Choroba Dühringa – co to za choroba?
Choroba Dühringa, inaczej określana jako opryszczkowe zapalenie skóry lub zespół jelitowo-skórny, to przewlekła choroba o podłożu autoimmunologicznym. Warto zaznaczyć, że choć jest nazywana opryszczkowym zapaleniem skóry, to towarzyszące przypadłości wykwity są tylko podobne do wirusowej opryszczki, ale w praktyce z wirusami mają niewiele wspólnego.
Dokładny mechanizm przyczynowy schodzenia nie jest znany, ale w 1967 r. udowodniono, że istnieje związek między chorobą Dühringa a celiakią.
Jak odróżnić chorobę Dühringa od celiakii?
Niektórzy mylą chorobę Dühringa z celiakią, choć są to dwie różne jednostki chorobowe. Oba schorzenia są manifestacją nietolerancji glutenu, która objawia się zmianami skórnymi. Jest to reakcja organizmu na spożycie glutenu. Zarówno opryszczkowe zapalenie skóry, jak i celiakia występują rodzinnie. Główna różnica między chorobą Dühringa a celiakią jest taka, że w przypadku tej pierwszej występują jedynie zmiany skórne, z kolei przy drugiej symptomy mogą mieć nie tylko charakter skórny, ale też jelitowy i skórny.
Choroba Dühringa – objawy
Nietolerancja glutenu daje dość charakterystyczne objawy skórne. Pojawiające się na ciele zmiany przyjmują postać pęcherzyków, wykwitów pokrzywkowych, rumienia oraz grudek i na ogół są symetryczne.
Towarzyszyć im może silny świąd, a na skutek drapania mogą powstawać strupy i blizny. Celiakia daje bardzo podobne objawy skórne co choroba Dühringa. Zmiany skórne mogą zlokalizować się praktycznie wszędzie: na twarzy, łokciach, kolanach, karku, owłosionej skórze głowy, łopatkach, okolicy krzyżowej i pośladkach. Szacuje się, że ok. 10% chorych dodatkowo zmaga się z dolegliwościami przewodu pokarmowego.
Możliwe przyczyny choroby Dühringa
Choć patogeneza choroby Dühringa nie została do końca poznana, to podejrzewa się, że w jej przypadku niebagatelną rolę odgrywają czynniki genetyczne i środowiskowe. We krwi osób na nią chorujących występują przeciwciała IgA skierowane przeciwko macierzy komórkowej endomysium mięśni gładkich, które mogą być indukowane przez gluten. Dlatego właśnie chorobę Dühringa określa się skórną postacią celiakii. Obserwuje się zwiększoną częstotliwość występowania tej przypadłości u osób, których bliscy cierpią na celiakię. Do wystąpienia zmian skórnych może przyczynić się ekspozycja na jod.
Rozpoznanie choroby Dühringa
W diagnostyce choroby Dühringa najważniejsza jest ocena symetrycznie rozmieszczonych wykwitów grudkowo-pęcherzykowych z towarzyszącym silnym świądem i pieczenie. Czasem zmiany mogą wskazywać także na inne choroby, dlatego zwykle dodatkowo wykonuje się badania. Celem prawidłowego rozpoznania powinno się oznaczyć poziom przeciwciał anty-endomysium i tTG.
Lekarz może zalecić także badanie histologiczne, czyli biopsję skóry. Jeśli jego wynik będzie dodatni, prawdopodobnie specjalista doradzi zrobić jeszcze biopsję jelitową w celu oceny nasilenia zmian w jelicie cienkim.
Jak leczyć chorobę Dühringa?
Osoba, u której zostanie rozpoznana choroba Dühringa, musi przejść na dietę bez-glutenową i stosować ją już do końca życia.
Stronienie od glutenu przyczyni się do zmniejszenia uszkodzeń w jelitach, a także ograniczy ryzyko innych powikłań. Zmiany skórne na ogół nie ustępują od razu po wdrożeniu diety bezglutenowej, a dopiero po ok. 6 miesiącach. Chory dodatkowo powinien ograniczyć spożycie jodu, który podobnie jak gluten może nasilać niepożądane objawy.
Drugim elementem leczenia choroby Dühringa jest leczenie farmakologiczne. Przyjmowanie leków jednak nie zawsze jest konieczne. Wskazaniem do ich włączenia jest otrzymywanie się uciążliwych objawów pomimo stosowania diety. Dlatego kluczowa jest tutaj obserwacja stanu zdrowia chorego.
Choroba Dühringa – powikłania
W związku z tym, że choroba Dühringa ma autoimmunologiczny charakter, może mieć powikłania. Przede wszystkim zwiększa się ryzyko innych chorób autoimmunologicznych, w tym chorób tarczycy. Powikłania mogą również dotyczyć samego schorzenia – wzrostu ryzyka rozwoju chłoniaka jelita cienkiego. W przypadku niewłaściwego leczenia możliwym powikłaniem choroby Dühringa jest z kolei chłoniak B-komórkowy jelita cienkiego. Czasem powikłania wynikają nie tyle z samej choroby, a stosowania leków.
Jak widać, powikłania choroby Dühringa mogą być bardzo groźne, dlatego nie powinno się jej bagatelizować. W razie podejrzenia przypadłości u siebie należy zwrócić się po pomoc w leczeniu do lekarza gastroenterologa.
