Diabulimia – co to?
Nazwa diabulimia powstała z połączenia dwóch słów pochodzących z języka angielskiego: diabetes – cukrzyca oraz bulimia – jeden z rodzajów zaburzeń odżywiania. W przypadku bulimii typowe zachowania mające na celu utratę wagi to stosowanie środków przeczyszczających lub prowokowanie wymiotów po jedzeniu. Osoby chore na cukrzycę mają jednak inny sposób – pomijają dawki insuliny. Co ważne, diabulimia dotyczy jedynie osób chorujących na cukrzycę typu 1, czyli tak zwaną cukrzycę insulinozależną.
Według ekspertów diabulimia może dotyczyć nawet 15–40% młodych cukrzyków. Zaburzenie to występuje częściej u kobiet ze względu na fakt, że to kobiety bardziej zwracają uwagę na swój wygląd i chcą kontrolować masę ciała. Przyczyny diabulimii to także niska samoocena, zaburzone postrzeganie własnej sylwetki oraz brak akceptacji choroby.
Rola insuliny w cukrzycy
Cukrzyca typu 1 to choroba autoimmunologiczna. Oznacza to, że układ odpornościowy na skutek defektu atakuje własne komórki beta trzustki. Postępujące zniszczenie narządu powoduje zmniejszone wydzielanie insuliny, czyli hormonu niezbędnego do prawidłowej gospodarki glukozy. Zbyt niski poziom insuliny prowadzi do wzrostu poziomu glukozy we krwi, ponieważ insulina jest odpowiedzialna za transport cząsteczek glukozy do komórek organizmu. Zbyt wysoki poziom cukru we krwi zagraża zdrowiu i życiu.
Leczenie cukrzycy polegające na podawaniu sobie insuliny ma na celu uniknięcie groźnych powikłań, takich jak uszkodzenie nerek, układu krążenia czy wzroku. Przedłużający się stan wysokiego poziomu cukru we krwi może prowadzić do wystąpienia kwasicy ketonowej oraz śpiączki cukrzycowej, a w konsekwencji nawet do śmierci.
Diabulimia – etapy choroby
Objawy diabulimii są związane ze stopniem zaawansowania zaburzenia, czy inaczej etapem choroby. Podstawowe objawy diabulimii, które mogą zauważyć bliscy chorego, to nadmierna koncentracja na własnym wyglądzie oraz chęć zmniejszenia masy ciała na różne sposoby. Osoby z tym zaburzeniem stosują niskokaloryczne diety, poświęcają dużo czasu na aktywność fizyczną, obsesyjnie kontrolują ilość przyjmowanego jedzenia. Występuje u nich również obawa przed przytyciem.
Etapy diabulimii:
- I etap – pojawiają się pierwsze objawy zbyt wysokiego poziomu cukru we krwi, tj. nadmierna senność, bóle głowy, problemy z koncentracją, osłabienie, a także częste oddawanie moczu i wzmożone pragnienie.
- II etap – objawy zaczynają się nasilać, prowadzą do odwodnienia oraz nadmiernego spalania tłuszczu i mięśni. Organizm przechodzi w stan katabolizmu, co objawia się szybką utratą masy ciała.
- III etap – pojawia się skrajne zmęczenie, a ponadto dochodzi do uszkodzeń naczyń krwionośnych. Nerki ulegają uszkodzeniu, pogarsza się wzrok, może dojść nawet do ślepoty. Pojawiają się również takie objawy, jak nefropatia, neuropatia, retinopatia oraz kwasica ketonowa. Przewlekła hiperglikemia, czyli stan charakteryzujący się wysokim poziomem glukozy we krwi, prowadzi do zaburzeń odporności, częstych zakażeń bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych; powoduje też, że rany trudniej się goją. W skrajnych przypadkach może dojść do śpiączki cukrzycowej i śmierci.
Diabulimia jest chorobą, która niesie za sobą groźne konsekwencje. Z tego powodu jeśli zauważymy u bliskiej osoby niepokojące objawy tego zaburzenia, warto się tym zainteresować, ponieważ pomijanie dawek insuliny nie spowoduje wyłącznie szybkiej utraty wagi, a również szybką utratę zdrowia.
Czytaj także: Niedożywienie – objawy, rozpoznanie i leczenie. Jakie są skutki niedożywania?
Leczenie diabulimii
Leczenie diabulimii, podobnie jak leczenie innych zaburzeń odżywiania, jest bardzo trudne i wymaga psychoterapii, która stanowi podstawę leczenia. Przyczyna tkwi w psychice pacjenta, dlatego jakiekolwiek inne leczenie nie przyniesie rezultatów, jeśli osoba chora nie będzie uczęszczała na terapię. Leczenie farmakologiczne może być wdrożone przez lekarza i zazwyczaj obejmuje leki przeciwlękowe lub przeciwdepresyjne.
Diabulimia może prowadzić do pojawienia się wielu niedoborów, dlatego ważne jest monitorowanie poziomu witamin i składników mineralnych we krwi. Wyniki warto omówić z lekarzem, by zastosować odpowiednią dawkę preparatów witaminowych i składników mineralnych. Przy znacznych niedoborach, w bardziej zaawansowanych przypadkach oraz przy powikłaniach konieczna może być hospitalizacja pacjenta.
Jeśli u osoby chorej na diabulimię występuje nadwaga, co zdarza się jednak rzadko, odchudzanie przeprowadza się pod ścisłą kontrolą diabetologa oraz dietetyka. W trakcie leczenia konieczne jest skorygowanie dawek insuliny w zależności od diety i aktywności fizycznej. Na terapii chory ponownie uczy się także monitorowania glikemii.
Autor: Redakcja
