Stomia bardzo często jest nazywana sztucznym odbytem. Nie jest to do końca błędne określenie, ale w medycynie wyróżnia się nie tylko kolostomię, lecz również urostomię i gastrostomię. Stomia jest stworzona w wyniku ingerencji chirurgicznej – to połączenie światła przewodu pokarmowego lub moczowego ze skórą.
Gastroenterostomia jest wykonywana jako zespolenie omijające, bardzo często często w formie przetoki żołądka, natomiast urostomia wytwarzana jest z kolei w obrębie dróg moczowych, polega na wszyciu do skóry moczowodu, zbiornika zbierającego mocz lub pęcherza (cystostomia). Zespolenia omijające można nazywać stomią, jednak należy pamiętać, że nie polegają one na zespoleniu światła przewodu ze skórą, a z inną częścią jelita.
Polecamy: Diabulimia – zaburzenie odżywiania u osób z cukrzycą
Pierwsza opisana operacja stomii została wykonana w 1710 roku, u noworodka z zarośniętym odbytem. Rozwój badań nad stomią był jednak powolny, a sama operacja często kończyła się śmiercią pacjenta lub poważnymi powikłaniami. Co więcej wydzieliny wycierano lub zbierano do szklanych pojemników, co było nie tylko niewygodne, ale i niebezpieczne. Jednorazowe worki stomijne zaczęto stosować dopiero od 1954 roku.
Stomia kałowa lub moczowa
Do najczęściej wykonywanych rodzajów stomii należą:
- Ileostomia – wytwarza się ją wtedy, kiedy niezbędne jest usunięcie całego jelita grubego. Stomia łączy wtedy jelito cienkie ze skórą, otwór znajduje się po prawej stronie brzucha.
- Kolostomia tworzona jest wtedy,kiedy nie ma konieczności usuwania całego jelita grubego, a jedynie w wyniku usunięcia jego części (także w wyniku usunięcia odbytnicy). Stomię wytwarza się z jelita grubego, może być ona zabiegiem wykonywanym na pewien czas, np. kiedy planowany jest kolejny zabieg chirurgiczny w obrębie jelita grubego w wyniku którego dojdzie do przywrócenia ciągłości jelita grubego.
- Urostomia polega najczęściej na wszczepieniu moczowodów do wyizolowanej części jelita, którą następnie wyprowadza się na powierzchnię skóry.
Połączenie światła przewodu ze skórą powoduje, że wydzielina wycieka na zewnątrz bez woli pacjenta. Otwór, przez który odprowadzana jest wydzielina musi być więc odpowiednio zabezpieczony. Wykorzystuje się do tego worki na kał lub mocz – kolostomijne lub urostomijne. Pacjent musi samodzielnie dbać o higienę miejsca, czyli wymieniać worki oraz pielęgnować skórę dookoła stomii. Im bliżej końca jelita grubego wykonana jest stomia, tym rzadziej można worek stomijny wymieniać.
Polecamy: Od czego zależy dobre trawienie? Kiedy może pojawić się uczucie dyskomfortu trawiennego?
