Choroba Stilla – definicja
Choroba Stilla jest dość rzadkim schorzeniem, które występuje na całym świecie. Dotyka zarówno kobiety, jak i mężczyzn, najczęściej osoby w dwóch przedziałach wiekowych: od 15. do 25. roku życia oraz od 36. do 46. roku życia. U dzieci przybiera formę młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów, z kolei u dorosłych jest układową chorobą zapalną, będącą zaostrzeniem schorzenia wieku młodzieńczego lub jego wznową.Choroba Stilla jest zaliczana do grupy chorób układowych reumatycznych autoimmunologicznych. W praktyce znaczy to tyle, że organizm chorego zaczyna sam z niewiadomego powodu atakować tkanki, głównie stawy, co powoduje stany zapalne.
Jakie są przyczyny choroby Stilla?
Nie zostały poznane, dlatego nie da się jednoznacznie wyjaśnić, skąd się ona bierze. Wiadomo jednak, że do jej rozwoju czasem przyczyniają się niektóre wirusy, np. różyczki i świnki, a także wirus Epsteina i Barr, wirusy z grupy coxsackie B4, wirusy grypy i paragrypy, wirus opryszczki 6, wirus HBV i HCV. Wpływ może mieć również zakażenie mykoplazmami, chlamydiami czy pałeczkami brucelozy.Choroba Stilla – objawy
Objawem charakterystycznym dla choroby Stilla jest przede wszystkim wysoka, mocno dająca się we znaki gorączka o wyniszczającym charakterze, pojawiająca się szczególnie w godzinach wieczornych. Oprócz tego schorzenie może manifestować się bólami stawów z cechami zapalenia stawów, często z występowaniem wysięku i bólami mięśniowymi. Na skórze chorego może pojawić się wysypka skórna, która występuje i zaraz znika przy szczytach temperatury. Choroba ma wpływ na różne narządy, prowadząc do wielu zmian i powikłań w ich obrębie.Przebieg choroby Stilla
Zazwyczaj choroba Stilla przebiega na jeden z trzech sposobów.- Jako pojedynczy epizod – u chorego występuje ostry układowy przebieg choroby, może on zaobserwować objawy takie jak gorączka, powiększenie wątroby i śledziony, zajęcie błon surowiczych i wysypka skórna, ponadto może dojść do remisji w ciągu 1 roku po zachorowaniu.
- Jako nawracające epizody – objawy choroby mogą się okresowo zaostrzać, niekoniecznie z zajęciem stawów, a między nawrotami jest możliwe osiągnięcie całkowitej remisji.
- Jako przewlekła postać – choroba w aktywnej postaci zajmuje stawy, co skutkuje ich uszkodzeniem, a w skrajnych przypadkach może nawet prowadzić do niepełnosprawności.
Jak diagnozuje się chorobę Stilla?
Choroba Stilla jest rozpoznawana dość rzadko, a ostateczna diagnoza najczęściej jest przypadkowa. Wynika to z bardzo nietypowego przebiegu schorzenia, jak również z tego, że nie istnieją żadne jednoznaczne testy diagnostyczne ani badania histopatologiczne, które mogłyby potwierdzić rozpoznanie. Zwykle diagnostyka polega na wykluczeniu chorób o podobnym przebiegu, które występują znacznie częściej, takich jak toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie naczyń czy reumatoidalne zapalenie stawów.W pierwszej kolejności można udać się do lekarza rodzinnego lub internisty. Najbardziej przygotowanym specjalistą do leczenia choroby Stilla jest reumatolog i to do niego lekarz pierwszego kontaktu powinien skierować pacjenta w przypadku podejrzenia choroby Stilla.
Lekarz podczas wizyty zbiera dokładny wywiad dotyczący objawów, ich nasilenia i zmienności w czasie, a także ogólnego stanu zdrowia, chorób towarzyszących czy przyjmowania leków. Następnie bada pacjenta i zleca badania dodatkowe. Do badań wykonywanych przy chorobie Stilla należą przede wszystkim badania krwi. Specjalista może dodatkowo zlecić wykonanie badań obrazowych, w tym RTG zajętych stawów oraz USG jamy brzusznej.
Choroba Stilla – leczenie
Leczenie choroby Stilla u dorosłych ma charakter objawowy, ponieważ ze względu na nieznajomość przyczyny rozwoju schorzenia nie wiadomo, w jaki sposób skutecznie je leczyć. Najskuteczniejsze są glikokortykosteroidy podawane w dużych dawkach i przez dłuższy czas. Jednocześnie należy podkreślić, że podjęcie leczenia jest równoznaczne z postawieniem ostatecznego rozpoznania, zatem muszą zostać wykluczone wszystkie inne schorzenia, które dają podobne objawy jak choroba Stilla, a które w odróżnieniu od niej da się zdiagnozować.Autor: Redakcja
Polecane artykuły:
