Abulia – na czym polega to zaburzenie?
Abulia jest objawem klinicznym występującym w przebiegu różnych jednostek chorobowych wiążącym się z tzw. brakiem woli i chęci. Osoby dotknięte tym problemem nie mają motywacji do wykonywania najprostszych czynności.
Brak chęci pojawia się nie tylko przy bardziej złożonych zadaniach, jak np. wyjście do pracy, ale również przy tak prostych, jak zmiana pozycji podczas długiego siedzenia.
Abulia wiąże się z zanikiem potrzeby aktywności złożonej, wycofaniem się z kontaktów społecznych i działalności w otoczeniu. Osoby chore nie wykazują żadnej inicjatywy, są poddane temu, co się dzieje, nie mają chęci ani motywacji do jakiejkolwiek reakcji.
Abulia – z jakimi chorobami się wiąże?
Abulia pojawia się w przebiegu zaburzeń psychicznych. Najczęściej jest to depresja, wiążąca się z ogólną apatią, spadkiem chęci, motywacji i wycofaniem się. Abulia pojawia się również w przebiegu niektórych postaci schizofrenii, a także może występować u osób chorych na autyzm.
Poza zaburzeniami psychicznymi przyczyną abulii mogą być fizyczne uszkodzenia w obrębie mózgu, dotyczące np. płatów mózgowych. Przyczyną może być również degeneracja neuronów pojawiająca się w przebiegu demencji starczej czy choroby Alzheimera.
Inne możliwe przyczyny abulii to:
- doświadczenie traumy,
- udar mózgu,
- nowotwory rozwijające się w obrębie mózgu,
- zaburzenia w wydzielaniu niektórych substancji, np. dopaminy.
Do wystąpienia abulii prowadzi również przyjmowanie substancji o działaniu psychoaktywnym, m.in. narkotyków.
Abulia – po czym ją rozpoznać?
Charakterystycznym objawem abulii jest brak zainteresowania i utrata motywacji. Pacjent nie wykazuje żadnej chęci do podejmowania najprostszych działań i wykonywania zwykłych czynności. Pojawia się utrata zainteresowania otoczeniem, innymi ludźmi i samym sobą. Dochodzi do stopniowego wycofywania się z życia społecznego, braku spontaniczności i jakiejkolwiek aktywności.
Objawy towarzyszące abulii to:
- spowolnienie psychoruchowe,
- zanik reakcji emocjonalnych,
- brak chęci do działania i zanik inicjatywy,
- unikanie kontaktów społecznych i znaczne pogorszenie w komunikacji z innymi,
- trudności z podejmowaniem decyzji,
- kłopoty z koncentracją,
- bierność i obojętność.
Pacjenci doświadczają również trudności z wyznaczaniem celów (brak motywacji i chęci) oraz mają kłopoty z utrzymaniem konsekwencji w działaniu.
Jak leczyć abulię?
Abulia jest objawem wymagającym leczenia. Chory stopniowo zaniedbuje swoje codzienne życie, a w zaawansowanym przypadku może pojawić się brak motywacji do wstawania z łóżka czy przygotowywania posiłków.
Leczenie powinno przebiegać dwutorowo i opierać się na połączeniu psychoterapii z farmakoterapią. Leki przyjmuje się głównie na początku leczenia, a ich zadaniem jest zwiększenie motywacji oraz poprawa nastroju u chorego.
Ogromną rolę odgrywa psychoterapia, dzięki której pacjent stopniowo uczy się m.in. wyznaczania sobie prostych celów (np. przygotowanie śniadania) i ich realizacji. Jeśli przyczyną abulii jest inna choroba, np. depresja, to terapia koncentruje się także na leczeniu zaburzenia podstawowego.
Abulia – który specjalista?
Abulia leczona jest dwutorowo, dlatego też wymaga stałej opieki dwóch specjalistów. Przede wszystkim leczenie powinno obejmować psychoterapię, dlatego też należy udać się do odpowiedniego psychoterapeuty.
Ze względu na korzystny wpływ farmakoterapii w leczeniu abulii zalecana jest również konsultacja z psychiatrą. Specjalista ten pomoże dobrać odpowiednie leki, usprawniające proces terapeutyczny.
