Rybrevant (2240 mg/14 ml, fiolka 14 ml, roztw. do wstrz.)
Skład
1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 160 mg amiwantamabu. 1 fiolka 10 ml (14 ml) roztworu do wstrzykiwań zawiera 1600 mg (2240 mg) amiwantamabu.
Amiwantamab jest to w pełni ludzkie przeciwciało dwuswoiste na bazie immunoglobuliny G1 (IgG1) skierowane przeciwko receptorom naskórkowego czynnika wzrostu (EGF) i przejścia mezenchymalno-nabłonkowego (MET), wytwarzane w hodowli komórek ssaków (jajnika chomika chińskiego – CHO) z zastosowaniem technologii rekombinacji DNA. Roztwór zawiera polisorbat 80.
Forma leku
roztw. do wstrz.
Działanie
Amiwantamab to w pełni ludzkie dwuswoiste przeciwciało na bazie IgG1 przeciwko EGFR-MET, o niskiej zawartości fukozy, o działaniu ukierunkowującym komórki odpornościowe na guzy z aktywującymi mutacjami EGFR, takimi jak delecje w eksonie 19, substytucja L858R w eksonie 21 i mutacje insercyjne eksonu 20. Amiwantamab wiąże się z domenami zewnątrzkomórkowymi EGFR i MET. Amiwantamab zakłóca funkcje sygnalizacyjne EGFR i MET poprzez blokowanie wiązania ligandu i wzmocnienie degradacji EGFR i MET, zapobiegając w ten sposób wzrostowi i progresji nowotworu. Obecność EGFR i MET na powierzchni komórek nowotworowych umożliwia również nakierowywanie na te komórki w celu ich zniszczenia przez komórki efektorowe układu immunologicznego, takie jak komórki NK (natural killer) czy makrofagi, odpowiednio, poprzez zależną od przeciwciał cytotoksyczność komórkową (ADCC) i mechanizmy trogocytozy. Po podaniu podskórnym średnia geometryczna (%CV) biodostępności amiwantamabu wynosi 66,6% (14,9%) z medianą czasu do osiągnięcia Cmax wynoszącą 3 dni, w oparciu o indywidualne szacunki parametrów PK amiwantamabu dla uczestników przyjmujących lek podskórnie w analizie PK populacji. Dla schematu dawkowania podskórnego co 2 tyg. średnia geometryczna (%CV) Cmax minimalnego amiwantamabu po 4. cotygodniowej dawce wynosiła 335 μg/ml (32,7%). Średnie AUC1tydzień wzrosło 3,5-krotnie od pierwszej dawki do 1. Dnia Cyklu 2. Cmax minimalne amiwantamabu po podaniu podskórnym w monoterapii i w skojarzeniu z lazertynibem jest zwykle obserwowane pod koniec cotygodniowego dawkowania (Cykl 2. Dzień 1.). Stężenie amiwantamabu w stanie stacjonarnym jest osiągane ok. 13. tygodnia. Średnia geometryczna (%CV) stężenia amiwantamabu w stanie stacjonarnym w 1. Dniu Cyklu 4. wynosiła 206 μg/ml (39,1%). Na podstawie indywidualnych oszacowań parametrów PK amiwantamabu dla uczestników otrzymujących lek podskórnie w analizie PK populacji, szacowana średnia geometryczna (% CV) liniowego CL i związanego z nim końcowego T0,5 wynosi odpowiednio, 0,224 l/dobę (26,0%) i 18,8 dnia (34,3%).
