Objawy anaplazmozy
Do objawów anaplazmozy można zaliczyć:
- bóle głowy,
- osłabienie,
- zmęczenie,
- wzrost temperatury ciała do 39℃,
- dreszcze i bóle mięśniowe,
- brak apetytu.
Pozostałe objawy są zależne od zajętych struktur:
- przy infekcji układu oddechowego często dochodzi do zdiagnozowania atopowego zapalenia płuc, kaszlu i pojawienia się nacieków tkanki płucnej,
- zakażeniu układu pokarmowego mogą towarzyszyć nudności, wymioty, a także bóle brzucha i biegunka,
- w wielu narządach obserwuje się występowanie nacieków limfocytarnych w lokalizacji okołonaczyniowej (serce, nerki),
- zainfekowanie układu nerwowego może wiązać się z zaburzeniem świadomości i wystąpieniem zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.
Przyczyny anaplazmozy u ludzi
Anaplazmoza ludzka jest wywołana przez zakażenie bakterią Gram-ujemną Anaplasma phagocytophium. Warto pamiętać, że dostaje się ona do organizmu człowieka za pośrednictwem innych organizmów (nazywanych wektorami) będącymi nosicielami tej bakterii. W tym przypadku przykładem jest kleszcz z rodzaju Amblyomma i Ixodes.
Diagnostyka anaplazmozy
Anaplazmozę u ludzi można podejrzewać przy wystąpieniu pewnych objawów klinicznych. Powinno się wziąć ją pod uwagę, jeżeli chory:
- skarży się na wysoką gorączkę,
- podaje w wywiadzie ugryzienie przez kleszcza,
- ma typowy wynik morfologii krwi z granulocytopenią, „odmłodzeniem” granulocytów krwi obwodowej i małopłytkowością oraz towarzyszącą miernie zwiększoną aktywnością aminotransferaz.
Podstawą zdiagnozowania anaplazmozy jest wykrycie morul (wtrętów w krwinkach białych). Wykonuje się to, robiąc preparat rozmazu krwi obwodowej lub szpiku kostnego. Zmiany te można zaobserwować w trakcie ostrej fazy choroby u ponad połowy pacjentów. Ponadto anaplazmozę można podejrzewać w oparciu na wykryciu swoistych przeciwciał metodą immunofluorescencji pośredniej (IFA).
W diagnostyce tej choroby wykorzystuje się przede wszystkim:
- immunoblotting,
- testy ELISA,
- metody PCR.
Za jednoznaczne potwierdzenie anaplazmozy uznaje się wyhodowanie drobnoustroju A. phagocytophilum z materiału pobranego od chorego.
Leczenie anaplazmozy
Leczenie anaplazmozy polega na wdrożeniu przez lekarza leków o działaniu przeciwgorączkowym i przeciwbólowym. Przede wszystkim stosuje się doksycyklinę przez około 10 dni. Wówczas do ustąpienia objawów dochodzi zazwyczaj w ciągu 2–3 dni od rozpoczęcia terapii. W niektórych sytuacjach (np. u kobiet ciężarnych i dzieci) zaleca się przyjmowanie ryfampicyny. Wyraźna poprawa jest widoczna już po 1–2 dniach leczenia.
Powikłania anaplazmozy
Objawy kliniczne anaplazmozy zwykle znikają samoistnie po kilku dniach bez konsekwencji. Do pojawiania się powikłań dochodzi bardzo rzadko i najczęściej dotyczą one pacjentów z chorobami współistniejącymi, wobec których zastosowano nieodpowiednie metody leczenia. Do powikłań nieleczonej anaplazmozy można zaliczyć:
- zawroty głowy,
- neuropatię obwodową,
- nerwobóle,
- porażenie nerwu twarzowego,
- zaburzenia krzepnięcia w postaci plamicy małopłytkowej, której towarzyszy anemia hemolityczna oraz ryzyko krwawień do przewodu pokarmowego.
Brak odpowiedniego leczenia antybiotykiem wiąże się z możliwością wystąpienia ciężkich powikłań anaplazmozy. Są nimi:
- niewydolność nerek,
- zespół ostrej niewydolności oddechowej,
- zapalenie mięśnia sercowego,
- zespół rozsianego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego (DIC),
- rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych,
- wtórne zakażenia grzybicze i wirusowe, które wywołują drożdżaki Candida albicans, Cryptococcus neoformans, a także wirus opryszczki pospolitej (Herpes simplex).
