Choroba Riedla – co to jest?
Choroba Riedla to rzadkie schorzenie o podłożu autoimmunologicznym, określane również jako zapalenie gruczołu tarczowego Riedla lub wole Riedla. Schorzenie to częściej dotyka kobiety niż mężczyzn i ma postać włókniejącą, co oznacza, że prowadzi do stopniowej degradacji tkanek. Zwłóknienie niszczy tkankę tarczycy, co jest jego cechą charakterystyczną i pozwala odróżnić je od innych schorzeń w obrębie tego gruczołu. W przebiegu choroby może wystąpić niedoczynność tarczycy.
Choroba Riedla – przyczyny. Co prowadzi do wystąpienia schorzenia?
Przyczyny choroby Riedla nie zostały do końca ustalone. Za jeden z głównych czynników powodujących wystąpienie schorzenia uznaje się procesy autoimmunologiczne. Są to wszelkie procesy związane z atakowaniem przez układ odpornościowy tkanek własnego organizmu. W przebiegu choroby w badaniach krwi widoczne są przeciwciała przeciwtarczycowe, co potwierdza reakcję układu immunologicznego.
Wśród pozostałych czynników mogących sprzyjać rozwojowi schorzenia wymienia się m.in. inne choroby ogólnoustrojowe o charakterze zwłóknieniowym, pierwotne zapalenie tarczycy oraz chorobę Hashimoto. W ostatnim przypadku, choroba Riedla może być konsekwencją tego schorzenia.
Warto przeczytać: Choroba Hashimoto – objawy, dieta w chorobie Hashimoto, leczenie
Wole Riedla – jakie są objawy? Rozpoznanie
Chorobę Riedla można rozpoznać przede wszystkim po jej najbardziej charakterystycznym objawie, jakim jest wole Riedla. To bardzo twardy guz w obrębie szyi, wywołujący uczucie ucisku. Jednocześnie wole Riedla nie powoduje dolegliwości bólowych. Ze względu na lokalizację wole może prowadzić do wystąpienia takich objawów, jak:
- kaszel,
- chrypka,
- krztuszenie się,
- problemy z przełykaniem.
Oprócz tego może pojawiać się wrażenie sztywności w szyi. Chorobie mogą towarzyszyć także trudności w oddychaniu. Jest to spowodowane zwłóknieniem struktur takich jak drogi oddechowe czy przełyk. Choroba Riedla może powodować procesy zwłóknieniowe również w innych częściach ciała – u niektórych pacjentów dochodzi do zwłóknienia takich struktur, jak płuca, oczodoły czy ślinianki.
Choroba Riedla może przyczynić się także do rozwoju niedoczynności tarczycy. Wówczas pojawia się:
- uczucie ciągłego zmęczenia,
- zwiększona senność,
- uczucie zimna,
- nieuzasadnione zwiększenie masy ciała,
- obniżenie nastroju.
Można zaobserwować też pogorszenie kondycji włosów, skóry i paznokci. Kobiety mogą zmagać się z zaburzeniami miesiączkowania.
Dowiedz się więcej: Niedoczynność tarczycy – objawy, przyczyny, leczenie
Zapalenie tarczycy Riedla – jakie badania wykonać? Diagnoza
Po zaobserwowaniu objawów choroby Riedla, takich jak twardy guz w obrębie szyi, należy zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu. Zleci on odpowiednie badania i skieruje do specjalisty endokrynologa.
Podejrzewasz u siebie chorobę Riedla?
Umów wizytę u lekarza
Podstawą w diagnostyce jest wykonanie badań krwi i określenie stężenia:
- hormonów tarczycy (TSH, FT3, FT4),
- przeciwciał anty-tPO i anty-tG.
Oprócz tego do pełnej diagnozy konieczne mogą być badania obrazowe. Podstawą jest ultrasonografia (USG) tarczycy. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić wykonanie rezonansu magnetycznego. Badania obrazowe pozwalają ocenić rozległość zmian zwłóknieniowych.
Sprawdź: USG tarczycy – przygotowanie, przebieg, cena
Choroba Riedla – jak ją leczyć?
Podstawą w leczeniu choroby Riedla jest stosowanie odpowiedniej farmakoterapii. W tym celu podaje się m.in. glikokortykosteroidy, które łagodzą stan zapalny. Zmniejszają one wielkość wola Riedla, co z kolei wpływa na ustąpienie innych objawów, m.in. uczucia ucisku czy trudności z przełykaniem pokarmu. W niektórych przypadkach specjalista może skierować na leczenie operacyjne.
Choroba Riedla – czy można się wyleczyć?
Choroba Riedla, tak jak większość schorzeń w obrębie tarczycy, nie jest w pełni uleczalna. Leczenie jest ukierunkowane na złagodzenie przebiegu choroby i ograniczenie występowania objawów. Stosowane metody mają za zadanie unormować stężenie hormonów oraz maksymalnie zmniejszyć rozmiar wola, aby przywrócić pacjentowi możliwość normalnego funkcjonowania.
Autor: Redakcja
