Rumień guzowaty – przyczyny
Niestety rozpoznanie przyczyny rumienia guzowatego jest skomplikowane, a co więcej, u ponad połowy pacjentów nie da się określić przyczyn choroby. Wówczas świadczy to o tzw. rumieniu guzowatym idiopatycznym. Na szczęście w pozostałej części przypadków można wykryć czynnik (lek, wirusa), który wpływa na pojawianie się zmian.
Do elementów powodujących rumień guzowaty zalicza się:
- sarkoidozę – choroba ziarniniakowa zajmująca przede wszystkim płuca i serce; rumień guzowaty to najczęstszy objaw schorzenia zwanego zespołem Löfgrena (jedna z trzech postaci sarkaidozy),
- nieswoiste zapalenia jelit, czyli wrzodziejące zapalenie jelita grubego oraz choroba Leśniowskiego-crohna,
- zespół Sweeta – zapalna choroba dermatologiczna,
- infekcje grzybicze,
- nowotwory złośliwe,
- układowe choroby tkanki łącznej, takie jak toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie skórno-mięśniowe, twardzina układowa i zapalenia naczyń,
- zakażenia bakteryjne – gruźlica, zakażenia przenoszone drogą płciową, np. rzeżączka,
- infekcje polekowe – na antybiotyki należące do grupy pochodnych penicyliny oraz sulfonamidów, leki przeciwleukotrienowe, które stosuje się w leczeniu astmy oskrzelowej, doustne środki antykoncepcyjne, inhibitory pompy protonowej, a także niesteroidowe leki przeciwzapalne,
- infekcje wirusowe – np. zakażenia wirusem HBV i HCV, a także wirusem HIV, Epsteina, Barr oraz cytomegalowirusem.
Rumień guzowaty – objawy
Rumień guzowaty występuje w formie rzutu, którego objawy, a dokładniej zmiany, utrzymują się zazwyczaj od 2 do 9 tygodni. Po upływie kilku tygodni znikają bez pozostawienia po sobie trwałych śladów. Czasami u niektórych chorych dochodzi do nawrotu. Najczęściej dzieje się to zimą oraz wiosną. Wielu pacjentów przed wystąpieniem właściwych zmian skarży się na objawy prodromalne. Należą do nich:
- osłabienie organizmu,
- stany podgorączkowe,
- gorączka,
- biegunka,
- utrata apetytu,
- spadek masy ciała,
- bóle brzucha,
- ból, a nierzadko zapalenie stawów,
- objawy infekcji górnych dróg oddechowych, np. kaszel.
Kolejnym etapem jest pojawianie się bolesnych, guzowatych, rumieniowatych zmian, które występują pojedynczo lub w większych grupach. Najczęstszą formą choroby jest rumień guzowaty na nogach, ale dotyka on również innych części ciała, np.:
- tylnej powierzchni podudzi,
- ud,
- pośladków,
- tułowia,
- ramion,
- głowy.
Problemem wielu osób jest również rumień guzowaty twarzy.
Rumień guzowaty – diagnostyka
Postawieniem dokładnej diagnozy zajmuje się lekarz dermatolog. Przeprowadza on wywiad z pacjentem, pyta o symptomy oraz rozpoznane choroby. Poza objawami klinicznymi rumień guzowaty może ujawnić się w postaci zmian w badaniach laboratoryjnych. U większości chorych stwierdza się, np.:
- podwyższony poziom OB,
- zwiększone stężenie aminotransferaz,
- zwiększony poziom immunoglobulin,
- leukocytozę z przewagą neutrofilów.
Rumień guzowaty – leczenie
Leczenie rumienia guzowatego zależy przede wszystkim od choroby podstawowej, której objawem jest rumień guzowaty. W doborze odpowiedniej metody leczenia należy udać się po pomoc do dermatologa, który dokładnie zdiagnozuje ten problem. Bardzo często w kuracji zaleca się stosowanie okładów z wykorzystaniem maści ichtiolowej bądź mentolowej. Ponadto podstawą leczenia jest zażywanie leków o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym. Co więcej, pacjenci cierpiący na rumień guzowaty powinni aplikować na skórę specjalne preparaty uzupełniające poziom lipidów.