Wskazania
Amivantamab w postaci do podawania podskórnego jest wskazany: w skojarzeniu z lazertynibem w pierwszej linii leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC) z delecjami w eksonie 19 EGFR lub mutacjami substytucyjnymi eksonu 21 L858R; w monoterapii dorosłych pacjentów z zaawansowanym NSCLC z aktywującymi mutacjami insercyjnymi w eksonie 20 EGFR, po niepowodzeniu terapii opartej na pochodnych platyny.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności
U pacjentów leczonych amiwantamabem w postaci podskórnej występowały reakcje związane z podaniem. Przed pierwszym wstrzyknięciem (tydzień 1, dzień 1) należy podać leki przeciwhistaminowe, przeciwgorączkowe i glikokortykoidy w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z podaniem. W przypadku kolejnych dawek należy podawać leki przeciwhistaminowe i przeciwgorączkowe. Leczenie pacjentów należy prowadzić w warunkach zapewniających odpowiednie wsparcie medyczne w celu leczenia reakcji związanych z podaniem. Przy pierwszych objawach reakcji związanych z podaniem o jakimkolwiek nasileniu należy przerwać wstrzyknięcia, jeśli trwają, i podać leki po wstrzyknięciu zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Po ustąpieniu objawów należy wznowić wstrzyknięcie. W przypadku wystąpienia reakcji stopnia 4. lub nawracających reakcji stopnia 3. związanych z podaniem, amiwantamab należy odstawić na stałe. Zgłaszano chorobę śródmiąższową płuc (ILD) lub działania niepożądane, podobne do ILD (np. zapalenie płuc) w tym zgony. Należy kontrolować czy u pacjentów występują objawy wskazujące na chorobę śródmiąższową płuc lub zapalenie płuc (np. duszność, kaszel, gorączka). W razie wystąpienia objawów, należy przerwać leczenie preparatem do czasu ich zbadania. Należy ocenić podejrzenie choroby śródmiąższowej płuc (ILD) lub działań niepożądanych podobnych do ILD i w razie konieczności rozpocząć odpowiednie leczenie. U pacjentów z potwierdzoną chorobą śródmiąższową płuc lub działaniami niepożądanymi podobnymi do ILD należy na stałe odstawić lek. U pacjentów otrzymujących amiwantamab w skojarzeniu z lazertynibem zgłaszano występowanie żylnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (VTE), w tym zakrzepicy żył głębokich (DVT) i zatorowości płucnej (PE), w tym zdarzenia zakończone zgonem. Zgodnie z wytycznymi klinicznymi, pacjenci powinni otrzymywać profilaktyczne dawki doustnego leku przeciwzakrzepowego o bezpośrednim działaniu (DOAC) lub heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH). Nie zaleca się stosowania antagonistów witaminy K. Należy monitorować objawy przedmiotowe i podmiotowe VTE. Pacjenci ze zdarzeniami VTE powinni być leczeni przeciwzakrzepowo zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. W przypadku zdarzeń VTE, którym towarzyszy niestabilność kliniczna, leczenie należy wstrzymać do czasu ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta. Następnie można wznowić podawanie obu leków w tej samej dawce. W przypadku nawrotu pomimo odpowiedniego leczenia przeciwzakrzepowego, należy odstawić amiwantamab. Leczenie można kontynuować stosując lazertynib w tej samej dawce. Zaburzenia skóry i paznokci. Notowano występowanie objawów, jak wysypka (w tym trądzikopodobne zapalenie skóry), świąd, suchość skóry i owrzodzenie skóry. Należy poinstruować pacjentów, aby w trakcie leczenia amiwantamabem oraz 2 mies. po jego zakończeniu ograniczyli ekspozycję na słońce. Zalecana jest odzież ochronna i stosowanie kremów przeciwsłonecznych o szerokim spektrum UVA/UVB. Zalecane są działania profilaktyczne w celu zapobiegania wysypce. Obejmują one na początku terapii profilaktyczne podawanie doustnego antybiotyku (np. doksycyklinę lub minocyklinę, 100 mg 2 razy na dobę) rozpoczynając w dniu 1., przez 12 pierwszych tygodni leczenia i po zakończeniu doustnej antybiotykoterapii miejscowy antybiotyk (np. 1% klindamycynę) na skórę głowy przez kolejne 9 mies. leczenia. Zaleca się stosowanie niekomedogennego środka nawilżającego (preferowane są preparaty na bazie ceramidów lub inne preparaty, które zapewniają długotrwałe nawilżenie skóry i nie zawierają środków wysuszających) do skóry twarzy i całego ciała (z wyjątkiem skóry głowy) oraz roztworu chloroheksydyny do mycia rąk i stóp, rozpoczynając w dniu 1., i kontynuować podczas leczenia. Zaleca się wystawienie recepty na miejscowe i (lub) doustne antybiotyki i miejscowe kortykosteroidy w momencie rozpoczęcia dawkowania, aby zminimalizować wszelkie opóźnienia w postępowaniu reaktywnym jeśli wystąpi wysypka mimo zastosowania profilaktyki. W przypadku