Ocena pompy insulinowej w kontekście jej zalet i wad zawsze pozostanie subiektywna i pewnie każdy jej użytkownik znalazłby inne „za” i „przeciw” takiej terapii. Jakie argumenty pojawiają się najczęściej?
Zalety pompy insulinowej
Podawanie insuliny w sposób analogiczny do fizjologicznego wydzielania przez trzustkę
Pompa co kilka minut podaje niewielkie ilości insuliny tzw. bazalnej, a przed posiłkiem jest programowany bolus (insulina do posiłku). W podobny sposób insulinę wydziela trzustka u zdrowych osób. Z tego powodu leczenie pompą insulinową umożliwia bardzo dobre uregulowanie glikemii. Choć dzieje się to z udziałem pacjenta (który decyduje o ilościach podawanego leku), schemat podawania insuliny jest bardzo zbliżony do funkcjonowania zdrowego organizmu.
Mniejsze zapotrzebowanie na insulinę
Bardziej fizjologiczny sposób podawania bazy sprawia, że generalnie – stosując pompę – przyjmujemy w ciągu doby mniej insuliny. Przy zmianie terapii np. z penów na pompę dobowe zapotrzebowanie na insulinę zmniejsza się zwykle o ok. 20 proc. Diabetycy powinni zwracać uwagę na to, ile insuliny w ciągu doby w sumie przyjmują. Nie powinno być jej więcej niż 1 jednostka na 1 kg masy ciała.
Różne rodzaje bolusów
Pompa pozwala zabezpieczyć się przed hiperglikemią nie tylko po spożyciu posiłku węglowodanowego, ale też białkowo-tłuszczowego. Bolus przedłużony to idealne rozwiązanie, w szczególności po posiłkach obfitujących w tłuszcze.
Różne rodzaje bazy
Pompa daje możliwość zaprogramowania w niej co najmniej dwóch rodzajów bazy – np. standardowej i weekendowej. W zależności od potrzeb musimy jedynie przełączyć urządzenie na inną bazę i nie musimy za każdym razem zastanawiać się, jak dopasować insulinę do innego niż zwykle trybu dnia.
Czasowa zmiana bazy
Funkcja ta pozwala elastycznie dopasowywać terapię do tego, co dzieje się w ciągu każdej doby. Jeśli z jakichś powodów (stres, wzrost temperatury) potrzebujemy więcej insuliny, możemy zwiększyć przepływ bazowy. Jeśli mniej – zmniejszamy go procentowo na określony czas.
Mniej zastrzyków
Terapia pompą insulinową znacząco zmniejsza liczbę zastrzyków. Wkłucie od pompy powinno być wymieniane raz na 2-3 dni, zatem można powiedzieć, że zastrzyk jest wykonywany z taką właśnie częstotliwością.
Wady pompy insulinowej
Sprzyja odstępstwom od diety
Korzystając z pompy insulinowej, możemy precyzyjnie dobrać dawkę insuliny do każdego rodzaju posiłku, także do kalorycznej i bogatej w tłuszcze pizzy. Aby podać insulinę, nie musimy nawet robić zastrzyku, wystarczy zaprogramować pompę. To sprawia, że przy tym sposobie leczenia znacznie łatwiej przychodzi pacjentom sięganie po jedzenie, niekoniecznie zdrowe i niskokaloryczne. Z tego też powodu wiele osób korzystających z pompy ma problem z utrzymaniem prawidłowej masy ciała.
Koszt pompy
Pompy insulinowe są w Polsce refundowane pacjentom do 26. roku życia. Osoby, które mają więcej niż 26 lat, muszą zakupić pompę na własny koszt. Koszt pompy w zależności od modelu waha się od kilku do kilkunastu tysięcy złotych.
Ryzyko kwasicy ketonowej
Insulina bazalna w pompie jest podawana na bieżąco, co oznacza, że nie są tworzone jej rezerwy w tkance podskórnej, jak ma to miejsce przy podawaniu insuliny długo działającej penem. W sytuacji braku podawania insuliny, np. w wyniku zatkania przepływu w pompie, bardzo szybko dochodzi do deficytu insuliny w organizmie, a to sprzyja rozwojowi kwasicy ketonowej.
Bariera psychologiczna
Pompa insulinowa powinna być podłączona do pacjenta 24 godziny na dobę, również w nocy, na wakacjach. Dopuszcza się jedynie odłączenie pompy trwające nie dłużej niż 2 godziny, np. podczas wysiłku fizycznego. Dla wielu osób, w szczególności młodych, może to sprawiać duży dyskomfort.
Zmiany skórne, uczulenia
U pacjentów leczonych pompą insulinową zdarzają się zmiany na skórze, rany, które dłużej się goją po wkłuciu założonym na 3 dni. Czasem pacjenci mają również uczulenie na same plastry.
