REKLAMA

Eozynofile – norma. Co oznaczają eozynofile niskie, a co wysokie?

Aktualizacja:

05 grudnia 2024

Publikacja:

11 kwietnia 2022

Czas czytania:

4 min

Autor:

Redakcja

Eozynofile to rodzaj leukocytów. Jak wszystkie krwinki z tej grupy biorą udział w reakcjach immunologicznych organizmu, a ich nieprawidłowe wartości mogą być ważnym wskaźnikiem diagnostycznym. Jakie badania należy przeprowadzić, żeby oznaczyć poziom eozynofilii? O czym mogą świadczyć odstępstwa od normy?

Eozynofile to granulocyty kwasochłonne.

Leukocyty – białe krwinki

Leukocyty, czyli białe krwinki (WBC, z ang. White Blood Cells), odpowiadają za reakcje odpornościowe organizmu. Ze względu na niektóre cechy można podzielić je na:
  • granulocyty:
    • obojętnochłonne (neutrofile),
    • kwasochłonne (eozynofile),
    • zasadochłonne (bazofile),
  • limfocyty:
    • T,
    • B,
    • NK,
  • monocyty.

Eozynofile – co to jest?

Eozynofile (eozynocyty, EOS) to granulocyty posiadające w cytoplazmie duże kwasochłonne ziarnistości – stąd przynależność do grupy granulocytów kwasochłonnych. Jak wszystkie granulocyty posiadają właściwości diapedezy (przemieszczania się), chemotaksji (reakcja ruchowa wyzwalana wytwarzanymi przez nie chemokinami) i fagocytozy (pochłaniania obcych cząstek).

Powstawanie eozynofili

Eozynofile powstają w szpiku, a kiedy stają się w pełni dojrzałe (po 5–6 dniach), zostają uwolnione do krwi. Stamtąd po około 3–8 godzinach trafiają do tkanek.

Rola eozynofili w organizmie

Główną funkcją eozynofili jest produkowanie mediatorów zapalnych służących wywoływaniu procesu zapalnego w celu umożliwienia szybszego zwalczenia choroby (wirusowej, bakteryjnej, grzybiczej, pierwotniaczej). Szczególnie istotną rolę odgrywają w zakażeniach pasożytniczych i alergiach (rozkładają histaminę, która odpowiada za wywoływanie reakcji alergicznych).

Eozynofile – badanie, obraz mikroskopowy

Eozynofil stanowi czwarty, pod względem wielkości, składnik leukocytów, a ziarnistości w jego cytoplazmie w standardowych rozmazach przybierają kolor pomarańczowy/czerwony. Nazwa eozynofile wzięła się od eozyny, czyli czerwonego barwnika, którym wybarwia się kwasochłonne struktury komórkowe.

Materiałem, z którego można wykonać rozmaz, może być krew, wydzielina z nosa, plwocina oraz popłuczyny oskrzelowe (pobranie popłuczyn może odbywać się jedynie na oddziałach pulmonologicznych). Najprostszym sposobem jest jednak pobranie krwi żylnej i wykonanie badania morfologicznego z ręcznym rozmazem krwi.

Kiedy należy oznaczyć poziom eozynofilii we krwi?

Wartość eozynofili nie jest oznaczana w standardowym badaniu morfologicznym – potrzebny jest ręczny rozmaz krwi. Umożliwia on poznanie dokładnego ilościowego i procentowego składu krwi. Lekarz może wystawić skierowanie na badanie morfologii obwodowej z rozmazem w przypadku gdy:
  • w wynikach standardowego badania morfologicznego występują nieprawidłowości;
  • objawy pacjenta mogą świadczyć o nieprawidłowościach w składzie krwi;
  • podejrzewa niektóre choroby;
  • podejrzewa zakażenie pasożytnicze;
  • u pacjenta występuje powiększenie śledziony i jej nieprawidłowe funkcjonowanie;
  • wymagana jest kontrola przy chorobach krwi lub w czasie chemioterapii.

Eozynofile – norma

Prawidłowo eozynofile stanowią 1–6 proc. wszystkich leukocytów we krwi obwodowej. Wartości bezwzględne różnią się w zależności od wieku pacjenta. Średnia normy eozynofili u dziecka jest wyższa niż u osoby dorosłej. Poziom eozynofili w ciąży zwiększa się i jest to zjawisko fizjologiczne.

Najczęściej przyjmowane normy badania EOS z podziałem na grupy wiekowe wyglądają następująco:
  • noworodki 20–850/uL (średnia normy 400);
  • dzieci do 1. roku życia 50–700/uL (średnia normy 300);
  • dorośli 0–450/uL (średnia normy 200).

Eozynofile powyżej normy

Jeśli wyniki badań są nieprawidłowe, konieczna jest wizyta u lekarza. Specjalista podejmie decyzję dotyczącą dalszego postępowania (obserwacja, rozpoczęcie leczenia, skierowanie na dalsze badania).

Jeśli mamy do czynienia z eozynofilami podwyższonymi w badaniu krwi obwodowej (EOS podwyższone, eozynofile wysokie), mówimy o eozynofilii. W zależności od wielkości różnic pomiędzy wartościami referencyjnymi a wynikami pacjenta wyróżnia się trzy postacie eozynofilii:
  • łagodną (500–1500/uL);
  • umiarkowaną (1500–5000/uL);
  • ciężką (>5000/uL).
Najczęściej eozynofile za wysokie stwierdza się u pacjentów z takimi problemami, jak:

Eozynofile – niskie wartości

W przypadku eozynofili poniżej normy mówimy o eozynopenii. Ze względu na fizjologicznie niski poziom i zmienność zdiagnozowanie takiego stanu jest stosunkowo trudne, a przyczyny mogą być bardzo zróżnicowane. Najczęściej eozynofile obniżone stwierdza się w trakcie:
  • stosowania niektórych lekarstw;
  • radioterapii;
  • długotrwałego stresu;
  • pierwszej fazy zakażenia (zanim wystąpią objawy);
  • chorób doprowadzających do podwyższonego poziomu glikokortykosteroidów.
Wyniki poszczególnych badań zawsze powinny być skonsultowane z lekarzem, ponieważ tylko specjalista może ocenić je na tle pozostałych wartości i aktualnego stanu pacjenta, co stanowi warunek postawienia właściwej diagnozy.

Autor: Redakcja