Choroba sieroca – przyczyny i objawy. Kogo dotyczy choroba sieroca i jak ją rozpoznać?

Choroba sieroca – uczucie porzucenia utrudnia prawidłowy rozwój

Choroba sieroca nazywana jest nieograniczonym zespołem opóźnienia rozwoju, syndromem sieroty lub też depresją anaklityczną. Może ujawnić się już w okresie niemowlęcym, a do jej objawów w tym okresie należą:

• problemy z łaknieniem,
• problemy ze snem.

W późniejszym wieku dzieci z chorobą sierocą są niespokojne, towarzyszy im ciągły niepokój, nie potrafią nawiązać relacji z otoczeniem, unikają kontaktu wzrokowego, nie lubią być dotykane lub przytulane, albo wręcz przeciwnie – potrzebują ciągłej bliskości, cierpią na zaburzenia snu i apetytu. Choroba sieroca rzutuje na rozwój dziecka, utrudniając mu funkcjonowanie w społeczeństwie. Bardzo często dzieci z chorobą sierocą próbują zwrócić na siebie uwagę na wszelką cenę, co może prowadzić do różnych konfliktów. Chorobę sierocą diagnozuje się, jeśli objawy wystąpiły przed 5. rokiem życia.

Objawy choroby sierocej u dziecka

U starszych dzieci objawami choroby sierocej są ssanie kciuka, bujanie się, nadmierna płaczliwość, nadmierny apetyt. Dzieci cierpiące na to schorzenie trudno czymś zainteresować, nie chcą poznawać świata, boją się nowych rzeczy, mają problemy w relacjach z innymi dziećmi. U dzieci z chorobą sierocą nie występują pozytywne reakcje na różne zdarzenia, nieuzasadnione napady złości lub rozpaczy, a także brak reakcji na pocieszanie (dzieci z chorobą sierocą nie szukają pocieszenia u dorosłych). Mogą pojawić się także objawy fizyczne, jak nietrzymanie moczu, moczenie nocne, zaburzenia wagi.

Polecamy: Moczenie nocne u dzieci i dorosłych – przyczyny i leczenie

Objawy choroby sierocej u dorosłego

Choroba sieroca ma zawsze początek w dzieciństwie, ale rzutuje na dorosłe życie – z lękliwych dzieci wyrastają lękliwi dorośli. Bardzo często cierpią oni na niskie poczucie własnej wartości, poczucie braku bezpieczeństwa, nie potrafią także nawiązywać i utrzymywać relacji. Osoby dorosłe z chorobą sierocą mogą popaść w depresję, mieć napady paniki, odizolować się od społeczeństwa, a także mieć problemy z agresją. Cechuje ich niska samoocena i problemy interpersonalne.

Diagnoza choroby sierocej

Choroba sieroca wynika z zaburzenia więzi między dorosłym opiekunem a dzieckiem. Poczucie bezpieczeństwa, bycia kochanym, potrzebnym przekłada się pozytywnie na rozwój dziecka . Natomiast wszelkie zaburzenia, niestabilna więź, uczucie odrzucenia, skutkuje rozwojem różnych zaburzeń u dziecka, w tym choroby sierocej. Uważa się, że już od 9. miesiąca życia dziecka można obserwować zaburzenia więzi na linii rodzic – dziecko. Diagnozę choroby sierocej stawia się po wykluczeniu innych chorób (np. spektrum autyzmu) oraz zebraniu pełnego wywiadu i obserwacji dziecka.

Skutki choroby sierocej w okresie nastoletnim

Braki w relacji rodziców i dziecka widać szczególnie w okresie nastoletnim. Dziecko próbuje wtedy zrekompensować sobie brak miłości i zrozumienia rodziców – uciekając w używki, zbyt wczesne relacje romantyczne czy przejawiając zachowania agresywne. Istnieje także duże ryzyko rozwoju depresji. Nastolatkowie z chorobą sierocą mają także trudności w uczeniu się, skupieniu uwagi, relacjach z rówieśnikami, kontrolą swoich emocji oraz radzeniem sobie w trudnych sytuacjach.

Warto wiedzieć: Szkolny bunt. 10 prostych porad, jak zmotywować dziecko do nauki

Leczenie choroby sierocej

Dziecko ze zdiagnozowaną chorobą sierocą wymaga pomocy psychologa i psychoterapeuty. Terapia jest długoterminowa, a terapeuta musi wzbudzić w dziecku zaufanie i nawiązać z nim bliską więź. W okresie dorosłym przepracowanie traum z dzieciństwa również wymaga czasu. Wiele osób nie wie nawet, że pewne ich zachowania wynikają z doświadczeń z okresu dzieciństwa. Warto o tych problemach porozmawiać z psychologiem lub terapeutą.

Autor: Redakcja