wystąpienia reakcji skórnych należy zastosować terapię wspomagającą, podawać kortykosteroidy miejscowe oraz antybiotyki miejscowe i (lub) doustne. W przypadku wystąpienia działań stopnia 3. lub źle tolerowanych działań stopnia 2., należy również podawać ogólnoustrojowe antybiotyki i doustne steroidy. Pacjentów, u których wystąpiła ciężka wysypka o nietypowym wyglądzie lub rozmieszczeniu, a także w przypadku braku poprawy w ciągu 2 tyg., należy skierować niezwłocznie do dermatologa. W zależności od nasilenia objawów, należy zmniejszyć dawkę amiwantamabu albo tymczasowo lub na stałe przerwać jego podawanie. Zgłaszano wystąpienie toksycznej rozpływnej martwicy naskórka (TEN). W przypadku potwierdzenia wystąpienia TEN należy przerwać leczenie amiwantamabem. Zgłaszano zaburzenia oka, w tym zapalenie rogówki. Pacjentów, u których wystąpiły nasilające się objawy zaburzeń dotyczących oczu, należy niezwłocznie skierować do okulisty; powinni oni też przerwać stosowanie soczewek kontaktowych aż do oceny objawów. Informacje dotyczące modyfikacji dawki w razie wystąpienia zaburzeń oka stopnia 3. lub 4. Substancje pomocnicze. Lek zawiera 0,6 mg polisorbatu 80 w każdym ml, co odpowiada 6 mg w fiolce 10 ml lub 8,4 mg w fiolce 14 ml. Polisorbaty mogą powodować reakcje nadwrażliwości. 1 dawka leku zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy uznaje się go za „wolny od sodu”.
Ciąża i laktacja
Nie należy podawać amiwantamabu w czasie ciąży, o ile korzyści z leczenia pacjentki nie zostaną uznane za przewyższające ewentualne ryzyko dla płodu. Jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie przyjmowania tego leku, należy ją poinformować o ewentualnym ryzyku dla płodu. Brak danych u ludzi pozwalających określić ryzyko stosowania amiwantamabu w czasie ciąży. Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na reprodukcję zwierząt, które mogłyby określić zagrożenia związane z przyjmowaniem leku. Podawanie ciężarnym zwierzętom cząsteczek inhibitorów EGFR oraz MET powodowało zwiększoną częstość występowania upośledzenia rozwoju zarodkowo-płodowego, śmiertelności zarodków i utraty ciąży. Na podstawie mechanizmu działania oraz obserwacji modeli zwierzęcych można stwierdzić, że amiwantamab może powodować uszkodzenie płodu w przypadku podawania go kobietom w ciąży. Nie wiadomo, czy amiwantamab przenika do mleka ludzkiego. Wiadomo, że ludzkie IgG przenikają do mleka matki w ciągu pierwszych kilku dni po urodzeniu, a wkrótce potem ich stężenie zmniejsza się do małego. Nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią w tym krótkim okresie tuż po urodzeniu, chociaż IgG prawdopodobnie ulegają rozkładowi w przewodzie pokarmowym dziecka karmionego piersią i nie są wchłaniane. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy też przerwać/wstrzymać leczenie amiwantamabem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia amiwantamabem oraz przez 3 mies. po jego zakończeniu.
Działania niepożądane
Amiwantamab w monoterapii. Bardzo często: hipoalbuminemia, zmniejszony apetyt, hipokalcemia, zawroty głowy, biegunka, zapalenie jamy ustnej, nudności, zaparcia, wymioty, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, wysypka, toksyczne działanie na paznokcie, świąd, bóle mięśniowe, obrzęk, zmęczenie, gorączka, reakcja związana z infuzją. Często: hipokaliemia, hipomagnezemia, zaburzenia widzenia, wzrost rzęs, inne zaburzenia oka, choroba śródmiąższowa płuc, ból brzucha, guzki krwawnicze odbytu, owrzodzenie skóry, toksyczna rozpływna martwica naskórka. Niezbyt często: zapalenie rogówki, zapalenie błony naczyniowej. Amiwantamab w skojarzeniu z lazertynibem. Bardzo często: hipoalbuminemia, zmniejszony apetyt, hipokalcemia, hipokaliemia, parestezje (dotyczy tylko lazertynibu), zawroty głowy, inne zaburzenia oka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, zapalenie jamy ustnej, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, hepatotoksyczność, wysypka, toksyczność dotycząca paznokci, sucha skóra, świąd, bóle mięśniowe, skurcze mięśni, obrzęk, zmęczenie, gorączka, reakcje związane z podaniem podskórnym. Często: hipomagnezemia, zaburzenia widzenia, zapalenie rogówki, wzrost rzęs, śródmiąższowa choroba płuc, hemoroidy, owrzodzenie skóry, zespół erytrodyzestezji dłoniowopodeszwowej, pokrzywka, reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Istnieją ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amiwantamabu u pacjentów w wieku ≥75 lat. Zasadniczo nie obserwowano różnic w zakresie bezpieczeństwa stosowania między pacjentami w wieku ≥65 lat i pacjentami w wieku <65 lat.
Interakcje
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Jest mało prawdopodobne, aby w przypadku amiwantamabu, który jest przeciwciałem monoklonalnym IgG1, główne drogi eliminacji obejmowały wydalanie przez nerki i metabolizm niezmienionego amiwantamabu za pomocą enzymów wątrobowych. Nie przewiduje się, aby zmiany w enzymach metabolizujących leki wpływały na eliminację amiwantamabu. Ze względu na wysokie powinowactwo amiwantamabu do unikalnego epitopu na EGFR i MET nie przewiduje się, aby wpływał on na enzymy metabolizujące leki. Brak dostępnych danych klinicznych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania szczepionek u pacjentów przyjmujących amiwantamab. Należy unikać stosowania szczepionek zawierających żywe lub żywe atenuowane drobnoustroje podczas przyjmowania przez pacjentów amiwantamabu.
Dawkowanie
Podskórnie. Leczenie amiwantamabem w postaci podskórnej powinno być rozpoczęte i nadzorowane przez lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Przed rozpoczęciem leczenia amiwantamabem w postaci podskórnej należy określić status mutacji EGFR z próbki tkanki guza lub osocza, za pomocą zwalidowanej metody badawczej. Jeśli w próbce osocza nie wykryto mutacji, należy zbadać tkankę guza, o ile jest ona dostępna w wystarczającej ilości i jakości, ze względu na możliwość uzyskania fałszywie ujemnych wyników przy użyciu testu osoczowego. Po ustaleniu statusu mutacji EGFR, badania nie muszą być powtarzane. Lek w postaci podskórnej powinien być podawany przez wykwalifikowany personel medyczny z dostępem do odpowiedniego zaplecza medycznego, potrzebnego do opanowania reakcji związanych z podaniem w przypadku ich wystąpienia. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z podaniem amiwantamabu w postaci podskórnej należy stosować premedykację. Zalecane dawki amiwantamabu w postaci podskórnej w skojarzeniu z lazertynibem lub w monoterapii. Mc. <80 kg: 1600 mg amiwantamabu: co tydzień (łącznie 4 dawki) od tygodnia 1. do 4.; co 2 tygodnie, począwszy od 5. tygodnia. Dostosowanie dawki nie jest wymagane w przypadku późniejszych zmian masy ciała. W przypadku podawania w skojarzeniu z lazertynibem zaleca się podawanie amiwantamabu w postaci podskórnej w dowolnym momencie po podaniu lazertynibu tego samego dnia. Informacje na temat zalecanego dawkowania lazertynibu znajdują się w ChPL tego leku. Czas trwania terapii. Zaleca się, aby pacjenci byli leczeni amiwantamabem w postaci podskórnej do czasu progresji choroby lub wystąpienia niedopuszczalnej toksyczności. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia dawki amiwantamabu w postaci podskórnej w okresie od 1. do 4. tygodnia, należy ją podać w ciągu 24 h. W przypadku pominięcia dawki amiwantamabu w postaci podskórnej począwszy od tygodnia 5, należy ją podać w ciągu 7 dni. W przeciwnym razie nie należy podawać pominiętej dawki, a następną dawkę należy podać zgodnie ze zwykłym schematem dawkowania. Modyfikacje dawki. Dawkowanie należy przerwać w przypadku działań niepożądanych stopnia 3. lub 4. do czasu zmniejszenia ich nasilenia do stopnia ≤1. lub wyjściowego. Jeżeli przerwa wynosi 7 dni lub krócej, należy wznowić dawkowanie dotychczasową dawką. Jeżeli przerwa jest dłuższa niż 7 dni, zaleca się ponowne rozpoczęcie dawkowania ze zmniejszoną dawką. Należy również zapoznać się ze szczegółowymi modyfikacjami dawek wymienionymi poniżej, w przypadku określonych działań niepożądanych. Zalecane modyfikacje dawki w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Dawka: 1600 mg; dawka po 1. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1050 mg; dawka po 2. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 700 mg; dawka po 3. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: przerwać podawanie amiwantamabu w postaci podskórnej. Dawka: 2240 mg; dawka po 1. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1600; dawka po 2. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1050 mg; dawka po 3. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: przerwać podawanie amiwantamabu w postaci podskórnej. Reakcje związane z podaniem. