężkie krwawienia (w tym krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok wewnątrzczaszkowy). U pacjentów, u których wystąpiły ciężkie krwawienia, częściej stosowano leczenie podstawowe prostacykliną i (lub) leki przeciwzakrzepowe, pacjenci mieli małą liczbę płytek krwi lub byli w wieku ≥65 lat. Należy poinformować pacjentów o jakichkolwiek objawach utraty krwi. Lekarz powinien odpowiednio ocenić i leczyć zdarzenia związane z krwawieniem. Nie należy podawać sotaterceptu jeśli u pacjenta występuje ciężkie krwawienie. Ograniczenia danych klinicznych. Do badań klinicznych nie włączono uczestników z PAH z ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV), nadciśnieniem wrotnym, schistosomatozą lub zarostową chorobą żył płucnych (PVOD). Substancje pomocnicze. Lek zawiera 0,2 mg polisorbatu 80 w 1 ml roztworu po rekonstytucji; polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne. Lek zawiera <1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, tzn. uznaje się go za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Preparat nie jest zalecany do stosowania w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji. U kobiet w wieku rozrodczym zaleca się wykonanie testu ciążowego przed rozpoczęciem leczenia. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia i co najmniej przez 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki w przypadku przerwania leczenia. Podczas leczenia i przez 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki leku należy przerwać karmienie piersią. Nie wiadomo, czy sotatercept/metabolity przenikają do mleka ludzkiego; nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. W oparciu o wyniki badań na zwierzętach, sotatercept może powodować zaburzenia płodności u kobiet i mężczyzn.
Działania niepożądane
Bardzo często: trombocytopenia, zwiększone stężenie hemoglobiny, ból i zawroty głowy, krwawienie z nosa, biegunka, teleangiektazje, wysypka. Często: krwawienie z dziąseł, rumień, świąd w miejscu wstrzyknięcia, podwyższone ciśnienie tętnicze krwi.
Interakcje
Brak informacji o interakcjach
Dawkowanie
Podskórnie. Leczenie preparatem powinien rozpoczynać i monitorować wyłącznie lekarz mający doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu PAH. Lek należy podawać raz na 3 tyg. w pojedynczym wstrzyknięciu podskórnym w zależności od masy ciała pacjenta. Zalecana dawka początkowa. Przed podaniem pierwszej dawki należy oznaczyć stężenie hemoglobiny i liczbę płytek krwi. Rozpoczęcie leczenia jest przeciwwskazane, jeśli liczba płytek krwi stale utrzymuje się <50 x 109/l. Leczenie należy rozpocząć od pojedynczej dawki wynoszącej 0,3 mg/kg mc. Poniżej objętość wstrzyknięcia w zależności od masy ciała dla dawki wynoszącej 0,3 mg/kg mc. Zestaw zawierający 1 fiolkę x 45 mg: masa ciała 30,0-40,8 kg – 0,2 ml; 40,9-57,4 kg – 0,3 ml; 57,5-74,1 kg – 0,4 ml; 74,2-90,8 kg – 0,5 ml; 90,9-107,4 kg – 0,6 ml; 107,5-124,1 kg – 0,7 ml; 124,2-140,8 kg – 0,8 ml; 140,9-157,4 kg – 0,9 ml. Zestaw zawierający 1 fiolkę x 60 mg: masa ciała 157,5-174,1 kg – 1,0 ml; 174,2-180,0 kg – 1,1 ml. Zalecana dawka docelowa: 3 tyg. po podaniu pojedynczej dawki początkowej wynoszącej 0,3 mg/kg mc., po sprawdzeniu dopuszczalnego stężenia Hgb i liczby płytek krwi, dawkę należy zwiększyć do dawki docelowej wynoszącej 0,7 mg/kg mc. Leczenie należy kontynuować w dawce wynoszącej 0,7 mg/kg mc. co 3 tyg., chyba że wymagane jest dostosowanie dawki. Poniżej objętość wstrzyknięcia w zależności od masy ciała dla dawki wynoszącej 0,7 mg/kg mc. Zestaw zawierający 1 fiolkę x 45 mg: masa ciała 30,0-31,7 kg – 0,4 ml; 31,8-38,9 kg – 0,5 ml; 39,0-46,0 kg – 0,6 ml; 46,1-53,2 kg – 0,7 ml; 53,3-60,3 – 0,8 ml; 60,4-67,4 kg – 0,9 ml. Zestaw zawierający 1 fiolkę x 60 mg: masa ciała 67,5-74,6 kg – 1,0 ml; 74,7-81,7 kg -1,1 ml; 81,8-88,9 kg – 1,2 ml. Zestaw zawierający 2 fiolki x 45 mg: masa ciała 89,0-96,0 kg – 1,3 ml; 96,1-103,2 kg – 1,4 ml; 103,3-110,3 kg – 1,5 ml; 110,4- 117,4 kg – 1,6 ml; 117,5-124,6 kg – 1,7 ml; 124,7-131,7 kg – 1,8 ml. Zestaw zawierający 2 fiolki x 60 mg: 131,8-138,9 kg – 1,9 ml; 139,0-146,0 kg – 2,0 ml; 146,1-153,2 kg – 2,1 ml; 153,3-160,3 kg – 2,2 ml; 160,4-167,4 kg – 2,3 ml; ≥167,5 kg – 2,4 ml. Dostosowanie dawki z powodu zwiększenia stężenia hemoglobiny lub zmniejszenia liczby płytek krwi. Należy monitorować stężenie Hgb i liczbę płytek krwi po podaniu pierwszych 5 dawek lub dłużej, jeśli wartości są niestabilne. Następnie co 3-6 mies. należy sprawdzać stężenie Hgb i liczbę płytek krwi oraz w razie konieczności dostosować dawkę. Leczenie należy opóźnić o 3 tyg. (tj. opóźnienie podania jednej dawki), jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych przypadków: Hgb zwiększa się >1,24 mmol/l (2 g/dl) w porównaniu do poprzedniej dawki i jest powyżej górnej granicy normy (ULN); Hgb zwiększa się >2,48 mmol/l (4 g/dl) w porównaniu do wartości początkowej; Hgb zwiększa się >1,24 mmol/l (2 g/dl) powyżej ULN; liczba płytek krwi zmniejsza się <50 x 109/l. Przed ponownym rozpoczęciem leczenia, należy ponownie oznaczyć stężenie Hgb i liczbę płytek krwi. W przypadku opóźnień w leczeniu trwających > 9 tyg., leczenie należy rozpocząć ponownie od dawki wynoszącej 0,3 mg/kg mc., a po sprawdzeniu dopuszczalnego stężenia Hgb i liczby płytek krwi, dawka powinna zostać zwiększona do 0,7 mg/kg mc. W przypadku opóźnień w leczeniu trwających >9 tyg. z powodu stale utrzymującej się liczby płytek krwi <50 x 109/l, przed ponownym rozpoczęciem leczenia lekarz powinien przeprowadzić ponowną ocenę stosunku korzyści do ryzyka dla pacjenta. Pominięta dawka. W razie pominięcia dawki, należy podać ją najszybciej jak to możliwe. Jeśli pominięta dawka nie została przyjęta w ciągu 3 dni od czasu, w którym powinna zostać podana, należy dostosować schemat tak, aby zachować 3-tygodniowe odstępy między dawkami. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku ≥65 lat. Nie ma konieczności dostosowania dawki ze względu na zaburzenia czynności nerek. Nie prowadzono badań z zastosowaniem sotaterceptu u pacjentów z PAH z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m2). Nie ma konieczności dostosowania dawki ze względu na zaburzenia czynności wątroby (klasa A do C wg klasyfikacji Child-Pugh). Nie prowadzono badań z zastosowaniem sotaterceptu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności sotaterceptu u dzieci i młodzieży <18 lat. Sposób podania. Preparat jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed użyciem lek należy poddać rekonstytucji. Sotatercept należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym w obrębie brzucha (co najmniej 5 cm od pępka), górnej części ramienia lub górnej części uda. Nie należy go wstrzykiwać w miejsca, które są pokryte bliznami, są tkliwe lub posiniaczone. Nie należy podawać leku w to samo miejsce podczas 2 kolejnych wstrzyknięć. Preparat jest przeznaczony do stosowania pod nadzorem fachowego personelu medycznego (HCP). Pacjenci i opiekunowie mogą podawać sotatercept, jeśli uznają to za właściwe oraz jeśli zostaną przeszkoleni przez HCP w zakresie rekonstytucji, przygotowania, odmierzania i wstrzykiwania leku. Podczas kolejnej wizyty, wkrótce po szkoleniu, HCP powinien potwierdzić, że pacjent lub opiekun potrafi prawidłowo wykonać te czynności. HCP powinien również rozważyć ponowne potwierdzenie techniki podawania preparatu przez pacjenta lub opiekuna, jeśli dawka została dostosowana, jeśli pacjent potrzebuje innego zestawu, jeśli u pacjenta rozwinęła się erytrocytoza lub w dowolnym momencie, wg uznania HCP.
Uwagi
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych, należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu. Preparat nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
