Hydroxycarbamid Eugia (500 mg, 100 szt., kaps. twarde)
Skład
1 kaps. twarda zawiera 500 mg hydroksykarbamidu. Kapsułki zawierają laktozę.
Forma leku
kaps. twarde
Działanie
Dokładny mechanizm działania hydroksykarbamidu nie jest znany. Najważniejszym efektem działania hydroksykarbamidu wydaje się być blokowanie układu reduktazy rybonukleotydowej, co skutkuje zahamowaniem syntezy DNA. Oporność komórkowa jest zwykle spowodowana zwiększonym poziomem reduktazy rybonukleotydowej w wyniku amplifikacji genu. Hydroksykarbamid dobrze się wchłania, a biodostępność po podaniu doustnym jest całkowita. Po podaniu doustnym Cmax w osoczu jest osiągane w ciągu 0,5 do 2 h. Hydroksykarbamid przenika przez barierę krew-mózg. Hydroksykarbamid jest częściowo wydalany przez nerki. Udział tej drogi eliminacji w całkowitej eliminacji hydroksykarbamidu jest nieznany, ponieważ frakcje podanej dawki wykrywane w moczu wahały się od 9 do 95%.
Wskazania
Leczenie dorosłych pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML) w fazie przewlekłej lub w fazie akceleracji choroby na etapie leczenia wstępnego, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego zmniejszenia leukocytozy oraz jako leczenie paliatywne w przypadkach opornych lub nietolerujących innych alternatywnych metod terapeutycznych. Leczenie dorosłych pacjentów z nadpłytkowością samoistną lub czerwienicą prawdziwą z dużym ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Należy przerwać leczenie w przypadku wystąpienia nadwrażliwości na lek. Ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego, leukopenia (<2,5 x 109 leukocytów/L), małopłytkowość (<100 x 109 płytek krwi/L) lub ciężka niedokrwistość. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby (klasa C wg skali Child Pugh), ciężkie zaburzenia czynności nerek (CCr <30 mL/min), ciąża, karmienie piersią, jednoczesne leczenie przeciwretrowirusowe zakażenia wirusem HIV, szczepionka przeciwko żółtej febrze.
Środki ostrożności
Nie należy rozpoczynać leczenia u pacjentów z zaburzeniami czynności szpiku kostnego. Ze względu na działanie mielosupresyjne leku, może wystąpić granulocytopenia, małopłytkowość i niedokrwistość, które rzadko występowały bez istniejącej wcześniej leukopenii (granulocytopenia jest pierwszym i najczęstszym z tych objawów); uzasadnia to regularne monitorowanie parametrów hematologicznych. Stwierdzenie granulocytopenii <1000/mm3 lub trombocytopenii <100000/mm3 zasadniczo wskazuje na konieczność przerwania leczenia. Jeśli liczba białych krwinek spadnie <2,5 x 109/L lub liczba płytek krwi spadnie <100 x 109/L, leczenie należy przerwać aż do zwiększenia ich liczby do wartości bliskich prawidłowym, aż do zwiększenia ich liczby do wartości bliskich prawidłowym. Po przerwaniu leczenia regeneracja szpiku kostnego następuje szybko. U pacjentów leczonych hydroksykarbamidem z powodu chorób mieloproliferacyjnych zgłaszano ciężkie przypadki niedokrwistości hemolitycznej. W przypadku utrzymującej się niedokrwistości należy wykonać badania laboratoryjne w kierunku hemolizy. Odnotowano również ponowne wystąpienie niedokrwistości hemolitycznej po ponownym zastosowaniu leku. W przypadku potwierdzenia rozpoznania niedokrwistości hemolitycznej należy przerwać leczenie preparatem. Jeśli wcześniej występowała niedokrwistość, należy ją wyleczyć przed rozpoczęciem leczenia. Ryzyko wystąpienia zahamowania czynności szpiku kostnego jest większe u pacjentów, którzy otrzymali wcześniej radioterapię lub chemioterapię, dlatego należy zachować ostrożność podczas podawania leku u tych pacjentów. Jednoczesne stosowanie hydroksykarbamidu i innych leków mielosupresyjnych może wymagać dostosowania dawki. Ciężka mielosupresja może prowadzić do gorączki i zakażeń. Należy monitorować pacjentów w kierunku objawów podmiotowych i przedmiotowych zakażenia oraz niezwłocznie wdrożyć leczenie. Nieprawidłowości erytrocytów: na początku leczenia często obserwuje się makrocytozę, która ustępuje samoistnie. Nie jest to związane z niedoborem kwasu foliowego lub witaminy B12. Makrocytoza może maskować wtórne objawy niedoboru kwasu foliowego, dlatego zaleca się regularne oznaczanie kwasu foliowego w surowicy krwi. U pacjentów, którzy otrzymali wcześniej radioterapię, może wystąpić nasilenie rumienia popromiennego podczas podawania leku. U pacjentów zakażonych wirusem