Mizofonię po raz pierwszy opisano w 2000 roku. Zrobiła to para audiologów – Margaret M. Jastreboff i Paweł J. Jastreboff. Mizofonia, czyli nadwrażliwość na dźwięk, jest także określana skrótem SSSS, pochodzącym z języka angielskiego i oznaczającym Selective Sound Sensitivity Syndrome. Co ciekawe nie widnieje w psychiatrycznych klasyfikacjach chorób DSM i ICD.
Najczęstsze dźwięki drażniące osoby z mizofonią
- mlaskanie, przeżuwanie, przełykanie, czyli dźwięki wytwarzane przy jedzeniu,
- głośne oddychanie,
- chrapanie,
- pociąganie nosem,
- kichanie,
- szuranie nogami,
- gwizdanie,
- płacz dziecka,
- odgłos pisania na klawiaturze komputera,
- tykanie zegara,
- kapanie wody z kranu,
- dźwięki wydawane przez sprzęty elektroniczne, np. piekarnik, zmywarkę, pralkę,
- dźwięki wydawane przez zwierzęta domowe, np. mruczenie, dreptanie, odgłos drapania dywanu.
Dźwięki drażniące osobę z mizofonią pochodzą zazwyczaj z najbliższego otoczenia pacjenta.
Mizofonia – objawy
Głównym objawem mizofonii jest to, że dany dźwięk wywołuje u pacjenta uczucie lęku, złości, rozdrażnienie, a także objawy fozyczne, np. ból głowy. W zaawansowanym stadium choroby mogą pojawiać się nawet ataki paniki czy agresji w wyniku danego dźwięku.
Niestety mizofonia może pogłębiać się wraz z wiekiem, a pierwsze jej objawy pojawiają się już w dzieciństwie. Bardzo często schorzenie powoduje wycofanie się pacjenta z życia – przestaje np. chodzić w pewne miejsce, unika osób, sytuacji. Mogą także pojawić się problemy z koncentracją w pracy, a także problemy z relacjach z najbliższymi.
Mizofonia – przyczyny
Badania nad przyczynami występowania mizofonii przeprowadzono na Uniwersytecie w Newcastle pod kierunkiem dr Sukhbindera Kumara. Pacjentów poddano badaniu rezonansem magnetycznym w trakcie odsłuchiwania różnych dźwięków, zarówno tych przyjemnych, jak i nieprzyjemnych.
W wyniku badania zauważono, że u pacjentów pojawiały się reakcje somatyczne na stres związany z określonymi dźwiękami – przyspieszenie tętna i pracy serca, pocenie się. Rezonans magnetyczny wykazał także konkretne reakcje mózgu – u osób chorych na mizofonię stweirdzono reakcje zachodzące w płacie czołowym mózgu. Mówiąc krótko mizofonia jest spowodowana przez zaburzenie reakcji mózgu związanej z odtwarzaniem wspomnień.
Ryzyko wystąpienia mizofonii jest większe u:
- chorych na autyzm,
- pacjentó z boreliozą,
- chorych na zespół Williamsa,
- pacjentów z zespołem stresu pourazowego (PTSD),
- pacjentów z migrenami, szumami usznymi,
- osób po urazach w obrębie głowy,
- osób po zapaleniu opon mózgowych.
Mizofonia – jaki to rodzaj zaburzenia?
W związku z badaniami przeprowadzonymi na Uniwersytecie w Newcastle uznano, że mizofonia nie ma związku z zaburzeniami nerwicowymi i lękowymi. Może pojawiać się razem z takimi chorobami jak schhizofrenia, choroba afektywna-dwubiegunowa i zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.
Jak rozpoznać mizofonię?
Mizofonię rozpoznaje się metodą diagnostyki różnicowej. Choroby, które należy wziąć pod uwagę i z którymi należy różnicować mizofonię to:
- zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne,
- zaburzenia lękowe,
- choroba afektywna dwubiegunowa,
- hiperakuzja,
- fonofobia.
Mizofonia – leczenie
Leczenie mizofonii polega najczęściej na uczestnictwie pacjenta w terapii. W zależności od przyczyn zaburzenia stosuje się terapię w nurcie poznawczo-behawioralnym, terapię ekspozycyjną lub psychoterapię integratywną. Często korzysta się także z terapii habituacyjnej opracowanej na potrzeby leczenia szumów usznych.
W leczeniu mizofonii zastosowanie znajduje również terapia habituacyjna (TRT, Tinitus Retraining Therapy), która została opracowana do leczenia szumów usznych. Farmakoterapia u osób chorych na mizofonię nie jest stosowana.
Autor: Redakcja
