Łupież różowy Giberta jest chorobą, która może wystąpić u osób w każdym wieku, ale obserwuje się ją przede wszystkim u nastolatków i młodych dorosłych – nieznacznie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Częstość zachorowań zwiększa się w okresie jesienno-zimowym.
Przyczyny łupieżu różowego Giberta
Przyczyna łupieżu różowego Giberta nie została jeszcze w pełni poznana. Podejrzewa się, że na rozwój choroby mają wpływ czynniki infekcyjne (zakażenia wirusem) i stres. Przemawia za tym m.in. częste współwystępowanie schorzenia z wirusową infekcją górnych dróg oddechowych, wzrost zachorowalności wśród osób z otoczenia chorego, samoistne ustępowanie zmian oraz sezonowy charakter choroby.
Czy łupież Giberta jest zaraźliwy? Schorzenie nie rozwija się u wszystkich osób mających bliski kontakt z chorym, dlatego nie możemy mówić o bezpośredniej zakaźności.
Ile trwa łupież różowy Giberta?
Zazwyczaj objawy łupieżu Giberta ustępują samoistnie po 4–6 tygodniach, ale w niektórych przypadkach mogą utrzymywać się do 4 miesięcy. Przebycie choroby zwykle skutkuje wytworzeniem trwałej odporności.
Objawy łupieżu różowego Giberta – jak wygląda wysypka?
Pierwsza zmiana skórna, jaką można zaobserwować u chorego na łupież Giberta, to tzw. blaszka macierzysta – okrągła lub owalna, złuszczająca się plama o wielkości kilku centymetrów, w kolorze różowym bądź czerwonym. Zmiana ta najczęściej pojawia się na tułowiu. Może nie zostać zauważona przez chorego lub być mylnie rozpoznana jako infekcja grzybicza.
Po kilku-, kilkunastu dniach od wystąpienia blaszki macierzystej w obrębie tułowia i proksymalnych (dosiebnych) częściach kończyn pojawiają się liczne, rozsiane wykwity. Są one bladoróżowe, owalne, złuszczające się i mniejsze niż blaszka macierzysta. Co charakterystyczne, układ zmian na plecach przypomina swoim kształtem choinkę, a wykwity w górnej części klatki piersiowej tworzą wzór litery V. Po ustąpieniu wykwity przeważnie nie pozostawiają śladów na skórze.
Zmianom skórnym może towarzyszyć świąd (zwykle o łagodnym nasileniu), rzadziej występuje gorączka. Stan ogólny chorego jest dobry.
Łupież różowy Giberta u dzieci i kobiet w ciąży
Wykwity u dzieci z łupieżem różowym Giberta nie różnią się od tych występujących u osób dorosłych, ale w grupie pacjentów młodszych częściej stwierdza się towarzyszący świąd skóry.
Kobiety w ciąży, u których rozpoznano łupież różowy Giberta, wymagają konsultacji ginekologicznej i szczególnej opieki, ponieważ choroba ta może zwiększać ryzyko infekcji płodu, przedwczesnego porodu i śmierci płodu – zwłaszcza jeśli choroba wystąpiła w ciągu pierwszych 15 tygodni ciąży.
Łupież różowy Giberta – diagnostyka i leczenie
Ze względu na to, że wykwity pojawiające się u pacjentów z łupieżem różowym Giberta mogą przypominać zmiany skórne występujące w przebiegu innych chorób (szczególnie kiły), bardzo ważna jest wnikliwa diagnostyka różnicowa.
Łupież różowy Giberta najczęściej nie wymaga leczenia. Jeśli jest taka potrzeba, uciążliwy świąd można łagodzić za pomocą ogólnych leków przeciwhistaminowych, preparatów z 5-procentowym mentolem, miejscowych glikokortykosteroidów o małej lub średniej mocy działania lub naświetlań UV. Nie wpływa to jednak w znaczący sposób na ustępowanie zmian skórnych.
Bibliografia:
1. Dominiak M. i in., Atypowa postać łupieżu różowego Giberta — opis przypadku i przegląd piśmiennictwa, „Forum Dermatologicum” 2017, nr 3(2), s. 68–70.
2. Purzycka-bohdan D., Szczerkowska-dobosz A., Rogowska P., Łupież różowy Giberta – częsta dermatoza o łagodnym przebiegu, „Dermatologia po Dyplomie” 2019, nr 4.