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z podaniem amiwantamabu w postaci podskórnej należy stosować odpowiednią premedykację. Należy przerwać wstrzyknięcia po zaobserwowaniu pierwszego objawu reakcji związanej z podaniem. Należy podawać dodatkowe leki wspomagające (np. dodatkowe glikokortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe, przeciwgorączkowe i przeciwwymiotne) zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Stopień 1-3 (łagodny-ciężki): po ustąpieniu objawów należy wznowić podawanie amiwantamabu w postaci wstrzyknięć podskórnych. Jednocześnie stosowane leki należy podawać z następną dawką, w tym deksametazon (20 mg) lub jego odpowiednik. Nawracający stopień 3. lub stopień 4. (zagrażający życiu): odstawić na stałe amiwantamab. Żylne zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (VTE) podczas jednoczesnego stosowania z lazertynibem. U pacjentów otrzymujących amiwantamab w postaci podskórnej w skojarzeniu z lazertynibem należy na początku leczenia podawać profilaktyczne leki przeciwzakrzepowe, aby zapobiec wystąpieniu VTE. Zgodnie z wytycznymi klinicznymi, pacjenci powinni otrzymywać profilaktyczne dawki doustnego antykoagulantu o bezpośrednim działaniu (DOAC) lub heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH). Nie zaleca się stosowania antagonistów witaminy K. W przypadku zdarzeń VTE związanych z niestabilnością kliniczną (np. niewydolnością oddechową lub zaburzeniami czynności serca) należy wstrzymać stosowanie obu leków do czasu ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta. Następnie można wznowić stosowanie obu produktów leczniczych w tej samej dawce. W przypadku nawrotu choroby pomimo odpowiedniego leczenia przeciwzakrzepowego, należy odstawić amiwantamab. Leczenie można kontynuować stosując lazertynib w tej samej dawce. Zaburzenia skóry i paznokci. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia i nasilenia reakcji skórnych i dotyczących paznokci u pacjentów otrzymujących amiwantamab zaleca się profilaktyczne stosowanie doustnych i miejscowych antybiotyków. Zaleca się również stosowanie niekomedogennego środka nawilżającego do skóry (preferowane są preparaty na bazie ceramidów lub inne preparaty zapewniające długotrwałe nawilżenie skóry i niezawierające środków wysuszających) na twarz i całe ciało (z wyjątkiem skóry głowy) oraz roztworu chlorheksydyny do mycia rąk i stóp. Pacjentów należy poinstruować, aby ograniczyli ekspozycję na słońce w trakcie i przez 2 mies. po zakończeniu leczenia amiwantamabem. Jeżeli u pacjenta wystąpi reakcja ze strony skóry lub paznokci stopnia 1.-2., należy rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze wskazaniami klinicznymi; jeśli po 2 tyg. nie nastąpi poprawa utrzymującej się wysypki stopnia 2., należy rozważyć zmniejszenie dawki. Jeżeli u pacjenta wystąpi reakcja ze strony skóry lub paznokci stopnia 3., należy rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze wskazaniami klinicznymi i rozważyć przerwanie podawania amiwantamabu, aż do momentu poprawy stanu związanego z tym działaniem niepożądanym. Po złagodzeniu reakcji ze strony skóry lub paznokci do stopnia ≤2., należy wznowić podawanie amiwantamabu w zmniejszonej dawce. Jeżeli u pacjenta wystąpią reakcje skórne stopnia 4., lek należy odstawić na stałe. Choroba śródmiąższowa płuc. Należy wstrzymać stosowanie amiwantamabu w postaci podskórnej w przypadku podejrzenia śródmiąższowej choroby płuc (ILD) lub działań niepożądanych podobnych do ILD (zapalenie płuc). Jeżeli u pacjenta zostanie potwierdzona ILD lub działania niepożądane podobne do ILD (np. zapalenie płuc), należy odstawić lek na stałe. Zalecane stosowane jednocześnie leki. Przed podaniem pierwszej dawki (tydzień 1., dzień 1.), należy podać leki przeciwhistaminowe i przeciwgorączkowe oraz glikokortykosteroidy w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z podaniem. W przypadku kolejnych dawek konieczne jest podawanie leków przeciwhistaminowych i przeciwgorączkowych. Glikokortykosteroidy należy również ponownie włączyć po dłuższych przerwach w dawkowaniu. W razie konieczności należy podawać leki przeciwwymiotne. Schemat dawkowania premedykacji. Lek przeciwhistaminowy (wymagany przy wszystkich dawkach): difenhydramina (25 do 50 mg) lub odpowiednik; dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 15 do 30 min; doustnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 30 do 60 min. Lek przeciwgorączkowy (wymagany przy wszystkich dawkach): paracetamol/acetaminofen (650 do 1000 mg) lub odpowiednik; dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 15 do 30 min; doustnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 30 do 60 min. Glikokortykosteroid (wymagany przy dawce początkowej (tydzień 1., dzień 1.) lub przy następnej dawce w przypadku reakcji związanej z podaniem): deksametazon (20 mg) lub odpowiednik; dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 45-60 min; doustnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – co najmniej 60 min. Glikokortykosteroid (opcjonalny w przypadku kolejnych dawek): deksametazon (10 mg) lub odpowiednik; dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 45-60 min; doustnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu – 60 do 90 min. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowywania dawki. Nie przeprowadzono formalnych badań stosowania amiwantamabu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej (PK) nie stwierdzono konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wymagana jest ostrożność, ponieważ amiwantamab nie był badany w tej populacji. W przypadku rozpoczęcia leczenia, należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych i modyfikować dawkę zgodnie z powyższymi zaleceniami. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej (PK) nie stwierdzono konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wymagana jest ostrożność, ponieważ amiwantamab nie był badany w tej populacji. W przypadku rozpoczęcia leczenia, należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych i modyfikować dawkę zgodnie z powyższymi zaleceniami. Nie ma odpowiedniego zastosowania amiwantamabu w populacji dzieci i młodzieży w leczeniu NSCLC. Sposób podania. Roztwór do wstrzykiwań jest przeznaczony wyłącznie do stosowania podskórnego. Amiwantamab w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych nie jest przeznaczony do podawania dożylnego i powinien być podawany wyłącznie we wstrzyknięciach podskórnych w określonych dawkach. Wstrzykiwać wymaganą objętość amiwantamabu we wstrzyknięciu podskórnym w okolicę brzucha przez ok. 5 min. Nie podawać w inne miejsca ciała, ponieważ nie ma dostępnych danych. Wstrzymać lub zmniejszyć tempo podawania, jeśli pacjent odczuwa ból. Jeśli ból nie ustąpi po wstrzymaniu lub zmniejszeniu tempa podawania, można wybrać drugie miejsce wstrzyknięcia po przeciwnej stronie brzucha w celu podania pozostałej części dawki. W przypadku podawania za pomocą zestawu do infuzji podskórnej należy upewnić się, że cała dawka została podana przez zestaw do infuzji. Można użyć roztworu NaCl 9 mg/ml (0,9%) w celu przepłukania przewodu z pozostałości leku. Nie wstrzykiwać w tatuaże, blizny lub obszary, w których skóra jest zaczerwieniona, posiniaczona, tkliwa, twarda, uszkodzona lub w odległości do 5 cm wokół okolicy okołopępkowej. Przy kolejnych wstrzyknięciach należy zmieniać miejsca wstrzyknięć.
Uwagi
W celu poprawy możliwości identyfikacji leków biologicznych, należy wyraźnie odnotować w dokumentacji nazwę oraz numer serii podanego leku. Amiwantamab może mieć umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (mogą wystąpić np. zawroty głowy, zmęczenie, zaburzenia widzenia). Jeżeli u pacjentów wystąpią objawy związane z leczeniem, w tym działania niepożądane związane ze wzrokiem, mające wpływ na zdolność koncentracji i reagowania, zaleca się, aby osoby te nie prowadziły pojazdów ani nie obsługiwały maszyn, dopóki te działania nie ustąpią.
Dane o lekach i suplementach diety dostarcza
