Jak wygląda lordoza lędźwiowa?
Pogłębiona lordoza lędźwiowa polega na nadmiernym wygięciu kręgosłupa do przodu. Może wystąpić również spłycenie tej krzywizny. Dzięki zachowaniu właściwych krzywizn jesteśmy w stanie utrzymać pionową postawę, ponieważ wspierają one nasze ciała, będąc odpowiedzią na siły grawitacji.
Krzywizny kręgosłupa powstają na różnych etapach od urodzenia. Lordoza szyjna pojawia się pierwsza, a dopiero po około 9. miesiącu życia tworzy się lordoza lędźwiowa. Jednak postawa kształtuje się nawet do 18. roku życia, dlatego jeśli zauważymy u dziecka jakiekolwiek wady postawy, warto od razu je korygować. Charakterystycznie wystający brzuszek u dzieci może sugerować pogłębioną lordozę.
Na skutek różnych czynników kręgosłup może być narażony na zaburzenia jego krzywizn. Lordoza fizjologiczna to naturalne wygięcie kręgosłupa, z kolei nadmierne bądź spłycone wygięcie (poza przedziałem 28-46 stopni) to lordoza patologiczna.
Przyczyny lordozy
Do rozwinięcia lordozy patologicznej może prowadzić wiele czynników, nie tylko przyjmowanie nieprawidłowej postawy ciała. Wpływ mają również takie czynniki jak:
- otyłość;
- słabe napięcie mięśni bądź zbyt mała siła mięśni odpowiedzialnych za utrzymywanie pionowej postawy – może do tego prowadzić brak aktywności fizycznej;
- wrodzone wady postawy;
- zaniki mięśniowe;
- osteoporoza;
- urazy okolic kręgosłupa;
- rwa kulszowa;
- utrwalone złe ustawienie miednicy.
Rodzaje lordozy
Możemy wyróżnić dwa rodzaje patologicznej lordozy lędźwiowej:
- hiperlordozę,
- hipolordozę.
Hiperlordoza jest pogłębioną lordozą odcinka lędźwiowego kręgosłupa, powyżej 50°. Może być wrodzona bądź nabyta.
Hipolordoza to zmniejszone wygięcie kręgosłupa poniżej 20°. Może ona dotyczyć zarówno części szyjnej, jak i lędźwiowej kręgosłupa.
Objawy lordozy lędźwiowej
Objawy patologicznej lordozy zależą od tego, czy krzywizna kręgosłupa uległa spłyceniu, czy pogłębieniu. Jednak niezależnie od rodzaju występują również objawy ogólnoustrojowe, takie jak:
- bóle kręgosłupa spowodowane uciskiem na nerwy;
- problemy z poruszaniem się;
- bóle dolnego odcinka kręgosłupa ze względu na większe obciążenie;
- dolegliwości bólowe i trudności podczas podnoszenia nawet niezbyt ciężkich przedmiotów;
- dyskomfort podczas leżenia, głównie na plecach;
- zaburzenia oddawania moczu i stolca, ze względu na zwiększony ucisk na narządy wewnętrzne;
- uczucie pełności i bóle brzucha.
U osób z hipolordozą kąt skrzywienia kręgosłupa jest mniejszy, co powoduje tak zwane „chowanie się” pośladków. Zwykle nie jest to źródło bólu, jednak zmiany pozycji czy wysiłek fizyczny mogą spowodować pojawienie się dolegliwości bólowych, szczególnie w obrębie mięśni. Wraz z upływem czasu ból może stawać się przewlekły i zwykle nasila się tuż po wstaniu bądź późnym wieczorem. Oprócz tego mogą wystąpić takie objawy jak drętwienie i mrowienie kończyn czy pośladków. Pojawiają się również zaburzenia w obrębie jelit i układu moczowego.
W przypadku hiperlordozy pośladki oraz brzuch są nadmierne wypięte, co powoduje że kręgosłup wygina się charakterystycznie w kształt litery C. W tym przypadku występują dosyć silne bóle w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, które nasilają się w trakcie leżenia na plecach. Długotrwałe stanie w wyprostowanej pozycji również powoduje ból. Oprócz tego może wystąpić sztywność stawów biodrowych i mrowienie kończyn. Pogłębiona lordoza lędźwiowa może prowadzić do rozwoju takich wad postawy jak plecy wklęsłe czy wklęsło-wypukłe.
Lordoza lędźwiowa – leczenie
Wczesne rozpoznanie patologicznej lordozy jest bardzo ważne, ponieważ na początkowych etapach rehabilitacja i fizykoterapia mogą być wystarczające. Postępowanie zależy od rodzaju lordozy. Leczenie jest konieczne, ponieważ w późniejszych etapach lordoza lędźwiowa może wpłynąć na pogorszenie jakości życia poprzez rozwój zmian zwyrodnieniowych, a także rozwoju różnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu narządów wewnętrznych.
Ćwiczenia korekcyjne polegają na rozciąganiu oraz wzmocnieniu mięśni utrzymujących pionową postawę ciała. Ważne jest, aby ćwiczenia na początku wykonywać pod okiem fizjoterapeuty, a nie samodzielnie, ponieważ może to tylko pogłębić problem. Pomocne mogą być również takie aktywności jak basen, nordic walking, spacery, joga czy pilates. Ważne jest zmniejszenie obciążenia kręgosłupa poprzez zmniejszenie nadmiernej masy ciała.
W niektórych przypadkach stosuje się zabiegi fizykoterapeutyczne, takie jak terapia prądami, ultradźwięki czy hydroterapia. W bardziej zaawansowanych przypadkach konieczna może być operacja.
Autor: Redakcja
