Rak sromu – objawy
Rak płaskonabłonkowy sromu w początkowym stadium nie wykazuje żadnych objawów. Niestety zdarza się, że w momencie rozpoznania nowotwór jest w stanie mocno zaawansowanym, trudnym do wyleczenia. Z tego powodu nie należy bagatelizować żadnych niepokojących objawów mogących wskazywać na raka sromu.Nowotwór sromu objawia się m.in.:
- intensywnym świądem,
- suchością pochwy,
- trudnościami w oddawaniu moczu, zaburzeniami defekacji (w bardziej zaawansowanych stadiach choroby),
- pękaniem skóry sromu,
- krwawieniem,
- wyczuwalnymi guzkami zlokalizowanymi na wargach sromowych (przyjmującymi postać zgrubień bądź narośli).
Jak wygląda rak sromu?
Rak sromu przyjmuje postać grudek, guzków i owrzodzeń znajdujących się w okolicach sromu. Zmiany mogą występować pojedynczo lub mieć charakter rozsiany. Wraz z upływem czasu ulegają one powiększeniu. Taki symptom powinien być pierwszym ostrzeżeniem i wskazaniem do skontrolowania narośli.Wystąpienie grudki, która następnie przeobraża się we wrzód, sprawia, że prawdopodobieństwo rozwoju raka sromu rośnie.
Rak sromu – przyczyny
Rak sromu stanowi dość rzadką chorobę – w Polsce dochodzi do kilkuset zachorowań rocznie. Aktualnie rozróżniamy dwie grupy raka płaskonabłonkowego sromu: związane z infekcją HPV oraz niezwiązane z infekcją HPV. Pierwsza z wymienionych występuje rzadziej i jest poprzedzona zakażeniem głównie HPV 16 i 18; rozpoznanie najczęściej dotyczy kobiet w wieku 45-55 lat. Druga grupa nowotworów powstaje w wyniku progresji zmian w obrębie nabłonka płaskiego pochwy i najczęściej występuje u kobiet ok. 70. roku życia.Przeczytaj: HPV – objawy, diagnostyka, testy
Rak sromu – czynniki ryzyka
Warto wiedzieć, że istnieją pewne czynniki, które służą rozwojowi choroby. Wiek jest pierwszym z nich – im starsza kobieta, tym większe prawdopodobieństwo zachorowania (dotyczy to raka niezwiązanego z infekcją HPV).Inne czynniki ryzyka zachorowania to:
- przewlekłe procesy zapalne okolicy sromu,
- liszaj twardzinowy,
- niski status socjoekonomiczny,
- duża liczba partnerów seksualnych,
- stany związane z immunosupresją,
- hipoestrogenizm,
- nałogowe palenie tytoniu,
- zakażenia HPV, HIV.
Cytologia a rak sromu
Rozpoznanie raka sromu w pierwszej kolejności wymaga przeprowadzenia rutynowego badania ginekologicznego, a następnie kolposkopii lub vulvoskopii. Jeśli chodzi o cytologię, to stanowi ona dodatkowy element diagnostyki pozwalającej na określenie zasięgu zmiany nowotworowej we wczesnym stadium choroby. Niepokojące zmiany powinny być zawsze weryfikowane podczas badania histopatologicznego wycinka sromu.Czy rak sromu jest dziedziczny?
Dziedziczenie może dotyczyć predyspozycji do zachorowania. Czynniki dziedziczne, związane z genetyczną skłonnością do zachorowania, stanowią przyczynę 10-30% nowotworów.Leczenie raka sromu
Procedura leczenia raka sromu jest zależna od stopnia zaawansowania, w jakim został wykryty nowotwór. Niestety większość przypadków dotyczy zaawansowanego stadium raka. W takiej sytuacji można jedynie zastosować leczenie paliatywne (zmniejszające ból i tempo rozwoju choroby). Dlatego istotny jest czas i jak najszybsze rozpoznanie schorzenia.Usunięcie sromu oraz radiototerapia i/lub chemioterapia należą do głównych metod leczenia tego typu nowotworu. Tak radykalna operacja pozwala na normalne funkcjonowanie kobiety, ponieważ pochwa i cewka moczowa pozostają zachowane. W celu poprawy jakości życia intymnego można zrekonstruować wargi sromowe z płatów skórno-mięśniowych pobranych z mięśnia uda lub brzucha.
Rak sromu – rokowania
Rokowania dotyczące raka sromu są zależne m.in. od stopnia zaawansowania choroby. Z pewnością pomocny jest wynik badania histopatologicznego, dzięki któremu określa się typ zmiany. Wcześnie wykryte zmiany i początkowe stadium raka sromu zwiększają rokowania i wynoszą około 90% dla pięcioletniej przeżywalności. Niestety wystąpienie przerzutów do węzłów chłonnych miednicy mniejszej skutkuje obniżeniem odsetka przeżyć do 30%.Autor: Redakcja