HIV podczas leczenia hydroksykarbamidem i didanozyną z lub bez stawudyny zgłaszano przypadki zapalenia trzustki zakończone i niezakończone zgonem. Podczas obserwacji po wprowadzeniu hydroksykarbamidu do obrotu u pacjentów zakażonych wirusem HIV podczas leczenia hydroksykarbamidem i innymi lekami przeciwretrowirusowymi zgłaszano hepatotoksyczność i niewydolność wątroby zakończone zgonem. Przypadki niewydolności wątroby zakończone zgonem zgłaszano najczęściej u pacjentów leczonych hydroksykarbamidem w skojarzeniu z didanozyną i stawudyną; należy unikać takiego skojarzenia. U pacjentów zakażonych wirusem HIV, którzy byli leczeni hydroksykarbamidem w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, w tym dydanozyną ze stawudyną lub bez niej, zgłaszano występowanie neuropatii obwodowej, w niektórych przypadkach o ciężkim przebiegu. Zmiany skórne przypominające zapalenie naczyń, w tym owrzodzenia i zgorzel, wystąpiły u pacjentów z zespołem mieloproliferacyjnym podczas leczenia preparatem. Zmiany te były najczęściej zgłaszane u pacjentów leczonych w przeszłości lub obecnie interferonem. Ze względu na możliwy ciężki przebieg u tych pacjentów, leczenie preparatem należy przerwać i w razie potrzeby rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów otrzymujących hydroksykarbamid w ramach długotrwałego leczenia zespołów mieloproliferacyjnych, takich jak czerwienica pierwotna i nadpłytkowość, rozwinęła się wtórna białaczka. Nie ustalono, czy wystąpienie wtórnej białaczki jest spowodowane przyjmowaniem leku, czy chorobą podstawową. U pacjentów długotrwale przyjmujących hydroksykarbamid zgłaszano przypadki raka skóry. Pacjentom należy zalecić ochronę skóry przed działaniem promieni słonecznych. Ponadto należy badać skórę pacjentów podczas i po zakończeniu leczenia hydroksykarbamidem oraz podczas rutynowych wizyt kontrolnych poddawać badaniom przesiewowym w celu wykrycia wtórnych nowotworów złośliwych. U pacjentów leczonych na mieloproliferacyjne nowotwory złośliwe zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc, w tym zwłóknienia płuc, nacieków w płucach, zapalenia płuc i alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych oraz zapalenia pęcherzyków płucnych, mogące prowadzić do zgonu. Należy ściśle monitorować, badać i odpowiednio leczyć pacjentów, u których wystąpi gorączka, kaszel, duszność lub inne objawy ze strony układu oddechowego. Niezwłoczne zaprzestanie podawania hydroksykarbamidu i zastosowanie kortykosteroidów wydaje się sprzyjać ustąpieniu objawów ze strony płuc. Monitorowanie diurezy. W przypadku ciężkiej leukocytozy, znacznej splenomegalii lub dużego stężenia kwasu moczowego zaleca się spożywanie dużych ilości płynów w celu uzyskania obfitej diurezy. Nie zaleca się stosowania tego leku jednocześnie z żywymi, atenuowanymi szczepionkami, fenytoiną i fosfenytoiną. Ze względu na genotoksyczność hydroksykarbamidu, kobiety nie powinny zachodzić w ciążę, a mężczyźni nie powinni począć dziecka podczas leczenia hydroksykarbamidem. U kobiet w wieku rozrodczym przed podaniem hydroksykarbamidu należy wykluczyć ciążę. Należy poinformować mężczyzn i kobiety w wieku rozrodczym o ryzyku i konieczności stosowania skutecznej metody antykoncepcji podczas leczenia oraz odpowiednio przez co najmniej 3 mies. i 6 mies. po zakończeniu leczenia hydroksykarbamidem. Leczenie hydroksykarbamidem może mieć wpływ na płodność u mężczyzn. Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować mężczyzn o ryzyku uszkodzenia plemników i możliwości zabezpieczenia nasienia. Nie badano bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności hydroksykarbamidu u dzieci. Zaleca się cotygodniowe kontrole parametrów hematologicznych na początku leczenia (oraz w odstępach zgodnych z tolerancją hematologiczną i obserwowaną odpowiedzią); kontrolę czynności nerek i monitorowanie diurezy. Lek może powodować masywną lizę komórek, szczególnie na początku leczenia, hiperurykemię i hiperurykozurię, którym należy zapobiegać (poprzez przyjmowanie dużej ilości płynów, alkalizację moczu, zastosowanie leku zmniejszającego stężenie kwasu moczowego moczu) oraz monitorować w trakcie leczenia. Hydroksykarbamid może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy, dlatego konieczne może być dostosowanie dawkowania leku z mocznikiem. Lek jest wydalany głównie przez nerki, w przypadku potwierdzonej niewydolności nerek należy zachować ostrożność przy jego podawaniu. Substancje pomocnicze. Ze względu na zawartość laktozy, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. 1 kaps. zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Dane dotyczące stosowania hydroksykarbamidu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach na kilku gatunkach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Hydroksykarbamid ma działanie genotoksyczne i może być szkodliwy dla płodu, gdy jest podawany kobietom w ciąży. Dlatego też stosowanie leku jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży. Podczas rozpoczynania leczenia: należy poinformować pacjentki o ryzyku dla płodu w przypadku ekspozycji na lek podczas ciąży, Ważne jest, aby przed podaniem hydroksykarbamidu potwierdzić, że pacjentka nie jest w ciąży za pomocą testu ciążowego; kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji. Ze względu na genotoksyczność, leczony mężczyzna (lub jego partnerka) musi stosować skuteczną antykoncepcję. W przypadku narażenia na hydroksykarbamid pacjentek w ciąży lub w przypadku ciąży u partnerek pacjentów narażonych na hydroksykarbamid, należy rozważyć ścisłą obserwację z przeprowadzeniem odpowiednich badań klinicznych, biologicznych i ultrasonograficznych w specjalistycznych ośrodkach. Hydroksykarbamid przenika do mleka ludzkiego. Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych hydroksykarbamidu u niemowląt, karmienie piersią jest przeciwwskazane i dlatego należy je przerwać na okres leczenia. Ze względu na działanie genotoksyczne hydroksykarbamidu, kobiety nie powinny zachodzić w ciążę, a mężczyźni nie powinni począć dziecka podczas leczenia hydroksykarbamidem. U kobiet w wieku rozrodczym przed podaniem hydroksykarbamidu należy sprawdzić, czy nie jest ona w ciąży. Mężczyznom poddawanym leczeniu zaleca się stosowanie bezpiecznych środków antykoncepcyjnych w trakcie leczenia i przez co najmniej 3 mies. po jego zakończeniu. Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej metody antykoncepcji w trakcie leczenia i przez co najmniej 6 mies. po jego zakończeniu. Badania wykazują zwiększoną częstość występowania azoospermii lub oligozoospermii (na ogół odwracalnej) u mężczyzn leczonych preparatem. Z tego powodu leczenie może mieć wpływ na płodność u mężczyzn. Mężczyzn leczonych hydroksykarbamidem należy poinformować o ryzyku uszkodzenia plemników i możliwości zabezpieczenia nasienia rozpoczęciem leczenia.
Działania niepożądane
Bardzo często: oligospermia, azoospermia na ogół odwracalna, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zmniejszenie liczby limfocytów CD4, leukocytopenia, trombocytopenia, zmniejszenie liczby płytek krwi, niedokrwistości, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie skórno-mięśniowe, łysienie, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka grudkowa, złuszczanie skóry, zanik skóry, owrzodzenie skóry, rumień skóry, rumień przebarwienia, choroby paznokci, anoreksja, zapalenie trzustki, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie błon śluzowych, dyskomfort w żołądku, niestrawność, owrzodzenie jamy ustnej, bolesne oddawanie moczu, zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy, mocznica, urykemia, gorączka, osłabienie, dreszcze, złe samopoczucie. Często: rak skóry, omamy, dezorientacja, drgawki, zawroty głowy, neuropatia obwodowa, senność, ból głowy, hepatotoksyczność, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, cholestaza, zapalenie wątroby. Rzadko: zgorzel, zespół rozpadu guza. Częstość nieznana: niedokrwistość hemolityczna, pigmentacja paznokci, toczeń rumieniowaty skórny, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie płuc, zapalenie pęcherzyków płucnych, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, kaszel, toczeń rumieniowaty układowy. Zgłaszano występowanie wysokiej gorączki (>39st.C), niezakaźnej i w niektórych przypadkach wymagającej hospitalizacji, izolowanej lub związanej z objawami żołądkowo-jelitowymi, płucnymi, mięśniowo-szkieletowymi, wątrobowo-żółciowymi, dermatologicznymi lub sercowo-naczyniowymi. Gorączka pojawiała się zazwyczaj w ciągu 6 tygodni po rozpoczęciu leku i ustępowała szybko po odstawieniu hydroksykarbamidu. Gorączka występowała ponownie w ciągu 24 h od wznowienia leczenia.
