Mioglobina – na czym polega badanie?
Mioglobina to białko, którego główną rolą jest magazynowanie tlenu, niezbędnego mięśniom do wytwarzania energii, której potrzebują m.in. do wykonywania skurczów mięśniowych.
Występuje we wszystkich mięśniach – zarówno szkieletowych, jak i komórkach mięśnia sercowego. Białko to uwalnianie jest do surowicy krwi w momencie, gdy dojdzie do uszkodzeń mięśni szkieletowych lub stanów martwiczych mięśnia sercowego.
To właśnie z tego powodu może mieć znaczenie w diagnostyce zawału serca, choć oznaczenie stężenia mioglobiny może być pomocne na krótko po przebytym zawale.
Już po kilku godzinach od wystąpienia tego zjawiska potwierdzenie bądź wykluczenie zawału w oparciu o wynik mioglobiny jest niemiarodajne.
Badanie z oznaczeniem stężenia tego białka stosuje się przede wszystkim w rozpoznaniu tzw. dorzutu zawału serca, czyli wystąpienia kolejnego zawału tuż po przednim, a także w celu monitorowania skuteczności terapii pozawałowej.
Czytaj także: Cichy zawał – objawy, rozpoznanie, leczenie. Co robić?
Mioglobina – normy, interpretacja wyników
Wartości referencyjne dla stężenia mioglobiny w surowicy krwi wahają się w granicach <70–110 μg/l.
Warto pamiętać, że mogą się one różnić w zależności od metod diagnostycznych, przyjętych przez konkretną placówkę. Dlatego też otrzymane wyniki badań zawsze należy skonsultować z lekarzem, który analizuje je również w odniesieniu do wywiadu medycznego oraz innych badań, jeśli zostały zlecone.
W przypadku mioglobiny, szczególnie w kierunku diagnostyki niewydolności nerek, lekarz może zalecić badanie z oznaczeniem stężenia mioglobiny w moczu.
Wówczas wartości referencyjne nie powinny przekraczać 17 µg/g, choć – podobnie jak w przypadku oceny stężenia w surowicy krwi – tutaj metody diagnostyczne również mogą się różnić w zależności od laboratorium, a więc wartości referencyjne także.
Wysoki poziom mioglobiny
Jeśli otrzymana analiza wyników badań z oznaczeniem stężenia mioglobiny wykazuje podwyższony poziom tego białka, to może wynikać to z kilku przyczyn. Przede wszystkim odpowiedzialny za to może być świeżo przebyty zawał serca.
Oprócz tego wysokie stężenie mioglobiny można zaobserwować przy:
- niewydolności nerek,
- stanach zapalnych mięśnia sercowego,
- różnych rodzajach uszkodzeń mięśni szkieletowych, m.in. oparzeń, stanów zapalnych czy dystrofii (zaburzenie funkcjonowania tkanek mięśniowych).
Dodatkowo poziom mioglobiny we krwi może zwiększyć się podczas napadów padaczkowych, zastosowania zastrzyków domięśniowych czy procesu rozpadu komórek mięśniowych, m.in. w wyniku spożycia silnych toksyn, takich jak np. narkotyki. Na wzrost stężenia mioglobiny wpływa również aktywność fizyczna.
Niski poziom mioglobina
Obniżone stężenie mioglobiny w surowicy krwi nie ma wartości diagnostycznej.
Czynniki, które mogą zaburzyć wynik badania
Do czynników, które mogą zaburzać odczytanie prawidłowego wyniku, zalicza się m.in.
- aktywność fizyczną,
- zastrzyki domięśniowe.
Jeśli badanie wykonuje się planowo, czyli w wyniku wcześniejszych ustaleń z lekarzem, a nie na skutek nagłej interwencji medycznej, to należy również lekarza poinformować o przyjmowanych lekach na stałe. Jeśli pacjent w trakcie nagłej interwencji jest przytomny, to również powinien przekazać taką informację.
Mioglobina – wskazania do wykonania badania
Badanie z oznaczeniem stężenia mioglobiny stosowane jest przede wszystkim w celu oceny ponownego zawału, czyli tzw. dorzutu zawału, a także do oceny wdrożonego leczenia fibrynolitycznego.
Oznaczenie stężenia mioglobiny jest traktowane również jako dodatkowy wskaźnik w rozpoznaniu zawału serca. Oprócz tego wskazaniem do oceny stężenia tego białka jest podejrzenie uszkodzeń mięśni oraz ich dysfunkcji, np. dystrofii lub rabdomiolizy. Analizę wskaźnika zaleca się także w diagnostyce niewydolności nerek.
Potrzebujesz rzetelnej diagnostyki?
Zobacz, gdzie wykonasz to badanie w Świecie Zdrowia
Mioglobina – przeciwwskazania
Badanie z oznaczeniem stężenia mioglobiny jest w pełni bezpieczne, dlatego nie ma przeciwwskazań do jego wykonania. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku badania z wykorzystaniem próbki moczu.
Mioglobina – przygotowanie do badania
Do badania z oznaczeniem stężenia mioglobiny w surowicy krwi nie trzeba się przygotowywać w szczególny sposób, jednak warto trzymać się zasad, które obowiązują przy większości badań laboratoryjnych:
- na badanie udaj się na czczo, najlepiej z samego rana. Ostatni posiłek postaraj się zjeść ok. 8-10 godz. przed badaniem,
- unikaj spożywania używek (papierosy czy alkohol) na minimum 2 dni przed badaniem,
- jeśli przyjmujesz leki na stałe, poinformuj o tym wcześniej lekarza.
Stężenie mioglobiny jest powiązane z wysiłkiem fizycznym – wzrasta na skutek aktywności fizycznej. Dlatego aby zachować jak najbardziej wiarygodne wyniki, zrezygnuj z wysiłku fizycznego minimum 24 godziny przed badaniem oraz postaraj się go ograniczyć już ok. 2 dni przed planowaną diagnostyką.
Na badanie możesz zabrać ze sobą butelkę wody i wypić niewielką ilość przed.
Mioglobina – przebieg badania
Badanie polega na oddaniu próbki krwi do analizy laboratoryjnej. W tym celu musisz udać się do wybranej placówki.
Cała procedura trwa bardzo krótko i rozpoczyna się od zdezynfekowania miejsca nakłucia, a następnie ostrożnego wprowadzenia igły i pobrania odpowiedniej ilości materiału do badań. Po zakończonym badaniu uciskaj jeszcze kilka minut miejsce nakłucia, aby ograniczyć ryzyko wystąpienia siniaka.
Jeśli oddajesz próbkę moczu, musisz dzień wcześniej zakupić jałowy pojemnik w aptece oraz oddać porcję pierwszego porannego moczu. Wybierz do tego środkowy strumień, a następnie zabezpiecz pojemnik i oddaj go do wybranego przez siebie punktu diagnostycznego.
Mioglobina – skutki uboczne i powikłania
Badanie z oznaczeniem stężenia mioglobiny, zarówno w moczu, jak i we krwi, nie powoduje skutków ubocznych czy powikłań. Może jedynie wystąpić zasinienie w miejscu nakłucia. Analizę stężenia mioglobiny można przeprowadzić zarówno u dzieci, jak i u kobiet w ciąży.
Polecane artykuły:
