Nieleczona nadczynność tarczycy – powikłania
Przyczyną powikłań w przebiegu nieleczonej lub nieprawidłowo leczonej nadczynności tarczycy jest nadmiar hormonów tarczycy w organizmie. Powikłania mogą mieć charakter zarówno ostry, jak i przewlekły. Powikłaniem ostrym jest przełom tarczycowy, który zagraża życiu i wymaga hospitalizacji. Do powikłań przewlekłych zalicza się m.in. złamania osteoporotyczne oraz migotanie przedsionków wywołane nadczynnością tarczycy.
Powikłania sercowo-naczyniowe
Nieleczona nadczynność tarczycy może spowodować liczne problemy związane z układem sercowo-naczyniowym. W przebiegu tej przypadłości występuje wiele zaburzeń, w tym m.in.:
- przyspieszenie czynności serca;
- migotanie przedsionków;
- wzrost skurczowo-rozkurczowej amplitudy ciśnienia tętniczego;
- nasilenie objawów dławicy piersiowej i niewydolności serca;
- wzrost pojemności minutowej.
W przypadku braku leczenia występuje zwiększone ryzyko utrwalenia migotania przedsionków.
Warto podkreślić, że w przebiegu nieleczonej nadczynności tarczycy występuje nie tylko zwiększona zachorowalność, ale także umieralność z przyczyn sercowo-naczyniowych. Wynika ona ze zwiększonego ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych w razie migotania przedsionków, nasilenia choroby wieńcowej i zaostrzenia niewydolności serca czy zaburzeń rytmu serca.
Czym grozi nieleczona nadczynność tarczycy u kobiet w ciąży?
U kobiet ciężarnych nieleczona nadczynność tarczycy jest niebezpieczna zarówno dla matki, jak i płodu. Zaburzenie to może prowadzić do rozwoju nadciśnienia tętniczego i wystąpienia stanu przedrzucawkowego. Do możliwych powikłań zalicza się m.in. wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrastania i niska masa urodzeniowa dziecka.
Na skutek niezastosowania leczenia nadczynności tarczycy u matki mogą rozwinąć się zaburzenia czynności tarczycy u płodu – zarówno jej nadczynność, jak i niedoczynność.
Dowiedz się więcej: Nadczynność tarczycy w ciąży – jak wpływa na dziecko? Objawy i leczenie
Nieleczona nadczynność tarczycy – objawy
Aby zapobiec powikłaniom nadczynności tarczycy, trzeba prawidłowo rozpoznać towarzyszące jej objawy i w przypadku ich wystąpienia niezwłocznie zgłosić się do lekarza. Objawy występujące w nadczynności tarczycy to m.in.:
- utrata masy ciała (pomimo dużego apetytu);
- osłabienie organizmu;
- nietolerancja ciepła;
- niepokój;
- drażliwość;
- pobudzenie psychoruchowe;
- problemy z koncentracją;
- bezsenność;
- zmiany oczne;
- wzmożona potliwość;
- przekrwienie skóry;
- wypadanie włosów;
- osłabienie siły mięśniowej;
- powiększenie tarczycy (wole);
- duszność;
- kołatanie serca;
- zmiany w układzie krążenia;
- biegunka;
- zmniejszenie libido.
Podstawą rozpoznania nadczynności tarczycy jest wywiad z pacjentem, badanie przedmiotowe i badania diagnostyczne, w tym m.in. badania krwi i USG tarczycy. Dopiero mając pełny obraz kliniczny, lekarz stawia diagnozę i planuje optymalne dla pacjenta leczenie.
Czytaj także: Samodzielne badanie tarczycy. Jak rozpoznać, że choruje tarczyca?
Jak wygląda leczenie nadczynności tarczycy?
Ze względu na ryzyko wystąpienia groźnych dla zdrowia powikłań rozpoznanie nadczynności tarczycy jest wskazaniem do podjęcia leczenia. Nie istnieje jedna metoda, która sprawdza się w każdym przypadku, dlatego terapię zawsze planuje się indywidualnie.
W leczeniu nadczynności tarczycy zastosowanie znajdują takie metody, jak:
- leczenie farmakologiczne za pomocą leków przeciwtarczycowych (tyreostatyków);
- leczenie jodem promieniotwórczym (I-131);
- leczenie operacyjne (strumektomia, tyreoidektomia).
Czy nadczynność tarczycy da się wyleczyć? Dużo zależy od przyczyny tej dysfunkcji. Trzeba jednak liczyć się z tym, że po leczeniu jodem promieniotwórczym lub operacji usunięcia tarczycy często rozwija się niedoczynność tarczycy, która niestety wymaga leczenia już do końca życia.
Sprawdź też: Nadczynność tarczycy – możliwe metody leczenia. Leki czy operacja?
Autor: Redakcja
Polecane artykuły:
