W przebiegu bulimii epizody niepohamowanego apetytu są przeplatane epizodami przeczyszczenia, co ma zapobiec przytyciu. Osoba zmagająca się z bulimią jest w stanie spożyć w ciągu godziny nawet 3,5 tys. kcal. Napady kompulsywnego jedzenia mogą pojawiać się nawet kilka razy w tygodniu. Po każdym z nich chory zmaga się z poczuciem winy, dlatego stara się zminimalizować skutki obżarstwa, stosując głodówki, zażywając środki przeczyszczające, wymiotując lub bardzo intensywnie ćwicząc.
Anoreksja a bulimia
Osoby chorujące na anoreksję i osoby chorujące na bulimię łączy niskie poczucie własnej wartości oraz obawa przed przybraniem na wadze, przy czym chorzy na bulimię, w odróżnieniu od osób cierpiących na anoreksję, mogą utrzymywać wagę w normie. Pierwsze objawy bulimii najczęściej pojawiają się później niż pierwsze objawy anoreksji. Bulimia, podobnie jak anoreksja, częściej dotyka kobiet.
Przyczyny bulimii
Choć przyczyny bulimii nie są do końca poznane, to na jej wystąpienie mają wpływ:
- czynniki kulturowe,
- niska samoocena,
- relacje rodzinne,
- czynniki genetyczne.
Przejadanie się może być reakcją na stres lub smutek, natomiast próby przeczyszczenia mają pomóc osobie zmagającej się z bulimią odzyskać kontrolę nad własnym życiem.
Bulimia – objawy
Objawy bulimii to:
- kompulsywne jedzenie – przejadanie się co najmniej dwa razy w tygodniu przez trzy miesiące z rzędu;
- stała obawa przed przytyciem;
- niska samoocena;
- duże skupienie na wyglądzie zewnętrznym;
- stosowanie głodówek, prowokowanie wymiotów, wywoływanie biegunek, wykonywanie forsownych ćwiczeń fizycznych po atakach obżarstwa (niekiedy po każdym epizodzie objadania się są stosowane wszystkie te metody).
Skutki bulimii
Jakie są skutki bulimii? Bulimia może prowadzić do wielu powikłań, wśród których znajdują się:
- uszkodzenia tylnej ściany gardła;
- uszkodzenia przełyku (w wyniku często powtarzających się wymiotów może dojść nawet do przerwania jego ciągłości);
- nadżerki przełyku, tylnej ściany gardła i żołądka;
- uszkodzenia szkliwa zębów na skutek działania kwasu solnego;
- odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe;
- zaburzenia miesiączkowania i problemy z zajściem w ciążę u kobiet;
- powiększenie ślinianek;
- rozstępy;
- zaburzenia rytmu serca.
Naprzemienne objadanie się i przeczyszczanie nie tylko oznacza problemy z układem pokarmowym, ale też jest obciążeniem dla całego organizmu. Nie pozostaje również bez wpływu na psychikę osoby dotkniętej bulimią.
Jak leczyć bulimię?
Leczenie bulimii powinno się odbywać przy współpracy specjalistów – psychoterapeuty, psychiatry i dietetyka. Na początek osoba zmagająca się z tym zaburzeniem odżywiania powinna uporać się z psychicznymi przyczynami problemu. Może w tym pomóc terapia poznawczo-behawioralna. W leczeniu bulimii stosuje się także leki przeciwdepresyjne, ponieważ osoby zmagające się z bulimią często chorują na depresję. Ważną rolę w leczeniu bulimii odgrywa dieta. Posiłki powinny być zbilansowane i spożywane o stałych porach. Następnym etapem jest pokonanie fizjologicznych skutków bulimii, czyli m.in. uzupełnienie niedoborów.
