Jak rozpoznać seksoholika? Objawy i leczenie uzależnienia

Seksoholizm – czym jest? Jak powstaje?

Seksoholizm jest uzależnieniem behawioralnym i wiąże się z przymusem uprawiania seksu lub podejmowania innych działań seksualnych. Jest silną i niekontrolowaną potrzebą skupioną wokół aktywności seksualnej. Może mieć różne postacie – od konieczności uprawiania seksu z przypadkowymi osobami, korzystania z usług prostytutek, po masturbację, oglądanie pornografii czy cyberseks.

Podczas seksu wydzielają się hormony takie jak:

• dopamina,
• serotonina,
• oksytocyna.

Pobudzają one układ nagrody w mózgu i odpowiadają za lepszy nastrój. Dlatego traktowanie seksu jako sposobu na ucieczkę od kłopotów jest prostą drogą do uzależnienia – w momencie spadku nastroju (kłopoty) dostarczamy sobie silną dawkę hormonów poprawiających humor (seks, orgazm).

Organizm z czasem domaga się coraz większej i częstszej dawki tych hormonów. Niespełnienie oczekiwań odczuwane jest fizycznie jako np. rozdrażnienie czy brak koncentracji. Przy silnym uzależnieniu może pojawić się tzw. zespół abstynencyjny.

Przyczyny seksoholizmu

Przyczyny seksoholizmu mogą być różne. Zwykle wynikają ze wspomnianych wcześniej problemów, a raczej traktowania seksu jako narzędzia pozwalającego rozładować negatywne emocje i stres. Do uzależnienia przyczynić mogą się również zaburzenia hormonalne oraz nadmierny popęd seksualny.

Wielu psychologów wskazuje również, iż seksoholizm często pojawia się u osób, pochodzących z dysfunkcyjnych rodzin. Typowe cechy to:

• niska samoocena,
• lękowa osobowość (obawa przed zaangażowaniem się w relacje),
• poczucie osamotnienia,
• problemy z wchodzeniem w stabilne i głębokie relacje z innymi ludźmi.

Przyczyn seksoholizmu można dopatrywać się również w niektórych schorzeniach. Szczególnie podatne na to są osoby zmagające się ze stwardnieniem rozsianym lub z zaburzeniami układu nerwowego (np. uszkodzenie płatów czołowych).

Seksoholik – jak się zachowuje? Objawy

Osoba uzależniona od seksu nie potrafi czerpać z niego przyjemności. Przymus podejmowania aktywności seksualnej nie wynika z pobudzenia seksualnego. Oznacza to, że pojawia się on mimo braku rzeczywistego podniecenia. Po zaspokojeniu potrzeb seksoholik często odczuwa wyrzuty sumienia i spadki nastroju. Nawet jeśli zdaje sobie sprawę ze swojego problemu, to nie jest w stanie pohamować potrzeb i zapanować nad wewnętrznym przymusem.

Objawy typowe dla seksoholizmu to:

• obsesyjne myślenie o czynnościach seksualnych, podporządkowanie życia pod zaspokajanie tych potrzeb (np. zaniedbywanie swoich obowiązków lub relacji z rodziną);
• silny, niekontrolowany przymus uprawiania seksu;
• zespół odstawienny – przy próbach powstrzymania się od współżycia pojawia się rozdrażnienie, nerwowość czy złość, które ustępują po podjęciu działań seksualnych;
• nieudane próby zrezygnowania z tych czynności, nawet pomimo negatywnych konsekwencji czy braku satysfakcji z nich.

W każdym uzależnieniu, również w seksoholizmie, można zauważyć stopniowy zanik radości, przygnębienie i wycofywanie się. Pogorszeniu ulegają relacje z ludźmi, zarówno w pracy jak i w domu. Dochodzi do zaniedbywania zarówno siebie jak i swoich obowiązków. Konieczność uprawiania seksu staje się priorytetem.

Seksoholizm – jak wpływa na zdrowie?

Seksoholizm przede wszystkim rujnuje życie psychiczne. Ciągłe poczucie winy i niski nastrój prowadzą prosto do depresji, dlatego seksoholik jest mocno na nią narażony. Nadmierna aktywność seksualna przynosi szkody także dla zdrowia fizycznego. Przyczynia się do zaburzeń takich jak:

• problemy z erekcją,
• przedwczesny wytrysk,
• zanik zdolności do osiągnięcia orgazmu.

Seksoholik jest również narażony na choroby weneryczne (np. AIDS, rzeżączka). Szczególnie w sytuacji, gdy licznie podejmuje aktywności seksualne z obcymi sobie ludźmi.

Seksoholizm – jak leczyć? Który specjalista pomoże?

Leczenie uzależnienia od seksu zaczyna się od zaprzestania działań seksualnych. Z racji tego, że praktycznie jest to bardzo trudne, osoby uzależnione kieruje się do ośrodka leczenia uzależnień. Dzięki temu nie mają możliwości podjęcia aktywności seksualnej. W ośrodkach tych leczenie opiera się na terapii grupowej i indywidualnych rozmowach z psychologiem.

Jeśli uzależnienie nie jest jeszcze na tyle silne, aby osoba nie była w stanie zrezygnować z działań seksualnych, to wystarczy odpowiednia terapia (poznawczo-behawioralna). Najlepiej skorzystać z usług seksuologa lub psychoterapeuty specjalizujących się w leczeniu uzależnień.
 

Autor: Redakcja