Interakcje
Ciężkie zaburzenia żołądkowe, takie jak nudności, wymioty, jadłowstręt, spowodowane skojarzonym leczeniem, można zwykle opanować poprzez przerwanie podawania leku. Ból i dyskomfort wywołany zapaleniem napromieniowanych błon śluzowych (zapalenie błon śluzowych) można na ogół opanować poprzez zastosowanie miejscowych leków znieczulających lub doustne podanie leków przeciwbólowych. Jeżeli reakcja jest ciężka, podawanie leku może zostać tymczasowo przerwane. Jeżeli jest ona wyjątkowo ciężka, napromienianie może zostać tymczasowo odłożone. Ze względu na zwiększone ryzyko zakrzepów w chorobach nowotworowych często stosuje się leczenie przeciwzakrzepowe. Duża zmienność krzepliwości w tych chorobach, do której dodaje się możliwość interakcji między doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi a chemioterapią przeciwnowotworową, wymaga, w przypadku podjęcia decyzji o leczeniu pacjenta doustnymi lekami przeciwzakprzepowymi, zwiększenia częstości kontroli INR. Zastosowanie szczepionki przeciwko żółtej febrze, niesie za sobą ryzyko uogólnionej choroby poszczepiennej prowadzącej do zgonu. Ryzyko wystąpienia drgawek w wyniku zmniejszonego wchłaniania z przewodu pokarmowego samej fenytoiny przez lek cytotoksyczny lub ryzyko zwiększonej toksyczności lub utraty skuteczności leku cytotoksycznego w wyniku zwiększonego metabolizmu wątrobowego przez fenytoinę lub fosfenytoinę. Jednoczesne stosowanie leku i szczepionek zawierających żywe drobnoustroje może nasilać replikację wirusa szczepionkowego i (lub) zwiększać niekorzystne skutki szczepionki, ponieważ naturalne mechanizmy obronne organizmu mogą być tłumione przez hydroksykarbamid. U pacjentów leczonych hydroksykarbamidem szczepienie szczepionką zawierającą żywe drobnoustroje może prowadzić do ciężkiego zakażenia. Odpowiedź przeciwciał pacjenta na szczepionki może być zmniejszona. Istnieje ryzyko rozpowszechnienia się, potencjalnie śmiertelnej choroby wywołanej przez szczepionkę. Ryzyko to jest zwiększone u osób z obniżoną odpornością spowodowaną chorobą podstawową. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania żywych szczepionek. Jeśli jest dostępna, należy zastosować szczepionkę inaktywowaną (poliomyelitis). Nadmierna immunosupresja z ryzykiem zespołu limfoproliferacyjnego. Jednoczesne podawanie tego leku i innych leków mielosupresyjnych lub radioterapii może zwiększać ryzyko zahamowania czynności szpiku kostnego lub innych działań niepożądanych. Należy wziąć pod uwagę działanie promieniouwrażliwiające leku w przypadku radioterapii. Badania wykazały, że istnieje interferencja analityczna pomiędzy hydroksykarbamidem a enzymami (ureazą, urykazą i dehydrogenazą mlekową) stosowanymi do oznaczania mocznika, kwasu moczowego i kwasu mlekowego, co daje fałszywie zawyżone wyniki u pacjentów leczonych hydroksykarbamidem.
Dawkowanie
Doustnie. Leczenie powinien prowadzić wyłącznie lekarz z doświadczeniem w onkologii lub hematologii. Dawki ustala się na podstawie rzeczywistej lub należnej masy ciała pacjenta, w zależności od tego, która z tych wartości jest mniejsza. Przewlekła białaczka szpikowa (CML). Leczenie podtrzymujące objawowej leukocytozy i nadpłytkowości na etapie leczenia wstępnego i (lub) opieka paliatywna nad pacjentami leczonymi z powodu przewlekłej białaczki szpikowej. Zaleca się leczenie ciągłe (20 do 30 mg/kg mc. w pojedynczej dawce dobowej). Aby móc określić skuteczność leczenia, należy je kontynuować przez 6 tyg. W przypadku regresji wielkości guza lub zatrzymania jego wzrostu leczenie będzie kontynuowane. „Leczenie powinno być monitorowane poprzez powtarzanie morfologii krwi”. Należy wziąć pod uwagę aktualne wytyczne kliniczne. Jeśli liczba białych krwinek spadnie <2,5 x 109/L lub liczba płytek krwi <100 x 109/L, leczenie należy przerwać aż do zwiększenia ich liczby do wartości bliskich prawidłowym. W takiej sytuacji liczba białych krwinek i płytek krwi powinna być monitorowana co najmniej co 3 dni. W przypadku znacznej odpowiedzi klinicznej terapia może być kontynuowana przez czas nieokreślony, pod warunkiem, że pacjent jest pod odpowiednią obserwacją i nie wykazuje nietypowych lub ciężkich reakcji. Jednoczesne stosowanie hydroksykarbamidu z innymi lekami mielosupresyjnymi może wymagać dostosowania dawek. Odpowiedni okres próbny do określenia działania przeciwnowotworowego leku wynosi 6 tyg. Leczenie należy przerwać na czas nieokreślony w przypadku znacznego postępu choroby. Jeśli występuje znacząca odpowiedź kliniczna, leczenie może być kontynuowana przez czas nieokreślony. Nadpłytkowość samoistna. W przypadku nadpłytkowości samoistnej hydroksykarbamid jest zwykle podawany w dawce początkowej wynoszącej 15 mg/kg mc. na dobę. z możliwością dostosowania dawki w celu utrzymania liczby płytek krwi <600 x 109/L bez obniżania liczby białych krwinek <4 x 109/L. Czerwienica prawdziwa. W przypadku czerwienicy prawdziwej podawanie hydroksykarbamidu należy rozpocząć od dawki 15-20 mg/kg mc. na dobę. Dawkę hydroksykarbamidu należy dostosować indywidualnie, aby utrzymać hematokryt <45% i liczbę płytek krwi <400 x 109/L. U większości pacjentów można to osiągnąć, podając hydroksykarbamid w sposób ciągły, w średnich dawkach dobowych wynoszących od 500 do 1000 mg. Jeśli hematokryt i liczba płytek krwi są wystarczająco kontrolowane, leczenie może być kontynuowane przez czas nieokreślony. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwi na działanie hydroksykarbamidu i mogą wymagać mniejszych dawek. Wydalanie przez nerki stanowi drogę eliminacji hydroksykarbamidu, dlatego należy rozważyć zmniejszenie dawki hydroksykarbamidu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Doświadczenie dotyczące stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby jest niewielkie. Nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania; zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych. Ze względu na rzadkość występowania tych schorzeń u dzieci, nie ustalono schematów dawkowania. Sposób podania. Kapsułki należy połknąć w całości i nie dopuścić do ich rozpadu w jamie ustnej. Jeśli pacjent nie jest w stanie połknąć kapsułek w całości, można je otworzyć, a zawartość rozpuścić w szklance wody i natychmiast wypić. Niektóre substancje pomocnicze mogą nie rozpuścić się całkowicie i pozostać na powierzchni płynu. Zaleca się naciśnięcie tylko jednego końca kapsułki w celu wyjęcia jej z blistra, zmniejszając w ten sposób ryzyko odkształcenia lub pęknięcia kapsułki.
Uwagi
Hydroksykarbamid może fałszywie zawyżać wyniki pomiaru stężenia glukozy z czujnika niektórych systemów ciągłego monitorowania glikemii (CGM), co może prowadzić do hipoglikemii, jeśli dawkowanie insuliny opiera się na wynikach pomiaru stężenia glukozy z czujnika. Jeżeli systemy CGM mają być stosowane równocześnie z leczeniem hydroksykarbamidem, należy skonsultować się z lekarzem przepisującym CGM w sprawie konieczności rozważenia alternatywnych metod monitorowania stężenia glukozy. Podczas leczenia hydroksykarbamidem zdolność reagowania może być upośledzona. Należy o tym pamiętać, gdy wymagana jest wzmożona uwaga, np. przy prowadzeniu pojazdów i obsługiwaniu maszyn.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
