Kardiomiopatia rozstrzeniowa – co to jest?
Kardiomiopatia rozstrzeniowa jest chorobą mięśnia sercowego charakteryzującą się poszerzeniem lewej i/lub prawej komory, z jednoczesnym upośledzeniem czynności skurczowej. Poprzez osłabienie mięsień sercowy traci zdolność do skutecznego pompowania krwi, co prowadzi do niewydolności.Szacuje się, że kardiomiopatia rozstrzeniowa rozpoznawana jest u ok. 60% wszystkich pacjentów z kardiomiopatiami. Roczna zapadalność wynosi około 5–8 przypadków na 100 000.
Przyczyny kardiomiopatii rozstrzeniowej
Przyczyny wystąpienia kardiomiopatii rozstrzeniowej są różne. Choroba może mieć dziedziczne tło. Rodzinna postać odpowiada za ok. 25% wszystkich przypadków. Stwierdzana jest wtedy, gdy u przynajmniej dwóch osób w jednej rodzinie występuje podobny obraz uszkodzenia serca.W około 75% wszystkich przypadków, czyli w znacznej większości, rozpoznaje się idiopatyczną postać DCM. Do przyczyn kardiomiopatii rozstrzeniowej zalicza się m.in.:
- chorobę niedokrwienną serca,
- choroby nerwowo-mięśniowe,
- zaburzenia metaboliczne.
- toksyny (m.in. alkohol, chemioterapeutyki etc.),
- zaburzenia immunologiczne (układowe choroby tkanki łącznej),
- mutacje genów,
- zakażenia wirusowe.
Kardiomiopatia rozstrzeniowa – objawy
Kardiomiopatia rozstrzeniowa w zależności od przypadku może mieć bardzo zróżnicowany przebieg. U niektórych przez długi czas nie daje żadnych objawów, z kolei u innych występuje szybko postępująca niewydolność serca.Na występowanie kardiomiopatii rozstrzeniowej mogą wskazywać takie objawy jak:
- arytmia serca,
- kołatanie serca,
- migotanie przedsionków,
- zawroty głowy,
- duszności,
- omdlenia,
- ból w klatce piersiowej,
- nadmierna potliwość,
- wodobrzusze,
- męczliwość,
- problemy ze snem.
Diagnostyka kardiomiopatii rozstrzeniowej
W diagnostyce kardiomiopatii rozstrzeniowej wykorzystuje się przede wszystkim takie badania jak RTG klatki piersiowej i echokardiografia (echo serca). Specjalista może wykonać również cewnikowanie serca, które co prawda nie jest konieczne do rozpoznania kardiomiopatii rozstrzeniowej, ale pozwala wykluczyć chorobę niedokrwienną serca jako przyczynę zmian w mięśniu sercowym lub dokonać pomiaru ciśnień wewnątrzsercowych. W szybko postępującej niewydolności serca przeprowadza się biopsję endomiokardialną, która pozwala wykluczyć czynne zapalenie mięśnia sercowego.Kardiomiopatia rozstrzeniowa – leczenie
Postępowanie lecznicze zależy od przyczyny występowania dolegliwości. Jeśli jest to możliwe, stosuje się leczenie przyczynowe. Taka forma leczenia znajduje zastosowanie głównie w kardiomiopatii wywołanej zapaleniem mięśnia sercowego lub substancjami toksycznymi albo lekami. W przeciwnym razie wdraża się leczenie objawowe.W przebiegu kardiomiopatii rozstrzeniowej stosuje się m.in. inhibitory konwertazy, beta-adrenolityki oraz diuretyki. Niekiedy konieczne jest wszczepienie kardiowertera-defibrylatora lub wykonanie przeszczepu serca.
Czy kardiomiopatia rozstrzeniowa jest uleczalna?
Niestety kardiomiopatii rozstrzeniowej nie da się całkowicie wyleczyć. Możliwe jest jedynie skuteczne łagodzenie występujących objawów oraz spowalnianie postępowania zmian. Bardzo ważne jest, by chory regularnie przyjmował leki i ściśle przestrzegał zaleceń lekarza. Jeśli nie będzie tego robić, choroba będzie dużo szybciej postępować.Kardiomiopatia rozstrzeniowa – rokowania
Trudno jest jednoznacznie powiedzieć, jakie są szanse na poprawę stanu zdrowia, ponieważ każdy przypadek jest inny. U ok. 1/4 wszystkich chorych dochodzi do złagodzenia objawów i spowolnienia rozwoju choroby, z kolei u pozostałych choroba dalej postępuje, przy czym robi to stopniowo lub nagle. Według statystyk w ciągu 5 lat od postawienia diagnozy umiera 20–50% chorych.Kardiomiopatia rozstrzeniowa a praca
Osoba, u której zdiagnozowano kardiomiopatię rozstrzeniową, musi poddać się ocenie niezdolności do pracy. Przy orzekaniu niezdolności do pracy ocenia się objawy kliniczne i echokardiograficzne, a także odpowiedź na leczenie.Jeśli chory reaguje na leczenie i wystąpiła u niego poprawa wydolności fizycznej, może on wykonywać lekkie prace fizyczne. Z kolei u osób, u których występuje szybki rozwój niewydolności serca i nie ma poprawy po leczeniu, ryzyko zgonu jest duże, dlatego w ich przypadku orzeka się całkowitą niezdolność do pracy.
Autor: Redakcja
