Angina bakteryjna w 90 proc. jest powodowana przez bakterie Streptococcus pyogenes, czyli paciorkowce z grupy A. W pozostałych 10 proc. powodują ją bakterie: Staphylococcus aureus, Moraxella catarrhalis, Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae. Może się zdarzyć, że bakterie bytują w jamie ustnej na co dzień, a atakują jedynie w okresie osłabienia układu odpornościowego.
Angina paciorkowcowa – objawy
Angina spowodowana paciorkowcami daje jednoznaczne objawy. Gardło chorego jest mocno bolesne, występują: wysoka gorączka, trudności w połykaniu, powiększenie węzłów chłonnych, a wraz z rozwojem choroby na migdałkach pojawia się biały nalot (nie jest on charakterystyczny tylko dla anginy bakteryjnej). Zdarza się, że z migdałków sączy się ropna wydzielina.
Angina bakteryjna – diagnostyka
Ponieważ do końca nie ma pewności, czy to bakterie spowodowały chorobę, lekarz może zlecić wymaz z gardła i wykonanie testu na obecność paciorkowców. Wymaz pobiera się, pocierając wacikiem na patyku tylną ścianę gardła; następnie próbkę oddaje się do analizy. W laboratorium jest ustalane, jakie bakterie spowodowały chorobę, co ułatwia dobranie antybiotyku.
Jeśli nie zostaną wykryte żadne bakterie chorobotwórcze, to mamy do czynienia z anginą wirusową.
Angina bakteryjna – leczenie
W leczeniu anginy o podłożu bakteryjnym stosuje się antybiotykoterapię trwającą zazwyczaj 10 dni. Ważne, aby nie przerywać kuracji po ustąpieniu objawów, bowiem wszystkie bakterie powinny zostać usunięte z gardła. Antybiotyk dobiera lekarz w zależności od rodzaju bakterii lub na podstawie badania pacjenta – najczęściej jest to penicylina.
Angina bakteryjna różni się od wirusowej – w przebiegu schorzenia o podłożu wirusowym pojawiają się katar i kaszel oraz chrypka. Mogą wystąpić także choroby towarzyszące w zależności od rodzaju wirusa (np. półpasiec czy zapalenie spojówek). Na anginę wirusową nie stosuje się antybiotyku, a jedynie leczenie objawowe.
Angina paciorkowcowa – powikłania
Paciorkowce to bakterie, które wytwarzają toksyny, może więc dojść do poważnych powikłań. W przypadku nieleczonej anginy powikłaniem mogą być: zapalenie nerek, gorączka reumatyczna oraz zmiany w sercu.
U dzieci wśród powikłań anginy wyróżnia się zapalenie zatok, zapalenie węzłów chłonnych szyi i zapalenie ucha środkowego.
Powikłaniem po anginie, nawet tej prawidłowo leczonej, może być ropień okołomigdałkowy. Pojawia się on na skutek rozprzestrzenienia się stanu zapalnego na ścianę gardła, gdzie zaczyna gromadzić się ropa.
