Zespół Guillaina-Barrégo – przyczyny
Zespół Guillaina i Barrégo ma podłoże immunologiczne, co oznacza, że jest związany z nieprawidłowym działaniem układu odpornościowego. Jako głównych winowajców rozwoju choroby wskazuje się przeciwciała. Mianem przeciwciał określa się produkowane przez białe krwinki cząsteczki, których zadaniem jest rozpoznawać i niszczyć obce dla organizmu wirusy i bakterie. W zespole Guillaina-Barrégo reakcja przeciwciał jest nieprawidłowa – zamiast bronić organizm, uszkadzają osłonki nerwowe, prowadząc do zaburzeń unerwienia. Do tej pory nie udało się ustalić, dlaczego tak się dzieje.
Podejrzewa się, że do powstania przeciwciał reagujących krzyżowo z cząsteczkami budującymi osłonki nerwowe przyczyniają się infekcje bakteryjne lub wirusowe, najczęściej górnego układu oddechowego lub przewodu pokarmowego (żołądka i jelit). Szacuje się, że niemal 2/3 przypadków zespołu Guillaina-Barrégo poprzedzonych jest infekcją. Dodatkowo ryzyko wystąpienia choroby zwiększają operacje.
Objawy zespołu Guillaina-Barrégo
Pierwsze objawy zespołu Guillaina i Barrégo zazwyczaj pojawiają się w ciągu 1-6 tygodni po przebytej infekcji. Należy do nich przede wszystkim osłabienie mięśni kończyn, w pierwszej kolejności kończyn dolnych, później mięśni kończyn górnych i tułowia, a także twarzy i gardła oraz upośledzenie czucia. Chorzy uskarżają się na parastezje, czyli drętwienie lub mrowienie kończyn, dokuczają im też bóle mięśniowe, w tym kłucie i pieczenie.
Przez znaczne osłabienie mięśni chorzy mogą utracić zdolność poruszania rękami i chodzenia. W zaawansowanym stadium może dojść do porażenia nerwu twarzowego, a w konsekwencji do wystąpienia zaburzeń mowy oraz problemów z żuciem i połykaniem. W najcięższych przypadkach występuje duszność ze względu na zajęcie mięśni oddechowych. Wśród objawów zespołu Guillaina-Barrégo wymienia się również wahania ciśnienia tętniczego krwi i zaburzenia rytmu serca.
Objawy narastają w ciągu kilku dni lub tygodni, potem dochodzi do zahamowania choroby i utrzymują się na stałym poziomie aż do całkowitego wyzdrowienia.
Polecamy: Dysfagia – objawy, przyczyny i leczenie zaburzeń połykania
Zespół Guillaina-barrégo – diagnostyka
W razie zaobserwowania u siebie objawów pozwalających podejrzewać zespół Guillaina-Barrégo należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza. Nie ma reguły co do przebiegu choroby i choć może przebiegać łagodnie, to istnieje ryzyko, że przez objawy wystąpi stan zagrożenia życia. Im wcześniej zostanie postawiona diagnoza i podjęte leczenie, tym większe są szanse na powrót do zdrowia.
Lekarz podczas wizyty najpierw zbierze wywiad i przeprowadzi badanie przedmiotowe obejmujące badanie neurologiczne. W razie podejrzenia zespołu Guillaina i Barrégo skieruje pacjenta na punkcję lędźwiową celem analizy płynu mózgowo-rdzeniowego. W ramach diagnostyki choroby zastosowanie znajduje także badanie przewodnictwa nerwowego do oceny stanu nerwów obwodowych.
Leczenie zespołu Guillaina-Barrégo
Postępowanie lecznicze w przypadku zespołu Guillaina-Barrégo obejmuje zabieg oczyszczania osocza krwi. Krew jest pobierana z organizmu, a znajdujące się w niej szkodliwe przeciwciała usuwane. Oczyszczona krew jest przetaczana z powrotem do ciała pacjenta. Stosuje się także dożylne podanie preparatu immunoglobulin ludzkich (przeciwciała są dodawane do krwi). Jeśli wystąpi niewydolność oddechowa, konieczna jest sztuczna wentylacja z pomocą respiratora.
W leczeniu szpitalnym dużą rolę odgrywają działania profilaktyczne, mając na celu zapobiec ewentualnym powikłaniom takim jak odleżyny, infekcje czy zakrzepica żył głębokich. Powrót do sprawności umożliwia rehabilitacja, tj. regularne ćwiczenia, które wzmocnią osłabione mięśnie.
Zespół Guillaina-Barrégo – rokowania
Rokowania zależą w dużej mierze od stopnia zaawansowania choroby, ciężkości objawów i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Szacuje się, że ok. 3/4 chorych wraca do zdrowia, chociaż powrót do pełnej sprawności i normalnego funkcjonowania może zająć wiele miesięcy. Każdy przypadek jest jednak inny, więc dużo zależy od indywidualnych uwarunkowań.
U ok. 20% pacjentów mogą zostać powikłania po chorobie takie jak osłabienie siły mięśniowej czy mrowienie kończyn. Zaburzenia neurologiczne niestety mogą okazać się trwałe, czyli niemożliwe do wyeliminowania. Mniej więcej 5 procent chorych umiera.
Polecamy: Nerwobóle – przyczyny, objawy, leczenie
Autor: Redakcja
