Nużeniec ludzki to mikroskopijny stawonóg, który bytuje na skórze człowieka – w gruczołach łojowych i w mieszkach włosowych. U ludzi występują dwa gatunki nużeńca, Demodex folliculorum i Demodex brevis. Obydwa odżywiają się tym samym: ludzkim nabłonkiem i wydzieliną gruczołów łojowych.
Nużeńce możemy spotkać u 90 proc. populacji po 70. roku życia – należy wiedzieć, że zakażenia nużeńcem są powszechne, a ich ryzyko rośnie wraz z wiekiem. Nużeńca nie obserwuje się u dzieci, co jest prawdopodobnie spowodowane niską aktywnością gruczołów łojowych u najmłodszych.
Zakazić się tym pasożytem można dość szybko i łatwo, głównie poprzez kontakt bezpośredni z nosicielem, chociaż do zainfekowania wystarczy styczność z przedmiotem codziennego użytku, takim jak szczotka do włosów czy ręcznik.
Nużeniec może bytować bezobjawowo, a do objawowego zakażenia nużeńcem zalicza się zablokowanie ujść gruczołów łojowych i wywołanie reakcji zapalnej. Tym samym obserwuje się:
- zaczerwienienie skóry,
- świąd,
- łuszczenie się skóry,
- przewlekłe zapalenie brzegów powiek,
- powstawanie zaskórników.
Obecność pasożyta potwierdza badanie mikroskopowe, a leczenie polega na stosowaniu miejscowo maści przeciwpasożytniczej z iwermektyną.
Nie ma dowodów na to, że nużeńce powodują trądzik czy łojotokowe zapalenie skóry.
Autor: Redakcja
